آیا واشنگتن در عراق به خود آمده است؟

۲۳ سال پس از تهاجم به عراق، واشنگتن اکنون به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویا ناظری جدا از فاجعه‌ای است که خود خلق کرده است. انحلال ارتش عراق و نهادهای دولتی توسط پل برمر در سال ۲۰۰۳، خلاء امنیتی و سیاسی بزرگی ایجاد کرد که عامدانه راه را برای نفوذ گسترده شبه‌نظامیان هم‌سو با ایران باز کرد. اعترافات ژنرال دیوید پترائوس و بعدها برت مک‌گورک مبنی بر اینکه ایران به تأثیرگذارترین بازیگر در بغداد تبدیل شده، گواهی بر این مدعاست که آمریکا عراق را در سینی نقره‌ای به تهران تقدیم کرد. در سال ۲۰۲۶، درخواست جاشوا هریس، کاردار آمریکا در بغداد، مبنی بر «استقلال کامل دولت عراق»، بیشتر به یک طنز سیاسی شباهت دارد؛ چرا که همان نیرویی که حاکمیت عراق را سلب کرد، اکنون از ساکنان خرابه‌ها می‌خواهد که مستقل عمل کنند.

در ژانویه ۲۰۲۶، دونالد ترامپ با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» هشدار داد که اگر نوری المالکی بار دیگر نخست‌وزیر شود، آمریکا تمامی حمایت‌های خود از عراق را قطع خواهد کرد. این دخالت آشکار، واکنش تند المالکی را برانگیخت که آن را «نقض حاکمیت ملی» خواند. نظام سیاسی عراق بر اساس سهمیه‌بندی‌های فرقه‌ای بنا شده که فساد سیستماتیک را نه به‌عنوان یک پیامد ناخواسته، بلکه به‌عنوان بخشی از طراحی اصلی در خود جای داده است. توصیف نیویورک تایمز از بانک مرکزی عراق به‌عنوان «سیستم فاضلاب برای قاچاق دلار»، بازتابی از همین واقعیت است که عراق به بازاری برای تقسیم غنایم تبدیل شده، نه یک ملت واحد.

در نهایت، برای واشنگتن، عراق دیگر یک اولویت راهبردی نیست، بلکه باری ژئوپلیتیک است که نه می‌تواند آن را رها کند و نه بدون برچیدن کل ساختار پس از ۲۰۰۳، آن را ترمیم نماید. سیاست کنونی آمریکا «مدیریت بحران» است تا عراقی داشته باشد که نه منافع آمریکا را تهدید کند، نه به‌طور کامل در دامان ایران بیفتد و نه آنقدر قوی شود که از مدار نفوذ واشنگتن خارج گردد. در حالی که شایعاتی مبنی بر خروج کامل نیروهای رزمی آمریکا تا سپتامبر ۲۰۲۶ شنیده می‌شود، مردم عراق تنها کسانی هستند که در استادیوم واقعی زندگی می‌کنند؛ بدون صندلی‌های راحت، بدون نمایشگرهای بزرگ و بدون سوت پایان، در حالی که واشنگتن همچنان به بازی مدیریت زوال ادامه می‌دهد./ منبع