نسلکشی در سکوت: چگونه جامعه اسرائیل چشمان خود را بر فاجعه غزه بسته است؟
با وجود ابعاد هولناک مرگ و ویرانی در غزه که مصداق بارز نسلکشی است، این فاجعه انسانی در گفتمان عمومی و رسانهای اسرائیل به یک «سیاهچاله» تبدیل شده و گویی هرگز اتفاق نیفتاده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «نسلکشی در سکوت: چگونه جامعه اسرائیل چشمان خود را بر فاجعه غزه بسته است؟» به قلم ایلانا همرمان (Ilana Hammerman) در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این یادداشت با استناد به روایتهای تکاندهنده از غزه و آمار کشتهشدگان، استدلال میکند که آنچه در غزه رخ میدهد یک «نسلکشی» است و جامعه اسرائیل با نادیده گرفتن این فاجعه و توجیهات ارتش، در حال فرو رفتن در یک سیاهچاله اخلاقی است که پیامدهای آن برای نسلها باقی خواهد ماند. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
«امروز «جنگ» تمام شد. این دیگر یک تجاوز نیست؛ یک نسلکشی است. کلمه دیگری برای توصیف مقیاس خشونتی که در مقابل چشمانم میبینم، وجود ندارد.» این کلمات را پلستیا العقاد، زن ۲۲ ساله اهل غزه، در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳ نوشت. این سه هفته به نزدیک به سه سال تبدیل شده و مرگ از آسمان، زمین و دریا تا به امروز بیوقفه ادامه دارد. هیچ آتشبسی در کار نیست. نسلکشی ادامه دارد. روز به روز، مردان و زنان، پیر و جوان کشته و زخمی میشوند. نزدیک به دو میلیون نفر همچنان آوارهاند و در چادرهایی در منطقهای کوچک به مساحت یک پنجم کل غزه، به تحمل هفت طبقه جهنم محکوم شدهاند. ارتش اسرائیل نزدیک به ۷۰ درصد از نوار غزه را کنترل میکند؛ جایی که زمانی روستاها و محلههای فلسطینی قرار داشتند و اکنون با خاک یکسان شدهاند.
در هفدهم جولای، نیما حسن، شاعر اهل رفح، در فیسبوک نوشت: «چند دقیقه پیش، ویدیویی از پسری ۱۵ ساله دیدم که در یکی از چالههای فاضلاب اطراف چادرهایمان افتاده بود… قبل از آن، پسر دیگری با یک شیء مشکوک بازی کرد که منفجر شد و او را کشت و بعد پسر دیگری از کنار [بلوکهای بتنی منطقه اشغالی] رد شد و سربازان اشغالگر به او شلیک کردند… مرگ فرزندان ما را از هر سو در کمین است، حتی از دل زمین در غزه. آیا کسی میشنود؟ آیا کسی میبیند؟» نیر حسون در هاآرتص گزارش میدهد: «نیروی هوایی اسرائیل به کشتن کودکان در نوار غزه ادامه میدهد. از زمان اجرایی شدن آتشبس، ۲۸۲ کودک و نوجوان زیر ۱۸ سال کشته شدهاند؛ به طور متوسط روزی یک کودک.» اما کلام آخر در گزارشهای خبری همیشه به سخنگوی ارتش اختصاص دارد که تکرار میکند: «ارتش اسرائیل ادعای وجود سیاست یا الگوی آسیب رساندن عمدی به کودکان را به شدت رد و محکوم میکند و تلاش میکند تا آسیب به جان غیرنظامیان را به حداقل برساند.»
به حداقل رساندن آسیب؟ از همان ابتدا، حمله به غزه یک جنگ نابودی سیستماتیک و پاسخی نامتناسب و دیوانهوار به حمله وحشیانه حماس در هفتم اکتبر بود؛ جنگی که از روز اول هیچ تمایزی بین مبارزان و غیرنظامیان و بین زیرساختهای نظامی حماس و زیرساختهای غیرنظامی غزه قائل نشد. در بمبارانهای سنگین مناطق مسکونی پرجمعیت، دهها هزار زن، کودک و سالمند کشته، زخمی و برای همیشه معلول شدند و بیمارستانها، مؤسسات آموزشی، جادهها، سیستمهای آب و برق و کشاورزی نابود شد و کار تخریب امروز نه تنها از طریق بمباران، بلکه با محکوم کردن اکثریت جمعیت به شرایط زندگی اسفبار ادامه دارد. بیش از ۸۰ درصد از ساکنان غزه از خانههای خود رانده شدهاند و در چادرهای شلوغی زندگی میکنند که در تابستان سوزان و در زمستان غرق در آب باران و فاضلاب است.
بنابراین، این یک نسلکشی است. دولت اسرائیل یک هولوکاست را بر نوار غزه تحمیل کرده و همچنان ادامه میدهد. امروز که ابعاد کشتار و ویرانی برای همه روشن است، کلمه دیگری برای توصیف آن وجود ندارد و با این حال، در رسانهها و گفتمان عمومی یهودیان اسرائیل و اکنون در کارزار انتخاباتی، یک سیاهچاله باز شده که این جنایت، این تراژدی وحشتناک انسانی که برای نسلها با ما خواهد بود، در آن بلعیده شده است، گویی که هرگز اتفاق نیفتاده است. این نادیدهانگاری در اعلامیه حزب دموکراتها کاملاً مشهود است که خود را «ستون فقرات ارزشی، ایدئولوژیک و صهیونیستی بلوک دموکراتیک-لیبرال» معرفی میکند، اما بزرگترین ارزشی را که امروز باید در اسرائیل نژادپرست و نظامیگرا برای آن جنگید، یعنی «انسانگرایی»، نادیده میگیرد./منبع
