چرا راهبرد متزلزل ترامپ در جنگ ایران با چالش جدی روبهرو است؟
نوسان ترامپ میان دیپلماسی و فشار نظامی، بنبست جنگ ایران را عمیقتر کرده و مسیر روشنی برای پایان درگیری باقی نگذاشته است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا راهبرد متزلزل ترامپ در جنگ ایران با چالش جدی روبهرو است؟» نوشته مکس بوت (Max Boot) در واشنگتن پست (Washington Post) منتشر شده است. این یادداشت بررسی میکند که نوسانهای مکرر و تناقضگوییهای دونالد ترامپ میان تهدید نظامی و تلاش برای توافق، دستیابی به صلح یا پیروزی قاطع را ناممکن کرده و بحران را به یک جنگ فرساینده تبدیل کرده است. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
جنگ ناخواسته با ایران بیش از پنج ماه است که ادامه دارد و رویکرد متناقض رئیسجمهور ایالات متحده نقش مهمی در تداوم و بنبست آن ایفا میکند. رهبری آمریکا در این مدت میان مواضع سازشکارانه و تهدیدهای نظامی شدید در نوسان بوده و این رویه بیثبات باعث شده است که ایران دیگر تهدیدهای این کشور را جدی نگیرد و همزمان به اعتمادسازی برای دستیابی به یک توافق پایدار نیز امیدوار نباشد. با وجود خطونشانهای مکرر مقامهای آمریکایی و اعلام آمادگی برای اجرای حملات سنگین، عمل نکردن به این تهدیدها اعتبار بازدارندگی واشنگتن را تضعیف کرده است.
در طرف مقابل، رهبری هر دو کشور با چالش دودستگی و عدم قطعیت در تعیین اهداف مواجه است. در تهران، تندروهای وفادار به نهادهای نظامی بر تداوم درگیری پافشاری میکنند، در حالی که جناح عملگرا خواهان لغو تحریمهای اقتصادی و پایاندادن به محاصره است تا اقتصاد کشور نفسی بکشد. از سوی دیگر، ترامپ با وجود کنترل تام بر سیاست خارجی آمریکا، به دلیل فشارهای داخلی از سوی جناح تندرو و هراس از پیامدهای سیاسی، مدام میان دیپلماسی و جنگطلبی تغییر مسیر میدهد. تلاشهای دیپلماتیک برای بازگشایی آبراههای حیاتی به دلیل مطالبات متقابل درباره لغو تحریمها و اختلاف بر سر نحوه کنترل تردد کشتیها به بنبست خورده است.
مسیرهای پیش روی ایالات متحده شامل گزینههای متفاوتی است؛ رویکرد سازشکارانه هرچند دشوار و همراه با امتیازدهی احتمالی به کنترل منطقهای ایران بر تنگههای حیاتی است، اما با توجه به مخالفت افکار عمومی با تلفات انسانی بیشتر، کاهش ذخایر موشکی پنتاگون و پیامدهای منفی اقتصادی، گزینهای واقعبینانهتر به نظر میرسد. در مقابل، رویکرد سختگیرانه ادامه محاصره دریایی است که میتواند فشار اقتصادی بر تهران را افزایش دهد، اما هزینه سیاسی سنگینی در آستانه انتخابات میاندورهای بر دولت تحمیل میکند. نوسان مداوم میان این دو راهبرد، تنها فرمولی تضمینشده برای استمرار یک مناقشه بیپایان است./ منبع
