جزایر فناورانه هرچند ممکن است دستاوردهای چشمگیر ایجاد کنند، اما جایگزین حکمرانی کلان اقتصادی کارآمد و نظامهای نهادیِ تثبیتشده فناوری نیستند؛ نظامهایی که منافع نوآوری را در سراسر اقتصاد توزیع میکنند. مشکل اصلی اینجاست که پکن در هیچیک از این دو حوزه نقطهقوت محسوب نمیشود و همین امر توانایی چین برای تبدیل موفقیتهای محدود فناورانه به رشد پایدار و فراگیر را زیر سؤال میبرد.
