سوسیالیست در سیاتل
کیتی ویلسون برای توسعه مسکن و حمل‌ونقل عمومی با موانع سیاسی روبه‌رو است.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «سوسیالیست در سیاتل» به قلم چنس فیلیپس (Chance Phillips) در نشریه «امریکن پراسپکت» (The American Prospect) منتشر شده است. این مطلب به بررسی عملکرد کیتی ویلسون، شهردار سیاتل، پس از نخستین سال حضورش در این سمت می‌پردازد و چالش‌های اجرای برنامه‌های مترقی او در حوزه مسکن، حمل‌ونقل عمومی و اصلاحات شهری را در میان اختلافات سیاسی و محدودیت‌های نهادی بررسی می‌کند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
کیتی ویلسون پس از پیروزی نزدیک در انتخابات شهرداری سیاتل، با وعده ایجاد شهری مقرون‌به‌صرفه‌تر و گسترش خدمات عمومی فعالیت خود را آغاز کرد. او که از بنیان‌گذاران اتحادیه مسافران حمل‌ونقل عمومی سیاتل و دارای گرایش سوسیالیستی است، تلاش کرده است سیاست‌های خود را بر دو محور اصلی بهبود شرایط اقتصادی شهروندان و افزایش دسترسی عمومی به امکانات شهری استوار کند. با این حال، اجرای این برنامه‌ها با موانعی از سوی شورای شهر، قانون‌گذاران ایالتی، بخشی از رأی‌دهندگان و حتی برخی گروه‌های نزدیک به جریان چپ مواجه شده است.
سیاتل اگرچه یکی از شهرهای متمایل به سیاست‌های لیبرال و مترقی در آمریکا محسوب می‌شود، اما شورای شهر آن در حال حاضر اکثریت قاطع مترقی ندارد. همچنین مخالفت‌هایی با افزایش مالیات‌ها در سطح ایالت واشنگتن، که ویلسون آن را یکی از منابع احتمالی تأمین مالی برنامه‌های خود می‌داند، وجود دارد. این شرایط باعث شده است شهردار برای پیشبرد طرح‌های گسترده خود نیازمند ائتلاف‌سازی و مذاکره مداوم باشد.
یکی از حوزه‌هایی که ویلسون در آن دستاوردهایی داشته، حمل‌ونقل عمومی است. شورای شهر سیاتل طرحی را برای تمدید و گسترش مالیات اختصاص‌یافته به حمل‌ونقل عمومی در دستور رأی‌گیری قرار داده است. این طرح می‌تواند منابع مالی بیشتری برای افزایش تعداد اتوبوس‌ها، بهبود خدمات ریلی و کاهش هزینه استفاده از حمل‌ونقل عمومی فراهم کند. ویلسون این موضوع را صرفاً یک سیاست حمل‌ونقلی نمی‌داند، بلکه آن را ابزاری برای کاهش هزینه‌های زندگی معرفی می‌کند؛ زیرا حمل‌ونقل عمومی کارآمد می‌تواند وابستگی شهروندان به خودرو و هزینه‌های مرتبط با آن را کاهش دهد.
مسکن، دیگر محور اصلی برنامه‌های شهردار سیاتل است. افزایش شدید قیمت خانه و رشد هزینه اجاره در دهه گذشته، بحران مسکن را به یکی از مسائل اصلی شهر تبدیل کرده است. جریان‌های حامی مسکن اجتماعی تلاش کرده‌اند الگویی مشابه برخی تجربه‌های بین‌المللی را در سیاتل توسعه دهند و سهم بیشتری از واحدهای مسکونی شهر را به مسکن دائماً مقرون‌به‌صرفه اختصاص دهند.
در همین راستا، سازمان توسعه مسکن اجتماعی سیاتل نخستین ملک خود را خریداری کرده و قصد دارد واحدهای آن را با اجاره‌های پایدار در اختیار خانوارهایی با درآمدهای پایین‌تر قرار دهد. با این حال، برخی کارشناسان و فعالان شهری معتقدند حل بحران مسکن تنها از طریق مسکن اجتماعی ممکن نیست و افزایش عرضه کلی مسکن، توسعه متراکم شهری و اصلاح مقررات ساخت‌وساز نیز ضروری است.
ویلسون برای افزایش ساخت‌وساز، طرح «بلندتر، متراکم‌تر، سریع‌تر» را مطرح کرده است که هدف آن اجازه ساخت واحدهای چندخانواری در مناطق بیشتری از شهر و تسهیل فرایند صدور مجوزهاست. او همچنین بر ضرورت توجه هم‌زمان به مسکن بازار، مسکن حمایتی و سرپناه اضطراری تأکید کرده است.
با وجود این اقدامات، محدودیت‌های اجرایی همچنان پابرجاست. کسری بودجه چندصد میلیون دلاری، روند کند تصمیم‌گیری در ساختار اداری شهر و اختلافات سیاسی در شورای شهر، اجرای بسیاری از وعده‌ها را دشوار کرده است. هدف ایجاد هزاران ظرفیت جدید سرپناه برای افراد بی‌خانمان نیز با تأخیر مواجه شده است.
در نهایت، آینده برنامه‌های ویلسون به توانایی او در حفظ ائتلاف انتخاباتی، جلب همکاری شورای شهر و ایجاد حمایت عمومی بستگی دارد. تجربه سیاتل نشان می‌دهد اجرای سیاست‌های مترقی در سطح شهری تنها به پیروزی انتخاباتی وابسته نیست، بلکه نیازمند ظرفیت نهادی، توافق سیاسی و توانایی تبدیل شعارهای انتخاباتی به اصلاحات عملی است./ منبع