انفعال عامدانه؛ چگونه ارتش اسرائیل به بازوی اجرایی شهرک‌نشینان افراطی تبدیل شده است؟
تحریریه هاآرتص در سرمقاله خود با انتقاد از تسلیم ارتش در برابر یورش شهرک‌نشینان افراطی به روستای جالود، هشدار می‌دهد که این نهاد به‌جای اجرای قانون، به حافظ منافع و نیروی مسلح شهرک‌نشینان تبدیل شده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، سرمقاله‌ای با عنوان «در جالود، ارتش اسرائیل چشم‌پوشی نمی‌کند؛ بلکه فعالانه به آشوب شهرک‌نشینان دامن می‌زند» در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این سرمقاله با بررسی ناکامی مفتضحانه ارتش در اجرای حکم دیوان عالی برای بازگرداندن یک خانواده فلسطینی به خانه خود، استدلال می‌کند که ارتش اسرائیل عامدانه در برابر خشونت شهرک‌نشینان تسلیم شده و عملاً به بازوی اجرایی آن‌ها در کرانه باختری تبدیل شده است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
دوشنبه‌شب، حدود ۱۵۰ شهرکنشین افراطی بار دیگر در روستای جالود دست به آشوب زدند؛ درست در زمانی که قرار بود ارتش امنیت لازم را برای بازگشت خانواده فلسطینی «طوباسی» به خانه‌شان فراهم کند. دو ماه پیش، شهرک‌نشینان با زور این خانه را غصب کرده بودند و سه هفته پیش، دیوان عالی دادگستری به دولت دستور داد تا این خانواده را به خانه‌شان بازگرداند. با این حال، آشوبگران با آتش‌زدن خودروها و اموال و پرتاب سنگ، مانع این اقدام شدند. نهادهای امنیتی هیچ آمادگی برای این عملیات نداشتند و تنها ۱۲ مأمور پلیس مرزی در صحنه حاضر بودند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که سرلشکر آوی بلوت، فرمانده نیروهای مرکزی ارتش، حتی به خود زحمت نداد تا پلیس و سازمان امنیت داخلی (شاباک) را در جریان این عملیات قرار دهد؛ موضوعی که یک مقام ارشد امنیتی آن را «شکست مفتضحانه ارتش» توصیف کرد.
ناکامی ارتش در اجرای حکم دیوان عالی نباید مایه شگفتی باشد. شکست واقعی آنجاست که ارتش برای انجام وظیفه ذاتی خود به‌عنوان قدرت حاکم در سرزمین‌های اشغالی و محافظت از ساکنان فلسطینی، نیازمند حکم دادگاه عالی است. این فاجعه است که گروهی از اوباش می‌توانند در روز روشن خانه‌ای خصوصی را غصب کنند، ساکنانش را بیرون برانند و قانون را زیر پا بگذارند، بی‌آنکه ارتش مداخله فوری کند. وقتی فرمانده منطقه‌ای ارتش خود در شهرک‌ها بزرگ شده و مطیع شهرک‌نشینان است، جای تعجب ندارد که احکام دیوان عالی نادیده گرفته شود. اگر فلسطینی‌ها خانه‌ای را در یک شهرک یهودی‌نشین تصرف می‌کردند، ارتش در همان روز با استفاده از نیروی قهریه عظیم، تیراندازی و بازداشت‌های گسترده، آن‌ها را بیرون می‌راند؛ اما در برابر اوباشِ یهودی، ارتش هیچ عجله‌ای برای اقدام ندارد.
در واکنش به این رویداد، موجی از محکومیت‌های لفظی به راه افتاد؛ اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور، آن را یک «لکه ننگ اخلاقی» خواند و گادی آیزنکوت آن را «تروریسم» نامید. بنیامین نتانیاهو نیز بار دیگر ادعا کرد که «تعداد انگشت‌شماری آشوبگر، نماینده شهرک‌نشینان نیستند». اما این همان «تعداد انگشت‌شمار» ادعایی است که تنها در روستای جالود، ۱۵۰ نفر از آن‌ها حضور داشتند. صدها و گاه هزاران شهرکنشین در این پوگروم‌ها و حملات سازمان‌یافته شرکت می‌کنند و هزاران نفر دیگر حامی آن‌ها هستند. مسئله تعداد آن‌ها نیست؛ بلکه قدرتی است که برای ایجاد وحشت در میان نزدیک به ۳ میلیون فلسطینی در اختیار دارند؛ آن هم در سایه سیستم حکومتی که نه‌تنها چشمان خود را بر این جنایات بسته، بلکه فعالانه از آن‌ها حمایت می‌کند.
ناتوانی یا بی‌میلی فرماندهی مرکزی در اجرای حکم دیوان عالی و بازگرداندن خانه به خانواده طوباسی، نشان می‌دهد که ارتش از خطوط قرمز عبور کرده و به رسالت ادعایی خود خیانت کرده است. این نهاد دیگر ارتش اسرائیل نیست، بلکه به «نیروهای شهرک‌نشینان اسرائیل» تبدیل شده است./ منبع