دلیل واقعی مداخله ترامپ در بازار ین

ترامپ از مداخله ارزی برای پیشبرد منافع اقتصادی و اهداف ژئوپلیتیکی آمریکا استفاده می‌کند.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «دلیل واقعی مداخله ترامپ در بازار ین» نوشته اسوار پراساد (Eswar Prasad)، در نیویورک تایمز (New York Times)، به بررسی رویکرد دولت ترامپ در مداخله مستقیم یا غیرمستقیم در بازار ارز کشورهای دیگر می‌پردازد؛ رویکردی که برخلاف سنت معمول مداخله ارزی در شرایط بحرانی، از ابزارهای مالی برای هم‌زمان پیشبرد منافع اقتصادی آمریکا، حمایت از متحدان و تحقق اهداف سیاسی و ژئوپلیتیکی استفاده می‌کند. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.

مداخله آمریکا در سیاست ارزی کشورهای دیگر معمولاً اقدامی استثنایی و مرتبط با بحران‌های شدید تلقی می‌شود. با این حال، دولت دونالد ترامپ در موارد اخیر مربوط به آرژانتین، ژاپن و امارات، از ارزهای این کشورها حمایت کرده یا پیشنهاد حمایت داده است؛ در حالی که شرایط هیچ‌یک الزاماً در سطح بحران‌هایی قرار نداشته که به‌طور سنتی توجیه‌کننده چنین اقدامی از سوی واشنگتن باشد. این تغییر رویکرد نشان می‌دهد سیاست ارزی آمریکا در دوره جدید، از یک ابزار صرفاً اقتصادی فراتر رفته و به بخشی از راهبرد گسترده‌تر دولت تبدیل شده است.

منطق این اقدامات را نمی‌توان صرفاً در کمک اقتصادی یا انگیزه‌های بشردوستانه جست‌وجو کرد. خرید ارز یک کشور دیگر یا فراهم کردن امکان مبادله موقت دلار با پول ملی آن کشور، به‌ویژه زمانی که ارزش آن ارز در حال کاهش است، می‌تواند برای آمریکا پرهزینه و پرریسک باشد. با وجود این، دولت ترامپ حاضر است در مواردی این ریسک را بپذیرد؛ زیرا مداخله ارزی می‌تواند همزمان منافع اقتصادی، اهداف سیاسی و روابط ژئوپلیتیکی آمریکا را تقویت کند.

نمونه آرژانتین، ابعاد سیاسی این رویکرد را برجسته می‌کند. در آستانه انتخابات مهم قانون‌گذاری، ارزش پزو به‌شدت کاهش یافته بود و دولت آمریکا برای تقویت پول ملی آرژانتین وارد عمل شد. خاویر میلی، رئیس‌جمهور آرژانتین و متحد ایدئولوژیک ترامپ، در آن مقطع با خطر سیاسی قابل توجهی مواجه بود. حمایت آمریکا از پزو می‌توانست در صورت شکست اصلاحات اقتصادی میلی، زیان‌آور باشد؛ اما در نهایت این مداخله موفقیت‌آمیز بود. پیروزی انتخاباتی میلی، سپس اجرای اصلاحات اقتصادی، دستیابی به بودجه متوازن، کاهش کسری‌های مزمن و قرار گرفتن بدهی عمومی در مسیر نزولی، به کاهش تورم و تثبیت پزو کمک کرد.

در مورد امارات نیز پس از آغاز جنگ ایران، واشنگتن و ابوظبی درباره سازوکاری برای تأمین دلار در برابر درهم گفت‌وگو کردند. امارات از منابع مالی کافی برای مقابله با پیامدهای اقتصادی درگیری برخوردار بود و بنابراین ضرورت اقتصادی فوری برای چنین حمایتی وجود نداشت. با این حال، علنی شدن مذاکرات پیام سیاسی مهمی داشت: واشنگتن به یکی از شرکای اقتصادی و امنیتی نزدیک خود اطمینان می‌داد که در شرایط بحرانی از حمایت آمریکا برخوردار است.

این رویکرد نشان‌دهنده تمایل دولت ترامپ به مقابله با نیروهای بازار در صورت تعارض آن‌ها با اهداف سیاسی یا ژئوپلیتیکی است. با این حال، قدرت دولت برای کنترل بازارهای مالی محدود است. مداخله ارزی می‌تواند روندهای اقتصادی را برای مدتی تغییر دهد، اما اگر سیاست‌های بنیادی با واقعیت‌های بازار ناسازگار باشند، در نهایت خود بازار ممکن است نتیجه را تعیین کند./منبع