حوثی‌ها زمان‌بندی عجیبی دارند
حوثی‌ها پس از یک سال، با توانایی نظامی و نفوذ منطقه‌ای بیشتری بازگشته‌اند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «حوثی‌ها زمان‌بندی عجیبی دارند» به قلم ماری-رز شاینرمن (Marie-Rose Sheinerman)، دستیار سردبیر، در آتلانتیک (The Atlantic) منتشر شده است. این مطلب بازگشت و تقویت توان نظامی حوثی‌ها پس از توقف حملات آمریکا، گسترش دامنه عملیات آنان علیه عربستان و اهمیت فزاینده موقعیتشان در آبراه‌های راهبردی منطقه را بررسی می‌کند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
حوثی‌های یمن که در بهار ۲۰۲۵ هدف حملات گسترده آمریکا قرار گرفته بودند، برخلاف ارزیابی‌های اولیه درباره تضعیف یا نابودی این گروه، طی ماه‌های بعد توانسته‌اند ظرفیت نظامی و دامنه نفوذ خود را افزایش دهند. توافقی که با میانجیگری عمان به درگیری مستقیم آمریکا و حوثی‌ها پایان داد، بر توقف حملات واشنگتن و متوقف شدن حملات حوثی‌ها به کشتی‌های تجاری آمریکایی در دریای سرخ استوار بود. دولت ترامپ این توافق را به‌عنوان پیروزی نظامی آمریکا معرفی کرد، اما تحولات بعدی تصویر متفاوتی از موازنه قدرت ارائه کرده است.
حوثی‌ها اکنون بخش‌هایی از سواحل یمن در دریای سرخ را در اختیار دارند و دامنه عملیات خود را به زیرساخت‌های انرژی عربستان سعودی گسترش داده‌اند. حمله موشکی به ریاض و گزارش نخستین تلفات غیرنظامی عربستان در مرحله جدید حملات، فشار بر دولت آمریکا برای حمایت از متحد سعودی را افزایش داده است. این وضعیت برای واشنگتن از آن جهت پیچیده‌تر است که عربستان با آمریکا توافق دفاعی دارد، اما گسترش عملیات علیه حوثی‌ها می‌تواند آمریکا را بار دیگر به یک درگیری پرهزینه در منطقه وارد کند.
هم‌زمان، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران شرایط راهبردی حوثی‌ها را تغییر داده است. ایران حامی اصلی این گروه محسوب می‌شود و توانایی حوثی‌ها برای تهدید مسیرهای دریایی، بخشی از فشار گسترده‌تر بر منافع آمریکا و متحدانش در منطقه است. در حالی که ایران توانسته تردد در تنگه هرمز را مختل کند، حوثی‌ها نیز فشار بر باب‌المندب را افزایش داده‌اند؛ گذرگاهی باریک میان شبه‌جزیره عربستان و شاخ آفریقا که برای تجارت و انتقال انرژی اهمیت دارد.
در دو هفته اخیر، حوثی‌ها دو جزیره مهم در این منطقه را تصرف کرده‌اند و از این طریق موقعیت خود را در نزدیکی یکی از گلوگاه‌های اصلی تجارت دریایی تقویت کرده‌اند. در صورت تداوم این روند، ایران و متحدانش می‌توانند نفوذ بیشتری بر دو مسیر راهبردی هرمز و باب‌المندب پیدا کنند؛ مسئله‌ای که پیامدهای آن فراتر از امنیت منطقه و به بازارهای جهانی انرژی و حمل‌ونقل دریایی کشیده می‌شود.
توانایی حوثی‌ها نیز صرفاً به حمایت خارجی محدود نمانده است. این گروه در سال‌های اخیر به پهپادها و موشک‌های دوربرد دسترسی پیدا کرده و نشانه‌هایی از توسعه ظرفیت‌های فناورانه و نظامی آن مشاهده شده است. گزارش‌هایی درباره استفاده از تجهیزات چینی و حتی برخی قابلیت‌های مرتبط با هوش مصنوعی، از افزایش پیچیدگی ساختار نظامی این گروه حکایت دارد. در نتیجه، حوثی‌ها از یک نیروی شبه‌نظامی محلی به بازیگری تبدیل شده‌اند که قادر است بر محاسبات امنیتی قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای اثر بگذارد.
این تحول هم‌زمان با تضعیف نسبی تلاش آمریکا برای جدا کردن حوثی‌ها از ایران رخ داده است. در شرایط کنونی، به نظر می‌رسد تهران و حوثی‌ها توانسته‌اند فشارهایی بر رابطه واشنگتن و ریاض ایجاد کنند. درخواست‌های عربستان برای دریافت حمایت بیشتر آمریکا نیز در شرایطی مطرحلی است. حملات سال ۲۰۲۵ با صرف حجم قابل‌توجهی از مهمات همراه بود، بدون آنکه توان حوثی‌ها را به‌طور پایدار از بین ببرد. هم‌زمان، ادامه جنگ ایران نیز بر ذخایر شده که دولت ترامپ درباره ورود مجدد به عملیات نظامی علیه حوثی‌ها مردد است.
یکی از عوامل محدودکننده برای آمریکا، هزینه و مصرف مهمات در عملیات‌های قبلی است. حملات سال ۲۰۲۵ با صرف حجم قابل‌توجهی از مهمات همراه بود، بدون آنکه توان حوثی‌ها را به‌طور پایدار از بین ببرد. هم‌زمان، ادامه جنگ ایران نیز بر ذخایر تسلیحاتی و منابع نظامی آمریکا فشار وارد کرده است.
در مجموع، تحولات اخیر نشان می‌دهد که پایان یک عملیات نظامی الزاماً به معنای حذف ظرفیت یک بازیگر غیردولتی نیست. حوثی‌ها از فرصت توقف درگیری برای بازسازی و توسعه توان خود استفاده کرده‌اند و اکنون با موقعیتی مواجه‌اند که در آن توانایی تأثیرگذاری بر امنیت عربستان، ایران، آمریکا و مسیرهای حیاتی تجارت جهانی را هم‌زمان در اختیار دارند. این شرایط، محاسبات واشنگتن درباره نحوه برخورد با این گروه و میزان تعهد آن به امنیت متحدان منطقه‌ای را پیچیده‌تر کرده است./ منبع