آیا دونالد ترامپ در مورد تسلیحات هسته‌ای درست می‌گوید؟

دونالد ترامپ که در دوران جنگ سرد رشد کرده و بزرگ شده است، علاقه‌ای عمیق به دفاع و بازدارندگی هسته‌ای دارد. هفته گذشته، او در پاسخ به تهدیدات هسته‌ای دمیتری مدودف، معاون شورای امنیت ملی روسیه، که در واکنش به بحث تحریم‌های جدید علیه روسیه برای پایان جنگ اوکراین، به سیستم «دست مرده» (Dead Hand) دوران شوروی اشاره کرده بود، در شبکه اجتماعی تروث سوشال اعلام کرد که دو فروند زیردریایی هسته‌ای آمریکا را در مناطق مناسب مستقر کرده است تا در صورت جدی‌بودن این تهدیدات، آماده باشند. او تأکید کرد که کلمات مهم‌اند و می‌توانند عواقب ناخواسته‌ای داشته باشند. این اولین اعلام عمومی تغییر در وضعیت نیروهای هسته‌ای آمریکا از زمان سخنرانی کندی در بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲ است؛ زمانی که آمریکا به اتحاد جماهیر شوروی هشدار داد هر حمله هسته‌ای از کوبا به‌منزله حمله شوروی تلقی شده و پاسخ کامل خواهد داشت.

برخی منتقدان این اقدام را «نمایشی» خوانده و معتقدند زیردریایی‌های هسته‌ای آمریکا (SSBN) همیشه در موقعیت‌هایی هستند که می‌توانند روسیه را هدف قرار دهند. اما این پاسخ می‌تواند نمونه‌ای از ابهام راهبردی باشد؛ مانند جابه‌جایی زیردریایی‌های تهاجمی (SSN) برای تهدید زیردریایی‌های روس یا آماده‌سازی برای پرتاب موشک‌های با کلاهک غیرهسته‌ای. بر اساس پروژه «ترامپ را جدی بگیرید»، معتقد هستم که ترامپ در این موضوع درست عمل کرده است، زیرا درک عمیقی از خطرات هسته‌ای دارد که ریشه در بحث‌هایش با جان ترامپ، عمویش، دارد که استاد برجسته‌ای در موسسه فناوری ماساچوست است.

ترامپ معتقد است تسلیحات هسته‌ای بزرگ‌ترین تهدید هستند و مسیرهای متعددی وجود دارند که به جنگ هسته‌ای منجر می‌شوند. او در سال ۲۰۲۳ اظهار داشت که اگر پوتین در اوکراین از سلاح هسته‌ای استفاده کند، «این پایان کار است». در گفت‌وگو با ایلان ماسک در آگوست ۲۰۲۴، او «گرمایش هسته‌ای» را بزرگ‌ترین تهدید بشریت خواند و در مناظره با کامالا هریس در ماه سپتامبر، بر خطر تسلیحات هسته‌ای پوتین تأکید کرد. این دیدگاه‌ها با درک نسل او از خطر هسته‌ای در جنگ سرد همخوانی دارد؛ برخلاف تصور معاصر که تسلیحات هسته‌ای را منسوخ می‌داند. او مانند ریگان معتقد است جنگ هسته‌ای برنده ندارد و نباید رخ دهد، و از جان. اف. کندی آموخته است که قدرت‌های هسته‌ای باید روابط خود را بدون رویارویی‌های خطرناک مدیریت کنند.

در اینجا می‌توان پیش‌بینی کرد که ترامپ به ترکیبی از «تنش‌زدایی» نیکسون-کیسینجر و دیدگاه کندی پس از بحران موشکی کوبا برای «جهانی امن برای تنوع» خواهد رسید. کندی پس از تجربه خطر وجودی بحران موشکی، راهبرد جنگ سرد را اصلاح کرد و بر لزوم همزیستی مسالمت‌آمیز تأکید نمود. ترامپ نیز با درک این مسئولیت، آماده تعامل مستقیم با رهبرانی است که کشورهایشان می‌توانند با تسلیحات هسته‌ای آمریکا را نابود کنند. من معتقدم که این رویکرد می‌تواند به صلحی بین رقبای سرسخت منجر شود، و پاسخ قاطع اما محتاطانه او به تهدیدات مدودف نشان‌دهنده درک عمیق او از خطرات هسته‌ای است./ منبع