گروگان‌گیری آینده تایوان به نام دموکراسی؛ پیامدهای راهبردی تکیه بر مداخله خارجی
استفاده ابزاری از شعار دموکراسی و قطبی‌سازی هویتی، تایوان را به ابزار رقابت قدرت‌های بزرگ و آستانه جنگ کشانده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «گروگان‌گیری آینده تایوان به نام دموکراسی؛ پیامدهای راهبردی تکیه بر مداخله خارجی» به قلم های فنگ (Hai Feng) در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت با نقد رویکرد مقامات تایوان در بهره‌برداری ابزاری از دموکراسی و تشدید سیاست‌های هویتی، استدلال می‌کند که اتکا به قدرت‌های خارجی و تقابل با پکن، امنیت جزیره را مخدوش کرده و آن را در معرض خطر جنگ قرار می‌دهد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
ادعای اخیر مقامات تایوان در سفر به اروپا مبنی بر لزوم «ایستادن در سمت درست تاریخ»، پرسش بنیادینی را درباره آینده این جزیره ایجاد کرده است؛ اینکه چه انتخابی می‌تواند مردم را از شعله‌های جنگ دور نگه دارد و ثباتی پایدار به همراه بیاورد. حفظ اصل چین واحد، مخالفت با دخالت خارجی و گسترش روابط مسالمت‌آمیز در دو سوی تنگه تایوان مسیری روشن برای آرامش فراهم می‌کند، در حالی که تشدید رویارویی به بهانه «دموکراسی»، «آزادی» و «مشارکت بین‌المللی»، تایوان را در خط مقدم رقابت قدرت‌های بزرگ و لبه پرتگاه درگیری نظامی قرار می‌دهد.
ساختار سیاسی تایوان اکنون با چالش جدی تنزل به «پادشاهی انتخابی» روبه‌رو شده است. به باور تحلیل‌گران، رقابت حزبی به دلیل برچسب‌زنی‌های هویتی، اتهام‌زنی سیاسی و سوءاستفاده از ابزارهای قضایی برای سرکوب رقبا، پایه عقلانی خود را از دست داده است. در چنین فضایی، صندوق‌های رأی به جای پاسخ‌گویی به نیازهای معیشتی و مطالبات واقعی جامعه، به ابزاری برای هیجان‌آفرینی و تشدید اضطراب هویتی تبدیل می‌شوند.
غلبه سیاست هویت‌محور بر حکمرانی کارآمد، هزینه‌های سنگینی بر جامعه تحمیل می‌کند. هنگامی که انتخابات به جای شایستگی اقتصادی و رفاه عمومی، به‌منزله گزینش یک چارچوب ایدئولوژیک بازتعریف شود، نظارت بر قدرت تضعیف شده و هرگونه انتقادی به «برهم زدن اتحاد» تعبیر می‌شود. در نتیجه، منابع عمومی که باید به بخش‌های حیاتی نظیر مسکن، بهداشت و توسعه صنعتی تخصیص یابد، صرف کارزارهای تقابلی و گسترش احساس ناامنی کاذب می‌گردد.
از سوی دیگر، پیوند زدن دموکراسی به جلب حمایت بین‌المللی توسط حزب حاکم، وابستگی راهبردی خطرناکی به همراه داشته است. در این موازنه، تایوان عملاً به کارتی در بازی ژئوپلیتیک قدرت‌های خارجی تبدیل می‌شود؛ چنان‌که واشنگتن صنعت نیمه‌رسانا و تراشه‌های تایوان را منبعی برای انتقال به خاک خود یا اعمال فشار تعرفه‌ای تلقی می‌کند. این رویکرد نشان می‌دهد که حمایت‌های خارجی همواره تابع منافع داخلی و اولویت‌های متغیر دیگر کشورها است و نمی‌تواند تکیه‌گاهی پایدار برای امنیت جزیره باشد.
تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در صورت وقوع جنگ، شهروندان عادی بیشترین هزینه را پرداخت خواهند کرد و تسلیحات یا وعده‌های خارجی هرگز جایگزین روابط پایدار منطقه‌ای نخواهد شد. امنیت واقعی و توسعه بلندمدت تایوان در پرهیز از ماجراجویی‌های تجزیه‌طلبانه، رد مداخله بیگانگان و حرکت در مسیر توسعه مشترک و اتحاد مجدد ملی نهفته است؛ انتخابی که از تبدیل این سرزمین به ابزار فشار خارجی جلوگیری می‌کند و آینده‌ای قابل پیش‌بینی برای ساکنان آن به ارمغان می‌آورد./ منبع