آیا اروپا و آسیا می‌توانند سلطه بازار اوراق قرضه آمریکا را بشکنند؟

بازارهای مالی جهان به‌طور فزاینده‌ای با عدم توازن میان حجم عظیم پس‌اندازهای موجود و محدود بودن فرصت‌های سرمایه‌گذاری مولد مواجه هستند. این وضعیت به شکل‌گیری حباب‌های دارایی و بی‌ثباتی‌های دوره‌ای در بازارهای سهام منجر می‌شود. بخش بزرگی از سرمایه‌های جهانی در حال حاضر در دارایی‌های مالی آمریکا، به‌ویژه بازار سهام، متمرکز شده است؛ بازاری که ارزش‌گذاری آن تا حد زیادی تحت تأثیر انتظارات مربوط به هوش مصنوعی و رشد فناوری‌های مرتبط قرار دارد. این تمرکز، نگرانی‌هایی را درباره داغ شدن بیش از حد بازار و کمبود تنوع در مقاصد سرمایه‌گذاری جهانی ایجاد کرده است.

یکی از راه‌حل‌های این عدم توازن ساختاری، توسعه بازارهای عمیق‌تر و یکپارچه‌تر اوراق قرضه در خارج از آمریکا، به‌ویژه در اروپا و آسیا است. در اروپا، سیاست‌گذاران به‌طور فزاینده‌ای از ایده اوراق قرضه مشترک اروپایی یا «یوروباند» حمایت می‌کنند؛ ابزارهایی که به جای دولت‌های منفرد، با پشتوانه کل اتحادیه اروپا منتشر می‌شوند. چنین اقدامی تغییر مهمی نسبت به وضعیت کنونی خواهد بود؛ وضعیتی که در آن دولت‌ها و شرکت‌ها در چارچوب‌های ملی و جداگانه اقدام به تأمین مالی می‌کنند. ایجاد بازار واحد یوروباند می‌تواند نقدشوندگی را افزایش دهد، مشارکت سرمایه‌گذاران را گسترش دهد و مجموعه بزرگ‌تری از دارایی‌های امن مبتنی بر یورو را در اختیار بازار قرار دهد.

از این رو، گسترش بازارهای باکیفیت اوراق قرضه در اروپا و آسیا نه یک اقدام کوتاه‌مدت، بلکه راهکاری ساختاری برای اصلاح نظام مالی جهانی تلقی می‌شود. افزایش عرضه ابزارهای مالی امن، نقدشونده و متنوع می‌تواند جذب پس‌اندازهای مازاد را تسهیل کرده و توزیع ریسک را متوازن‌تر سازد. چنین روندی نه‌تنها فشار را از بازارهای آمریکا کاهش می‌دهد، بلکه تاب‌آوری مالی سایر مناطق اقتصادی مهم را نیز افزایش می‌بخشد.

در اروپا، حمایت سیاسی از سازوکارهای استقراض مشترک بخشی از تلاش گسترده‌تر برای تعمیق یکپارچگی مالی در اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. شکل‌گیری کامل بازار یوروباند گامی مهم در جهت هماهنگی مالی و تقسیم مسئولیت‌های اقتصادی میان اعضا خواهد بود. افزون بر این، چنین بازاری می‌تواند جایگاه یورو را به‌عنوان ارز ذخیره بین‌المللی تقویت کرده و جذابیت آن را برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال جایگزین‌هایی برای دارایی‌های دلاری هستند افزایش دهد.

در آسیا، دستیابی به چنین هدفی پیچیده‌تر است، زیرا منطقه از نظر اقتصادی، مقرراتی و ارزی تنوع بسیار زیادی دارد. با این حال، بازارهای اوراق قرضه موجود در منطقه بستر اولیه لازم را فراهم کرده‌اند. تقویت چارچوب‌های انتشار فرامرزی، هماهنگ‌سازی مقررات و افزایش مشارکت دولت‌ها و شرکت‌ها می‌تواند به‌تدریج آسیا را به سمت ساختاری یکپارچه‌تر در بازار سرمایه هدایت کند.

ثبات مالی جهانی در بلندمدت ممکن است به کاهش وابستگی بیش از حد به یک بازار مسلط، یعنی آمریکا، وابسته باشد. هرچند بازارهای مالی آمریکا به دلیل اندازه و نقدشوندگی بالا همچنان نقش محوری دارند، اما سلطه آن‌ها می‌تواند تخصیص سرمایه در سطح جهان را دچار انحراف کرده و در زمان افزایش بیش از حد ارزش دارایی‌ها، ریسک‌های نظام‌مند را تشدید کند. ایجاد مراکز مالی قدرتمند و عمیق در اروپا و آسیا می‌تواند به شکل‌گیری نظامی متوازن‌تر و مقاوم‌تر کمک کند.

معماری مالی کنونی جهان سرمایه‌های بسیار زیادی را به تعداد محدودی مقصد هدایت می‌کند و همین امر احتمال شکل‌گیری چرخه‌های رونق و رکود را افزایش می‌دهد. توسعه و یکپارچه‌سازی بازارهای اوراق قرضه در مناطق بزرگ اقتصادی می‌تواند راهی برای جذب کارآمدتر پس‌اندازهای مازاد، متنوع‌سازی فرصت‌های سرمایه‌گذاری و ایجاد ثبات بیشتر در جریان‌های مالی جهانی در بلندمدت باشد./ منبع