پایان سکوت درباره «گفت‌وگوهای ممنوعه»؛ ضرورت بازنگری یهودیان دیاسپورا در قبال اسرائیل
یهودیان خارج از اسرائیل باید به جای سکوت محافظه‌کارانه، درباره خشونت شهرک‌نشینان، بحران انسانی غزه و نفوذ افراط‌گرایان در تل‌آویو صادقانه گفت‌وگو کنند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «پایان سکوت درباره «گفت‌وگوهای ممنوعه»؛ ضرورت بازنگری یهودیان دیاسپورا در قبال اسرائیل» به قلم یعارا ساکس (Ya'ara Saks) در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این یادداشت با انتقاد از رویکرد محافظه‌کارانه رهبران یهودی در سراسر جهان، استدلال می‌کند که سکوت در برابر خشونت‌های فزاینده شهرک‌نشینان و سیاست‌های افراطی کابینه اسرائیل، نه‌تنها به امنیت این کشور کمکی نمی‌کند، بلکه پایه‌های دموکراتیک آن را تضعیف می‌سازد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
با فرا رسیدن ایام مذهبی یهودیان نظیر یوم کیپور، زمان ارزیابی صادقانه ارزش‌ها و باورها فرا رسیده است. برای حامیان اسرائیل، مواجهه با پرسش‌های دشواری مانند خشونت شهرک‌نشینان در کرانه باختری، بحران انسانی در غزه، توسعه شهرک‌ها و نفوذ فزاینده صداهای افراطی در ساختار سیاسی، بیش از پیش به یک چالش تبدیل شده است. این موضوعات مستقیماً با امنیت و آینده اسرائیل گره خورده‌اند، اما بحث درباره آن‌ها به‌تدریج به «گفت‌وگوهای ممنوعه» تبدیل شده است. رهبران یهودیان دیاسپورا در طول نسل‌ها با احتیاط با انتقاد از سیاست‌های تل‌آویو برخورد کرده‌اند تا مبادا در دوران اوج‌گیری یهودستیزی، به خیانت متهم شوند؛ اما امروز این سکوت نه‌تنها از این رابطه محافظت نمی‌کند، بلکه آن را تضعیف ساخته است.
دیدگاه‌های افراطی و خشونت‌آمیز به‌آرامی در فضاهای جریان اصلی جامعه نفوذ کرده‌اند، در حالی که بسیاری از رویارویی با لفاظی‌هایی که این خشونت‌ها را عادی‌سازی می‌کنند، طفره می‌روند. این روند دیگر به گروهی حاشیه‌ای محدود نیست. نهادهای امنیتی اسرائیل نیز افزایش چشمگیر خشونت شهرک‌نشینان را مستند کرده‌اند و مقامات ارشد کابینه به‌صراحت از توسعه شهرک‌ها حمایت می‌کنند. پیشبرد پروژه شهرک‌سازی «ای۱» (E1) نمونه‌ای بارز از این رویکرد است که پیوستگی سرزمینی مورد نیاز برای تشکیل یک دولت فلسطینی را از بین می‌برد. در شرایطی که وزیر دارایی اسرائیل آشکارا این پروژه را ابزاری برای جلوگیری از تشکیل کشور فلسطین می‌داند، توجیهِ «فراهم نبودن شرایط برای راهکار دوکشوری» اعتبار خود را از دست داده است.
این فضای ارعاب باعث شده تا دغدغه‌های مربوط به غزه یا خشونت‌ها در کرانه باختری، تنها در قالب نجواهای پنهانی در راهروهای کنیسه‌ها مطرح شود. با این حال، نسل جوان یهودی در سراسر جهان که حتی در محیط‌های دانشگاهی تنها به‌خاطر هویت خود با یهودستیزی روبه‌روست، بی‌وقفه این پرسش‌های دشوار را مطرح می‌کند و شایسته دریافت پاسخ‌هایی صادقانه است. مشاهدات میدانی از کرانه باختری نشان می‌دهد که چگونه محدودیت‌های شدید حرکتی، ارعاب سیستماتیک و حملاتی که گاه با عنوان «پوگروم» توصیف می‌شوند، زندگی خانواده‌های فلسطینی را فلج کرده است. افراط‌گرایی شهرک‌نشینان نه‌تنها فلسطینیان، بلکه با فرسایش حاکمیت قانون و اعتماد عمومی، خودِ اسرائیلی‌ها را نیز به خطر می‌اندازد؛ چراکه امنیت نمی‌تواند بر پایه ناامنی ملتی دیگر بنا شود.
همین اصل درباره غزه نیز صدق می‌کند. محکومیت تروریسم حماس و تأکید بر حق دفاع اسرائیل، هیچ منافاتی با به‌رسمیت شناختن رنج فاجعه‌بار غیرنظامیان فلسطینی ندارد. اقدامات اخیر کشورهایی نظیر کانادا، بریتانیا و فرانسه در محدود کردن تجارت کالاهای شهرک‌نشینان و اعمال تحریم علیه افراد مرتبط با خشونت‌های افراطی، نشان‌دهنده خصومت با اسرائیل نیست، بلکه بازتابی از این واقعیت است که حفظ وضع موجود دیگر پایدار نخواهد بود. حمایت واقعی به معنای تأیید چشم‌بسته تمام اقدامات کابینه نیست. تسلیم شدن در برابر بلندترین و افراطی‌ترین صداها و انتخاب سکوت به‌عنوان گزینه‌ای امن، رویکردی اشتباه است که نمی‌تواند امنیت پایداری برای هیچ‌یک از دو طرف این منازعه به ارمغان بیاورد./ منبع