چرا هر دو حزب به برگزاری کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای فکر می‌کنند

در سال‌های اخیر، ایده برگزاری کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای برای انتخابات در آمریکا مطرح شده است. دونالد ترامپ اعلام کرده که قصد دارد در سال ۲۰۲۶ یک کنوانسیون میان‌دوره‌ای برگزار کند. هدف او از این اقدام، افزایش مشارکت در انتخابات و تقویت احتمال حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان است. این کنوانسیون ممکن است به ترامپ کمک کند تا علاقه و انگیزه پایگاه حامیان خود را به‌ویژه در میان رای‌دهندگان کم‌تحرک که در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۴ از او حمایت کرده بودند، اما ممکن است در انتخابات میان‌دوره‌ای شرکت نکنند، افزایش دهد.

در دهه ۱۹۷۰، دموکرات‌ها نیز تجربه برگزاری کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای را داشتند، که بیشتر به‌عنوان یک تلاش برای احیای حزب و بازسازی اعتماد رای‌دهندگان پس از جنگ ویتنام و رسوایی موسوم به واترگیت (Water Gate) بود. این کنوانسیون‌ها در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ برگزار شدند و هدف آن‌ها ایجاد اتحاد و همبستگی در میان بخش‌های مختلف حزب دموکرات بود. اما عمدتاً ناکام ماندند و بیشتر به نمادهایی بی‌اثر تبدیل شدند. پیام‌های مبهم و اختلافات درون‌حزبی باعث شد که این کنوانسیون‌ها نتایج چشمگیری در پی نداشته باشند.

در دهه ۱۹۷۰، دموکرات‌ها در پی اصلاحات داخلی بودند؛ به‌ویژه پس از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۶۸ که منجر به شکستی تلخ در برابر ریچارد نیکسون شد. آن‌ها به‌دنبال اصلاحات بودند تا حزب خود را از نگرش‌های سنتی‌تر و محافظه‌کارانه دور کنند تا به مسائل جدیدی مانند فمینیسم، محیط‌زیست و عدالت اجتماعی پرداخته شود. برگزاری کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای به عنوان فرصتی برای بازسازی حزب و تقویت وحدت میان اعضای آن بود، اما این تلاش‌ها به دلیل تقسیمات درونی و نبود پیام روشن، مؤثر واقع نشدند.

کنوانسیون‌های دموکرات‌ها در دهه ۱۹۷۰ در نهایت نتایج مطلوبی به همراه نداشتند. پس از انتخاب جیمی کارتر در سال ۱۹۷۶، حزب همچنان با اختلافات درونی و عدم هم‌گرایی روبه‌رو بود. کارتر در زمان ریاست‌جمهوری خود نتوانست به‌طور کامل حزب را متحد نگه دارد و در سال ۱۹۷۸ جمهوری‌خواهان موفق شدند تعدادی از کرسی‌های مجلس را تصاحب کنند.

کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای دموکرات‌ها در دهه ۱۹۷۰ بیشتر تلاش‌هایی بودند که برای کاهش اختلافات درون‌حزبی و ارائه پیامی واحد صورت گرفتند، اما این رویدادها نتایج ملموسی در پی نداشتند. در مقابل، کنوانسیون‌های پیشنهادی امروز، پیش از انتخابات برگزار می‌شوند و هدفشان افزایش مشارکت رای‌دهندگان و ارائه بسترهای ملی  مناسب به رأی‌دهندگان است. در دوران کنونی که قطب‌بندی‌های سیاسی شدیدتر شده، این کنوانسیون‌ها ممکن است به ابزاری مؤثر برای جلب توجه رای‌دهندگان تبدیل شوند.

اگرچه کنوانسیون‌های میان‌دوره‌ای در دهه‌های گذشته به‌طور کلی بی‌اثر تلقی شدند، اما وضعیت سیاسی امروز ممکن است این گردهمایی‌ها را به ابزاری قدرتمندتر برای پیشبرد منافع حزبی در روز انتخابات تبدیل کند. / منبع