آیا پنتاگون پس از پایان درگیری با ایران، اولویت خود را روی تأمین مهمات می‌گذارد؟

پنتاگون باید برای جلوگیری از کمبود تسلیحات، تولید مهمات را پس از پایان جنگ با ایران پایدار نگه دارد.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «آیا پنتاگون پس از پایان درگیری با ایران، اولویت خود را روی تأمین مهمات می‌گذارد؟» نوشته دوو زاخهایم (Dov Zakheim) در هیل (The Hill) منتشر شده است. این یادداشت، بررسی می‌کند که چگونه مصرف بالای تسلیحات در درگیری‌های اخیر، آسیب‌پذیری ارتش آمریکا را آشکار کرده و ضرورت تداوم سرمایه‌گذاری در زنجیره تأمین مهمات را یادآور می‌شود. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.

ایالات متحده در درگیری‌های اخیر با چالش جدی مصرف فراتر از انتظار تسلیحات و مهمات پیشرفته روبه‌رو شده است. در جریان جنگ ۱۰ هفته‌ای و درگیری‌های پس از آن با ایران، انبار ارتش از موشک‌های دوربرد ATACMS و موشک‌های نقطه‌زن به‌شدت تخلیه شده است. هم‌زمان، کمبود سامانه‌های پدافند هوایی پاتریوت و تاد، کاهش ذخایر موشک‌های تاماهاک و استاندارد در نیروی دریایی و کمبود موشک‌های هوا به هوای نیروی هوایی، زنگ خطر را برای نهادهای دفاعی آمریکا به صدا درآورده است. این بحران نتیجه چندین دهه سیاست‌گذاری نادرست است؛ از جمله راهبرد کاهش نیاز به مهمات پس از جنگ سرد، استفاده مکرر از بودجه تسلیحات به عنوان منبع مالی جبران‌کننده برای سایر برنامه‌های پنتاگون و عدم پیش‌بینی نرخ واقعی مصرف تسلیحات در درگیری‌های طولانی‌مدت مانند عراق و نبرد با حوثی‌ها برای حفظ امنیت کشتیرانی در دریای سرخ.

در واکنش به این کمبودها، وزارت جنگ آمریکا قراردادهای بلندمدتی را با شرکت‌های بزرگ دفاعی نظیر لاکهید مارتین و آرتی‌ایکس (رایتون) برای تسریع و افزایش تولید سامانه‌هایی چون پاتریوت، تاد، تاماهاک و موشک‌های چندمنظوره منعقد کرده است. با این حال، شتاب‌بخشی به خطوط تولید با موانع جدی روبه‌روست. تأمین مالی و تجهیز تأمین‌کنندگان جزء و زیرمجموعه (زنجیره تأمین در سطوح پایین‌تر)، کمبود نیروی کار متخصص و محدودیت‌های ظرفیت تولیدی شرکت‌ها باعث شده است تا دستیابی به اهداف تولیدی کلان تا سال‌های پایانی دهه جاری دشوار به نظر برسد. نمونه بارز آن برنامه‌ریزی لاکهید مارتین برای رسیدن به اهداف تولیدی پاتریوت تا سال ۲۰۳۰ است.

خطر اصلی اینجاست که با فروکش کردن تنش‌ها، بوروکرات‌های پنتاگون دوباره به روال سابق بازگردند و بودجه مهمات را قربانی پروژه‌های دیگر کنند. حضور تهدیدات مداوم از سوی قدرت‌های رقیب و نایبان منطقه‌ای ایجاب می‌کند که دولت و کنگره نظارت مستمر داشته باشند تا ارتش آمریکا بار دیگر با انبارهای خالی و آمادگی شکننده در بحران‌های آینده غافلگیر نشود./منبع