خیانت رهبران عرب و اسرائیل به بشریت

در جهانی که بی‌عدالتی به‌سرعت در حال عادی‌شدن است، جنگ، گرسنگی، نسل‌کشی و نقض آشکار قوانین بین‌المللی به بخشی از وضعیت روزمره بدل شده است. ساختارهای حقوقی مانند کنوانسیون ژنو و قوانین بین‌المللی بشر دوستانه که برای حفظ کرامت انسانی طراحی شده‌اند، در مواجهه با جنایات آشکار در فلسطین ناتوان به‌نظر می‌رسند. رهبران سیاسی، چه در رژیم صهیونیستی و چه در میان کشورهای عربی، در برابر این فجایع سکوت کرده یا حتی در برخی موارد هم‌دست بوده‌اند، بی‌آن‌که درکی روشن از پیامدهای اقدامات خود داشته باشند.

رهبران عربی، به‌ویژه آن‌هایی که به درآمدهای نفتی وابسته‌اند، با بی‌توجهی به رنج مردم فلسطین و سکوت در برابر محاصره و حملات اسرائیل، عملاً نقش تماشاگر را ایفا می‌کنند. مسدودسازی غذا و دارو و استفاده از قحطی به‌عنوان ابزار جنگ، به مرحله‌ای از انفعال و بی‌تفاوتی جهانی منجر شده که گویی مردم غزه دیگر انسان به‌شمار نمی‌آیند. در این میان، نظام‌های سیاسی غربی، به‌ویژه ایالات متحده، نیز با حمایت نظامی و سیاسی از اسرائیل، به تداوم این بحران دامن می‌زنند.

در حالی که قدرت‌های جهانی در سخن از صلح و عدالت دم می‌زنند، فروش تسلیحات و منافع ژئوپلیتیکی بر هر ارزش انسانی و اخلاقی غلبه دارد. جنگ در غزه، اشغال سرزمین‌های فلسطینی و آوارگی مردم بی‌دفاع، تنها بخشی از یک زنجیره گسترده از بحران‌های بشری است که در آن کشورهای قدرتمند یا در نقش بازیگر فعال ظاهر می‌شوند یا با بی‌عملی خود، بر ابعاد فاجعه می‌افزایند. در چنین شرایطی، سکوت رهبران عربی در برابر رنج‌های ملت فلسطین، نوعی خیانت به انسانیت و اصول اساسی اخلاقی به‌شمار می‌آید.

زمین، که به‌فرمان خداوند بدون هیچ ستونی در فضا معلق است، به انسان‌ها بخشیده شده تا در آن زندگی، صلح و عدالت را برقرار کنند؛ اما تبدیل آن به میدان جنگ، استفاده از منابع طبیعی برای ساخت سلاح، و بمباران شهرها و خانه‌های مردم، از نشانه‌های انحراف عمیق تمدن انسانی از مسیر اخلاقی است. فجایع هیروشیما و ناکازاکی هنوز در حافظه تاریخ باقی است، اما امروز غزه و اوکراین، هر روز صحنه‌ تکرار چنین جنایاتی هستند.

با وجود همه این بحران‌ها، حیات بشر ادامه دارد، اما نهادهای جهانی و رهبران سیاسی از پاسخ‌گویی به وظایف انسانی خود بازمانده‌اند. سازمان ملل، با وجود ابتکارهایی همچون پیشنهاد راه‌حل دو‌دولتی، نتوانسته طرف‌های اصلی مانند آمریکا و اسرائیل را به تعهد به صلح وادار کند. رهبران عرب و مسلمان نیز، فاقد بینش و اراده لازم برای توقف تجاوزات و آغاز یک فرآیند معنادار صلح هستند. از زمان کشف نفت، رفاه اقتصادی جای آرمان‌های انسانی را گرفته و خاموشی وجدان جمعی نتیجه آن بوده است. در پایان، هشدارهای اخلاقی و الهی یادآوری می‌کنند که هیچ جامعه‌ای تغییر نخواهد کرد مگر آن‌که خود برای دگرگونی اقدام کند. در چنین وضعیتی، نیاز به گفت‌وگویی عقلانی و فوری برای پایان جنگ و بازسازی اصول انسانی در روابط بین‌الملل، ضرورتی غیرقابل انکار است. واکنش‌هایی همچون درخواست تحریم علیه اسرائیل از سوی برخی شخصیت‌های یهودی، از جمله رئیس سابق کنیست، نشانه‌ای از وجود صدای عدالت در دل همان جامعه‌ای است که اکنون متهم به جنایت است. این صداها باید تقویت شوند تا شاید راهی برای نجات از این چرخه خشونت و تباهی گشوده شود./ منبع