تحولات هفته منتهی به ۲۷ بهمن نشان میدهد جهان وارد مرحلهای شده که در آن بحران اصلی، ناکارآمدی نهادها نیست، بلکه تزلزل در «منبع مشروعیت» قدرت است. اگر در دهههای گذشته مسئله بر سر نحوه اجرای قواعد بود، اکنون خود قواعد موضوع منازعهاند. شکاف فزاینده میان اروپا و ایالات متحده بر سر ابتکار پیشنهادی “شورای صلح غزه” دونالد ترامپ، بنبست راهبردی در آینده کنترل تسلیحات پس از انقضای عملی معاهده New START، و تغییر کارکرد کنفرانس امنیتی مونیخ از سکوی گفتوگو به تریبون تهدید، همگی بیانگر گذار به نظمی هستند که در آن امنیت، بیش از آنکه محصول قاعده باشد، تابع اراده و موازنه قدرت است.
آنچه این تحولات را به هم پیوند میدهد، یک روند ساختاری مشترک است: شخصیسازی تصمیمگیری در سطح بینالمللی، کاهش تعهد به سازوکارهای مهارکننده، و بازگشت منطق «ابتکارهای قدرتمحور» به جای ترتیبات حقوقی پایدار. در چنین فضایی، اختلاف اروپا و آمریکا نه اختلافی تاکتیکی، بلکه نشانه دو برداشت متضاد از آینده نظم جهانی است؛ یکی مبتنی بر کارآمدی متمرکز، و دیگری بر مشروعیت نهادمند.
