کارخانههای تسلیحاتی خاورمیانه امنیت ایالات متحده را بازتعریف میکنند
تحول صنایع دفاعی در خاورمیانه، معیارهای قدرت نظامی و وابستگی امنیتی به ایالات متحده را دگرگون میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان « کارخانههای تسلیحاتی خاورمیانه امنیت ایالات متحده را بازتعریف میکنند» نوشته بردلی مارتین (Bradley Martin) و لیرام کوبلنتس-استنزلر (Liram Koblentz-Stenzler) در نیوزویک (Newsweek) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه سرمایهگذاری کشورهای خاورمیانه در بومیسازی تولیدات نظامی و صنایع دفاعی، از جمله در ترکیه و عربستان، توازن قوا در منطقه را تغییر داده و واشنگتن را ناچار میکند تا سیاستهای امنیتی و تسلیحاتی خود را بر اساس ظرفیتهای تولیدی و صنعتی بازنگری کند. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
ایالات متحده مدتهاست که خاورمیانه را از دریچه مبارزه با تروریسم، گروههای نیابتی و مهار دولتهای حامی آنها ارزیابی میکند. با این حال، تحولات اخیر نشان میدهد که قدرت نظامی در این منطقه دیگر صرفاً به تسلیحات مستقر در انبارها محدود نمیشود، بلکه به توانایی کشورها در تولید، جایگزینی و استمرار تسلیحات در طول یک درگیری بستگی دارد. جنگهای اخیر و چالشهای زنجیره تأمین، نیاز مبرم به افزایش ظرفیتهای صنعتی را برجسته کرده و واشنگتن را ناچار ساخته است تا صنایع دفاعی خود را به وضعیت آمادگی جنگی نزدیکتر کند.
در همین راستا، کشورهای منطقه با اتکا به سرمایهگذاریهای بلندمدت به دنبال کاهش وابستگی به تأمینکنندگان خارجی هستند. ترکیه طی دو دهه گذشته با توسعه صنایع دفاعی خود به صادرکننده بزرگ تجهیزات نظامی تبدیل شده است. همزمان، عربستان نیز با پیگیری «چشمانداز ۲۰۳۰» به دنبال بومیسازی بیش از نیمی از هزینههای نظامی خود است و تلاش میکند با انتقال فناوری و انعقاد قراردادهای دفاعی، تولید سیستمهای نظامی را در داخل خاک خود نهادینه کند. توافقنامه اخیر هستهای غیرنظامی میان واشنگتن و ریاض که با شرط عادیسازی روابط با اسرائیل گره خورده است نیز در همین چارچوب راهبردی قابل تحلیل است.
این تحولات صنعتی تنها جنبه اقتصادی ندارند، بلکه استقلال راهبردی کشورها را تقویت میکنند. کشوری که توانایی تولید قطعات کلیدی و تعمیر تجهیزات خود را داشته باشد، در برابر فشارهای سیاسی و اختلالات زنجیره تأمین آسیبپذیری کمتری خواهد داشت. بنابراین، ایالات متحده باید همکاریهای دفاعی، فروش تسلیحات و توافقهای بومیسازی را فراتر از واکنش به بحرانهای مقطعی ارزیابی کند و به نقش آنها در شکلدهی به توازن قوای آینده در خاورمیانه توجه ویژه داشته باشد./منبع
