پس از جنگ ۱۴۰۴، ایران به چین چشم دوخت؛ قدرتی آرام که با صبر، سرمایه و روایت نظم، جهان را شکل میدهد. چین، برخلاف آمریکا یا اسرائیل، تهدید را نه نبرد بقا، بلکه اختلال در نظم میبیند. ریشه در فرهنگ کنفوسیوسی، استراتژی سونتزو و حافظه «قرن تحقیر» دارد. پس از جنگ دوازدهروزه ایران و اسرائیل، چین ثبات را برگزید، نه صفبندی نظامی. ایران اما منتظر حمایتهای ملموس چین است، هرچند غیرنمایشی.