فروپاشی حمایت آمریکا از اسرائیل و دیوار حاشای رهبران سیاسی در تلآویو
هشدار یک نماینده دموکرات نشان میدهد که جامعه و رهبران اسرائیل با پنهان شدن در پشت دیوار انکار، اهمیت ریزش افکار عمومی آمریکا را نادیده میگیرند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «فروپاشی حمایت آمریکا از اسرائیل و دیوار حاشای رهبران سیاسی در تلآویو» به قلم ایناو شیف (Einav Schiff) در واینتنیوز (Ynetnews) منتشر شده است. این یادداشت با اشاره به هشدارهای مقامات آمریکایی درباره سقوط جایگاه تلآویو، انفعال سیاستمداران اسرائیلی و بیتفاوتی جامعه این کشور نسبت به انزوای بینالمللی خود را بررسی میکند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
انتشار نظرسنجیهای اخیر درباره سقوط جایگاه اسرائیل در افکار عمومی آمریکا، با هشدار بیسابقه برد شرمن، نماینده دموکرات کنگره و از چهرههای حامی تلآویو، همراه شده است. او با انتشار ویدئویی تأکید کرد که جامعه و مقامهای منتخب اسرائیل گستردگی و فوریت این خطر را درک نمیکنند. وی با اشاره مستقیم به لفاظیهای ایتامار بنگویر، او را یک «خطر موجودیتی» خواند و تصریح کرد که توجیه اقدامات اسرائیل و بیتفاوتی نسبت به ریزش افکار عمومی، نشاندهنده ناآگاهی از تاریخ یهود است.
در ظاهر، رهبران اردوگاه اپوزیسیون که خود را گزینههای نخستوزیری میدانند، باید از این اظهارات برای حمله به بنیامین نتانیاهو استفاده میکردند؛ بهویژه در آستانه سفر او به مجمع عمومی سازمان ملل که امسال فضایی بهشدت سرد و منزوی خواهد داشت. با این حال، چهرههایی نظیر گادی آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن ترجیح دادهاند در برابر سخنان شرمن سکوت کنند. این سکوت نشاندهنده یک ضعف تبلیغاتی ساده نیست، بلکه ریشه در واقعیتی عمیقتر دارد: بخش عمدهای از جامعه اسرائیل علاقهای به شنیدن این حقایق تلخ ندارد.
مفهوم رهبری در اسرائیلِ امروز به این معناست که اگر افکار عمومی تمایلی به شنیدن واقعیتی ندارد، نباید آن را بیان کرد. هیچیک از مخالفان نتانیاهو جایگزین متفاوتی ارائه نمیدهند؛ بنت همچنان از توسعه شهرکسازی که عامل تحریمهای اروپاست حمایت میکند، لیبرمن مدعی است که «هیچ فرد بیگناهی در غزه وجود ندارد» و آیزنکوت نیز از ویرانیهای گستردهای که اسرائیل را به یک بازیگر طردشده تبدیل کرده، دفاع میکند. حتی در برابر خشونت شهرکنشینان افراطی علیه فلسطینیان نیز رویکرد این رهبران کاملاً منفعلانه و محتاطانه است.
مقامهای اسرائیلی میتوانند مدام ناکامیهای خود را به گردن ضعف رسانهای، حمایتهای مالی قطر یا چهرههایی نظیر بنگویر و نتانیاهو بیندازند، اما واقعیت این است که پیامدهای هفتم اکتبر در پیوند با رویدادهای دهههای گذشته، پدیدهای را خلق کرده است که در خارج از این کشور «سیاره اسرائیل» نامیده میشود. این سیاره، فضایی است که بهخوبی میداند در نگاه جهانیان چگونه قضاوت میشود، اما به دلیل خشم از استانداردهای دوگانه یا غریزه بقا، کاملاً نسبت به این انزوا بیتفاوت شده و به انزوای خودخواستهاش افتخار میکند.
شکلگیری این ذهنیت بسته باعث شده تا تلآویو چشم خود را بر واقعیتهای بینالمللی ببندد. اینکه یک نماینده کنگره آمریکا باید خطرات این انزوای فزاینده را به افکار عمومی گوشزد کند و رهبران اسرائیلی شهامت بیان آن را ندارند، نشان میدهد که دیوار حاشا و انکار در این جامعه تا چه حد بلند و نفوذناپذیر شده است./ منبع
