سن خدمت در کنگره چقدر است؟
افزایش سن قانونگذاران، بحث محدودیت سنی در کنگره آمریکا را جدیتر کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، سن خدمت در کنگره چقدر است (How old is too old to serve in Congress?) نوشته اندرو منگن (Andrew Mangan) در دیلی کاس (Daily Kos)، مسئله سالخوردگی فزاینده قانونگذاران آمریکایی و پیامدهای آن برای حکمرانی، سلامت سیاسی و تنظیم فناوریهای نوظهور را بررسی میکند و با اتکا به حمایت گسترده افکار عمومی، محدودیت سنی را جایگزینی بالقوه برای محدودیت دورههای نمایندگی میداند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
سالخوردگی ساختار سیاسی آمریکا در سالهای اخیر به موضوعی جدیتر در بحث حکمرانی تبدیل شده است. حضور شمار زیادی از قانونگذاران در دهههای هفتم و هشتم زندگی، همراه با مواردی از مشکلات جسمانی و مرگ برخی نمایندگان در دوره خدمت، پرسش اساسی درباره وجود یا نبود سقف سنی برای تصدی مناصب انتخابی را برجسته کرده است. قانون اساسی آمریکا برای ورود به مجلس نمایندگان، سنا و ریاستجمهوری حداقل سن تعیین کرده، اما هیچ سقف سنی برای نامزدی در این مناصب در نظر نگرفته است.
میانگین سنی کنگره نیز نشاندهنده این روند است. میانگین سنی اعضای مجلس نمایندگان در آغاز کنگره فعلی ۵۷.۷ سال بوده که آن را در شمار مسنترین مجالس نمایندگی یک قرن اخیر قرار میدهد. وضعیت در سنا حتی برجستهتر است؛ میانگین سنی سناتورها ۶۳.۸ سال بوده و ۱۸ سناتور دستکم ۷۵ سال سن دارند. ادامه فعالیت چهرههایی با سن بسیار بالا، از جمله سناتور چاک گرسلی که در آستانه ۹۳سالگی برای دورهای دیگر نامزد شده، این پرسش را تقویت کرده که آیا تجربه سیاسی همچنان بر محدودیتهای طبیعی ناشی از افزایش سن غلبه دارد یا خیر.
افکار عمومی نیز ظاهراً آمادگی قابل توجهی برای پذیرش محدودیت سنی دارد. طبق یک نظرسنجی، ۸۰ درصد آمریکاییها از تعیین حداکثر سن برای نامزدهای کنگره حمایت میکنند. این حمایت در میان جمهوریخواهان، دموکراتها و مستقلها تفاوت زیادی ندارد و در گروههای سنی مختلف نیز گسترده است. بنابراین، بحث سقف سنی برخلاف بسیاری از اصلاحات انتخاباتی، بالقوه از پشتوانهای فراتر از خطوط حزبی برخوردار است.
یکی از استدلالهای مهم در حمایت از این تغییر، شکاف میان نسل قانونگذاران و سرعت تحول فناوری است. بخش بزرگی از اعضای کنگره در دورهای از زندگی خود بزرگ شدهاند که اینترنت، تلفن هوشمند و هوش مصنوعی وجود نداشت یا هنوز به زندگی روزمره راه نیافته بود. در مقابل، نسلهای جوانتر تجربه مستقیمتری از این فناوریها دارند و نگرش متفاوتی نسبت به فرصتها و تهدیدهای آنها نشان میدهند. این شکاف نسلی میتواند بر نحوه قانونگذاری درباره هوش مصنوعی، حریم خصوصی، دادههای شخصی و دیگر فناوریهای نوظهور اثر بگذارد.
نمونه روشن این مسئله، عقبماندگی قوانین حریم خصوصی در آمریکا نسبت به سرعت تحول فناوری است. تلاش دولت باراک اوباما برای ایجاد چارچوبی جامعتر جهت حفاظت از دادههای مصرفکنندگان در سال ۲۰۱۲ به نتیجه نرسید. عوامل سیاسی و مخالفت صنایع در این شکست مؤثر بودند، اما بیتوجهی ساختاری به مسائل فناوری نیز میتواند بخشی از مشکل تلقی شود.
با وجود این، سقف سنی بدون هزینه نیست. نمایندگان باسابقه معمولاً تجربه بیشتری در مذاکره، ائتلافسازی و تصویب قوانین دارند؛ بنابراین، حذف اجباری آنان ممکن است کارآمدی کنگره را کاهش دهد. از سوی دیگر، محدودیت سنی میتواند به تدریج ترکیب نامزدها را تغییر دهد و نسل جوانتری را به ورود به سیاست ترغیب کند.
اجرای چنین اصلاحی احتمالاً مستلزم اصلاح قانون اساسی است؛ فرایندی دشوار که در فضای سیاسی دو قطبی آمریکا شانس موفقیت محدودی دارد. با این حال، حمایت گسترده عمومی و افزایش نگرانی درباره توانایی جسمانی، شکاف نسلی و سازگاری کنگره با تحولات فناورانه، موضوع سقف سنی را به یکی از معدود اصلاحات ساختاری تبدیل کرده که میتواند از حمایت دوحزبی برخوردار شود. در نهایت، مسئله اصلی ایجاد تعادل میان ارزش تجربه سیاسی و ضرورت انتقال قدرت به نسلهای جدیدتر است؛ تعادلی که میتواند بر کیفیت نمایندگی و توانایی نظام سیاسی آمریکا برای پاسخگویی به تغییرات اجتماعی و فناورانه اثر بگذارد./ منبع
