چالش جان فترمن برای دموکراتها
دموکراتها برای مهار فترمن باید اکثریت بزرگتری در سنا به دست آورند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چالش جان فترمن برای دموکراتها» نوشته پری بیکن (Perry Bacon) در نیو ریپابلیک (New Republic)، به بررسی نگرانیهای درونحزبی دموکراتها درباره نقش یک سناتور میانهرو در توازن قدرت سنا میپردازد و استدلال میکند که این حزب برای جلوگیری از وابستگی سیاسی به یک رأی ناپایدار، به اکثریتی فراتر از حداقل نیاز دارد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
دموکراتهای آمریکا در انتخابات میاندورهای آینده با چالشی فراتر از کسب اکثریت ساده در مجلس سنا مواجه هستند. دستیابی به ۵۱ کرسی میتواند کنترل سنا را به این حزب بازگرداند، اما وابستگی به یک سناتور مانند جان فترمن، که مواضع مستقلی در برخی موضوعات حساس اتخاذ کرده، ممکن است توانایی حزب برای پیشبرد برنامههای سیاسی خود را محدود کند.
فترمن، سناتور دموکرات ایالت پنسیلوانیا، در ماههای اخیر فاصله بیشتری با جریان ترقیخواه حزب گرفته و انتقادهای آشکاری نسبت به جناح چپ دموکراتها مطرح کرده است. مواضع او درباره مسائل مرتبط با سیاست آمریکا در قبال اسرائیل و همچنین مخالفت با برخی دیدگاههای جریان سوسیالیست دموکراتیک، باعث افزایش اختلاف میان او و بخشهایی از پایگاه سنتی حزب شده است.
این وضعیت نگرانیهایی را درباره احتمال تغییر گرایش سیاسی او در آینده ایجاد کرده است. هرچند فترمن اعلام کرده که قصد خروج از حزب دموکرات را ندارد، اما سابقه سیاستمدارانی مانند کریستن سینما و جو منچین نشان داده است که سناتورهای مستقل یا میانهرو میتوانند در شرایطی که توازن قدرت شکننده است، تأثیر بسیار بزرگی بر مسیر قانونگذاری داشته باشند.
در صورت آنکه دموکراتها تنها با اختلاف یک کرسی کنترل سنا را به دست آورند، هر عضو این حزب میتواند نقش تعیینکنندهای در تصویب قوانین، تأیید نامزدهای قضایی و سیاستهای دولت ایفا کند. چنین شرایطی میتواند به یک سناتور منفرد اجازه دهد با تهدید به تغییر موضع یا همکاری با جمهوریخواهان، بر تصمیمات کلیدی حزب فشار وارد کند.
از همین رو، افزایش تعداد کرسیهای دموکراتها در سنا به یک هدف راهبردی تبدیل شده است. دستیابی به اکثریتی مانند ۵۲ کرسی، میتواند وابستگی حزب به یک یا چند سناتور ناهماهنگ با خط اصلی دموکراتها را کاهش دهد. ایالتهایی مانند آیووا، تگزاس، اوهایو، مین، کارولینای شمالی و آلاسکا به عنوان حوزههایی مطرح شدهاند که دموکراتها میتوانند برای افزایش تعداد کرسیهای خود در آنها رقابت کنند.
تجربه دوره گذشته که در آن جو منچین با یک رأی تعیینکننده در سنا توانست برخی برنامههای دولت بایدن را متوقف یا تغییر دهد، برای دموکراتها هشداری جدی محسوب میشود. این تجربه نشان داد که اکثریت شکننده میتواند قدرت زیادی را به یک سناتور منفرد منتقل کند و مسیر سیاستگذاری کل حزب را تحت تأثیر قرار دهد.
در نهایت، مسئله فترمن برای دموکراتها تنها درباره یک فرد نیست، بلکه بازتابی از چالش گستردهتر این حزب در ایجاد توازن میان جریانهای مختلف داخلی است. پیروزی انتخاباتی بدون ایجاد حاشیه امن در سنا ممکن است بار دیگر حزب را در برابر اختلافات داخلی و فشارهای سیاسی آسیبپذیر کند./منبع
