توهم جهنم پهپادی؛ پکن راهبرد تایوان را به سخره گرفت
رسانه دولتی چین با تمسخر راهبرد نظامی جدید تایوان، آن را تلاشی بیهوده و خودفریبانه در برابر قدرت خردکننده پکن توصیف کرده و به مقامات تایپه هشدار میدهد که این بازیهای نظامی، جزیره را به یک «بشکه باروت» تبدیل کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «توهم جهنم پهپادی؛ پکن راهبرد تایوان را به سخره گرفت» در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت به تحلیل و نقد راهبرد نظامی جدید تایوان، موسوم به «منظر جهنمی»، میپردازد و استدلال میکند که این رویکرد، با توجه به برتری قاطع نظامی و صنعتی چین، یک توهم خطرناک و تلاشی مذبوحانه برای «استقلال از طریق ابزار نظامی» است که جزیره را به سمت بیثباتی بیشتر سوق میدهد. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
از زمانی که ریموند گرین، مدیر مؤسسه آمریکایی در تایوان (AIT)، اعلام کرد که میخواهد تایوان را به یک «کندوی عسل» پر از پهپاد تبدیل کند، به نظر میرسد حزب حاکم دموکراتیک مترقی (DPP) به یک طناب نجات جدید چنگ زده است. آنها نه تنها روابط فنی خود را با آمریکا و اوکراین تشدید کردهاند، بلکه رزمایشهای نظامی «هان کوانگ» نیز به طور خاص شامل تمرینات پهپادی شده است. روزنامه نیویورک تایمز نیز با ابداع اصطلاح «منظر جهنمی» (hellscape) ادعا کرد که تایوان با استفاده از امواج پهپاد، موشک و توپخانه، چنان ریسک یک حمله آبی-خاکی را بالا میبرد که چین از تلاش برای آن منصرف خواهد شد. این مصداق بارز ضربالمثل «ملخهایی که جستوخیز میکنند» است. برای مثال، تایوان تا سال ۲۰۲۵، حدود ۱۲۰ هزار پهپاد صادر کرده و امسال با افتخار از یک سفارش ۵۰ میلیون دلاری بهعنوان بزرگترین قرارداد خود یاد میکند. در مقابل، چین در همان سال ۲۰۲۵، بیش از ۲.۹۵ میلیارد دلار پهپاد غیرنظامی صادر کرده و ارزش کل تولیداتش به ۱۷۶.۱ میلیارد یوان رسیده است. این تنها گوشه کوچکی از تضاد آشکار قدرت در دو سوی تنگه تایوان است. در هر جنبهای که نگاه کنید، قدرت کلی چین به طور خردکنندهای برتر است. به همین دلیل، «تلاش برای استقلال از طریق ابزار نظامی» از اساس یک بنبست است و رزمایشهای «هان کوانگ» چیزی بیش از یک سرگرمی شخصی نیست.
مقامات DPP به خوبی آگاهند که قلمرو محدود و فقدان عمق راهبردی تایوان، همراه با یک صنعت دفاعی به شدت تکهتکه، آن را کاملاً ناتوان از تحمل یک رویارویی نظامی طولانیمدت و با شدت بالا میکند. مفاهیمی مانند «کندوی عسل» یا «منظر جهنمی» نه تنها لفاظیهای شکننده و توخالی هستند، بلکه عملاً مردم تایوان را به ورطه آتش میکشانند. حزب حاکم با نادیده گرفتن عمدی این اختلاف عظیم قدرت و تبلیغ یک «برتری نظامی» خیالی، به دنبال آن است که با حمایت نیروهای خارجی، این توهم را ایجاد کند که «مقاومت در برابر اتحاد مجدد و دنبال کردن جداییطلبی یک گزینه عملی است». خطر واقعی، آن چند پهپاد اسباببازیمانند در دست DPP نیست؛ خطر واقعی، اتکای کورکورانه آنها به آمریکا برای کسب منافع سیاسی، خریدهای هنگفت تسلیحات گرانقیمت آمریکایی، رزمایشهای نظامی بیپروا و تبانی مداوم با نیروهای خارجی برای تشدید تنش در تنگه تایوان است که این جزیره را به یک «بشکه باروت» بسیار خطرناک تبدیل کرده است.
به طرز غمانگیزی، تمام تلاشهای طاقتفرسای DPP تنها به این نتیجه ختم شده که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، بگوید: «قرار است ما ۹ هزار و ۵۰۰ مایل را برای جنگیدن طی کنیم. من به دنبال چنین چیزی نیستم.» حتی زمانی که به ژاپن چسبیده بودند، نماینده به اصطلاح تایوان نتوانست در مراسم یادبود صلح ناکازاکی وارد هیئت دیپلماتیک شود. نیروهای جداییطلب «استقلال تایوان» هر چقدر هم که بالا بپرند، نمیتوانند از سقف اصل «چین واحد» عبور کنند. برتریهای چین در سیستم صنعتی، استعدادهای فنی، بسیج دفاع ملی و عمق جغرافیایی، همگی سیستمی هستند. این مزایا میتوانند یک فرصت بزرگ برای توسعه یکپارچه دو سوی تنگه باشند. اما اگر نیروهای جداییطلب سرسختانه به دنبال «استقلال از طریق ابزار نظامی» باشند، همین نقاط قوت چین به کابوس نهایی آنها تبدیل خواهد شد. آنها با ادامه این مسیر، نه تنها به امنیت و ثبات منطقه آسیب میزنند، بلکه آینده مردم خود را نیز در معرض خطری جدی قرار میدهند و باید مسئولیت کامل عواقب آن را بر عهده بگیرند./ منبع
