چگونه زهران ممدانی نخبگان نیویورک را به عقب راند و شهردار شد

زهران ممدانی هنوز در خواب بود که بلافاصله پس از پیروزی‌اش در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها در ماه ژوئن، تماس‌های زیادی شروع به ورود کردند. تماس‌های تبریک معمولی بود، اما برخی هم از نگرانی حکایت داشتند. او، که یک سوسیالیست دموکرات جوان بود، توانسته بود اندرو کوئومو، فرماندار پیشین نیویورک، را شکست دهد و ساختار قدرت شهر نیویورک را در یک شوک بزرگ به هم بریزد؛ شوکی که حتی خود او هم از آن غافلگیر شده بود.

با این حال، قدری از این پیروزی هنوز به درستی هضم نشده بود که غول‌های سیاسی و اقتصادی نیویورک شروع به تماس با تیم کوچکش کردند و اغلب هم نارضایتی خود را ابراز می‌کردند. از همان آغاز، برخی افراد نزدیک به کوئومو شروع به تماس با اتحادیه‌ها و مقامات دموکرات کردند تا از حمایت از ممدانی جلوگیری کنند. این نگرانی در میان نخبگان سیاسی و اقتصادی نیویورک آنقدر زیاد بود که برخی به‌دنبال دخالت دولت ترامپ برای جلوگیری از پیروزی او بودند. بیل آکمن، میلیاردر معروف، هم از طریق شبکه‌های اجتماعی هشدار داد که «صدها میلیون دلار» برای ضربه زدن به ممدانی آماده است.

ممدانی، که پیروزی اولیه‌اش با رشد سریع حمایت از او همراه بود، با استفاده از کمپین‌های رسانه‌ای و توجیه‌های تازه‌ای که ناظر به بحران توان مالی نیویورک بود، توانست به شکلی شگفت‌انگیز خود را در میان رقبا مطرح کند. اما او و مشاورانش به‌خوبی می‌دانستند که اگر منتظر پشتیبانی رسانه‌ها و مؤسسات سنتی بمانند، موفق نخواهند شد. بنابراین، راهبرد جدیدی در پیش گرفتند: به‌جای استفاده از روش‌های سنتی، بر روی ارتباط مستقیم با مردم و حضور در فضاهای واقعی تأکید کردند. این شیوه جدید به‌سرعت در فضای انتخابات تأثیر گذاشت و حمایت‌های زیادی جلب کرد. فعالیت‌های متنوعی مانند مسابقات فوتبال، تورنمنت‌ها و مسابقات جستجوی شهری که برگزار کردند، با وجود تمسخر برخی مخالفان، طرفداران بسیاری جذب کرد. در مقابل، رقبا مانند کوئومو با استفاده از منابع مالی عظیم و تهدید به استفاده از نفوذ سیاسی خود، به‌شدت به‌دنبال ایجاد یک حس «قطعی بودن» برای پیروزی بودند.

پیروزی او در انتخابات مقدماتی که به‌شدت غیرمنتظره بود، باعث شد که تیم انتخاباتی او به‌سرعت تصمیمات جدیدی بگیرند. بسیاری از مشاوران و دوستان قدیمی‌اش نگران شدند که باید سریعاً برنامه‌ریزی برای گام‌های بعدی را انجام دهند و تیمش باید از ابتدا گسترش یابد. اما در همان زمان، انتقادات و شک و تردیدها درباره مواضع تند او نسبت به مسائلی مانند اسرائیل و پلیس هنوز ادامه داشت.

در این بین، بحران‌های غیرمنتظره‌ای مانند تیراندازی مرگبار در یکی از برج‌های نیویورک که کارکنان یک شرکت املاک بزرگ را هدف قرار داد، پیش آمد. در ابتدا، واکنش‌های نامناسب از سوی کمپین ممدانی و حتی کوئومو به این حادثه ممکن بود به‌طور جدی بر نتیجه انتخابات تأثیر بگذارد، اما بعداً مشخص شد که یکی از قربانیان پلیس مسلمان بود و این فرصتی برای ممدانی به‌وجود آورد تا دیدگاه‌های خود را در مورد پلیس به‌روزرسانی کرده و از این موضوع به‌نفع خود بهره ببرد.

پس از بحران‌های مختلف، ممدانی شروع به ایجاد روابط نزدیک‌تر با رهبران اقتصادی و سیاسی نیویورک کرد. او با افرادی چون لارنس فینک و همیلتون جیمز تماس گرفت و به‌طور مؤثر سعی کرد تا اعتماد نخبگان اقتصادی را جلب کند. همچنین تلاش کرد که با کوه‌های سیاسی مانند کتی هوکول، فرماندار نیویورک، همکاری کند تا بتواند پروژه‌های بزرگ خود را پیش ببرد.

در نهایت، او توانست تا روز انتخابات عمومی، با اعتماد بسیاری از رهبران دموکرات، اتحادیه‌ها و برخی از شخصیت‌های مهم دیگر در سیاست نیویورک حمایت جلب کند. در این راستا، برخی از نخبگان اقتصادی نیز کم‌کم به سمت او تمایل پیدا کردند و از او حمایت کردند. پیش از انتخابات عمومی، حمایت‌هایی از شخصیت‌هایی چون سناتور برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو-کورتز نیز به ممدانی کمک کرد تا تصویر خود را به‌عنوان یک کاندیدای دموکرات پیشرو و تأثیرگذار در آمریکا تقویت کند.

کمپین ممدانی در نهایت با ترکیب راهبردهای نوآورانه در جذب حمایت عمومی و تعامل با نخبگان سیاسی و اقتصادی توانست موفقیت‌های بزرگی را در انتخابات عمومی به‌دست آورد. با این حال، همچنان مسائل حل‌نشده و چالش‌های مهمی در پیش رو، از جمله چگونگی حفظ وفاداری به اصول خود و در عین حال تعامل با نهادهای مهم و تأثیرگذار نیویورک داشت. در روز انتخابات، حمایت نهایی از سوی شخصیت‌هایی که به‌طور اولیه از او حمایت نکرده بودند، به او کمک کرد تا پیروزی نهایی را جشن بگیرد و به‌عنوان اولین شهردار مسلمان و جوان نیویورک به تاریخ بپیوندد./ منبع