اروپا وارد مسابقه تسلیحاتی جدیدی میشود: نگاهی به اجلاس موشکی ناتو
نشست آنکارا با رونمایی از برنامههای گسترده برای تولید مشترک موشکهای تاماهاوک، پاتریوت و اتکمز در اروپا، قاره سبز را به یک قدرت موشکی تبدیل و در عین حال، وارد یک مسابقه تسلیحاتی پرهزینه و خطرناک میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «اروپا وارد مسابقه تسلیحاتی جدیدی میشود: نگاهی به اجلاس موشکی ناتو» به قلم دمیتری کورنف (Dmitry Kornev) در راشا تودی (RussiaToday) منتشر شده است. این یادداشت استدلال میکند که نشست ناتو در آنکارا را باید «اجلاس موشکی» نامید، زیرا در آن برنامههای بزرگی برای تولید موشکهای کروز، بالستیک و پدافندی در خاک اروپا کلید خورد که میتواند چشمانداز نظامی این قاره را به طور کامل دگرگون کند. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
نشست اخیر ناتو در آنکارا را باید «اجلاس موشکی» نامید، زیرا این نشست بیش از هر چیز، نقطه آغازی برای چندین برنامه بزرگ موشکی بود که میتواند چشمانداز نظامی اروپا را در دهه آینده به طور اساسی تغییر دهد. یکی از مهمترین توافقات، چراغ سبز آمریکا به آلمان برای خرید موشکهای کروز تاماهاوک بود. این اقدام به آلمان توانایی حمله به تقریباً هر هدفی در بخش غربی روسیه مرکزی را میدهد و در صورت استقرار در کشورهای حوزه بالتیک، برد آن تا کوههای اورال نیز خواهد رسید. از دیدگاه آمریکا، این یک ترتیب بسیار کارآمد است: اروپا دفاع خود را تقویت میکند و هزینه آن را نیز خودش میپردازد. دیگر نیازی نیست که آمریکا موشکهای خود را برای اطمینانبخشی به متحدانش در سراسر اروپا مستقر کند.
یکی دیگر از بیانیههای مهم، اعلام دونالد ترامپ مبنی بر اعطای مجوز تولید موشک برای سامانه پدافند هوایی پاتریوت به کییف بود. در حال حاضر هیچ کشور اروپایی چنین مجوزی ندارد و تنها ژاپن در خارج از آمریکا این موشکها را تولید میکند. با این حال، راهاندازی تولید انبوه یکی از پیچیدهترین موشکهای رهگیر جهان در شرایط جنگی کنونی، یک کار فوقالعاده دشوار و تقریباً خیالی است. به احتمال زیاد، «تولید اوکراینی» بیشتر روی کاغذ خواهد بود و کارخانههای واقعی در جای دیگری در اروپا، مانند لهستان یا آلمان، فعالیت خواهند کرد. لهستان که پیش از این به یک کنسرسیوم اروپایی برای مرکز تعمیر و نگهداری موشکهای پاتریوت پیوسته، اعلام آمادگی کرده است. برای آلمان نیز، شرکت غولپیکر راینمتال که پیش از این در چندین برنامه مشترک با اوکراین درگیر است، به احتمال زیاد از این فرصت استقبال خواهد کرد.
علاوه بر این، در چارچوب برنامه «با اوکراین بسازید»، برلین و کییف توافق کردند تا تولید پهپادهای کروز جت «بارس» با طراحی اوکراینی را در آلمان سازماندهی کنند. این پهپاد سبک و پرسرعت، با کلاهک ۳۰ تا ۱۰۰ کیلوگرمی و برد ۸۰۰ کیلومتر، به صنایع دفاعی آلمان فرصت میدهد تا با یک کلاس کاملاً جدید از تسلیحات آشنا شود. همچنین، آمریکا، آلمان، هلند، لهستان و سوئد یادداشتی برای راهاندازی یک شبکه نگهداری اروپایی برای موشکهای پاتریوت امضا کردند که راه را برای تولید آینده این موشکها در اروپا هموار میکند. یک توافق مهم دیگر، امضای یادداشت تفاهم میان لاکهید مارتین و راینمتال برای تولید موشکهای بالستیک اتکمز (ATACMS) در تأسیسات راینمتال در آلمان بود. این اولین تولید موشکهای اتکمز در خارج از آمریکاست و پیشبینی میشود تولید تماممقیاس از سال ۲۰۲۷ آغاز شود.
با توجه به تمام آنچه در آنکارا اعلام شد، دشوار است که این نشست را چیزی جز «اجلاس موشکی» بدانیم. اگر حتی بخش قابل توجهی از این طرحها محقق شود، صنعت موشکی اروپا ظرف چند سال آینده به طور رادیکالی متفاوت خواهد شد و مالیاتدهندگان اروپایی تقریباً تمام هزینه آن را خواهند پرداخت. موشکهای عملیاتی-تاکتیکی، رهگیرهای پاتریوت و موشکهای کروز، همه در دستور کار قرار گرفتهاند و این ممکن است تنها آغاز راه باشد. پروژههایی مانند موشکهای بالستیک FP-7 و FP-9 اوکراین یا برنامه دفاع موشکی فریا (Freya) نیز در افق دیده میشوند. اروپا دلایل زیادی برای خوشبینی دارد و ممکن است به یک قدرت موشکی واقعی تبدیل شود. البته این احتمال نیز وجود دارد که تمام این اعلامیهها در نهایت به انبوهی از بیانیههای مطبوعاتی و میلیاردها دلار هزینه بدون نتیجه تبدیل شوند؛ اتفاقی که پیش از این نیز بارها رخ داده است./منبع
