در مونیخ، اروپا برای توازن تلاش می‌کند

کنفرانس ۲۰۲۶ در حالی آغاز شد که گزارش مونیخ، برخی سیاستمداران کنونی از جمله دونالد ترامپ را «مردان تخریب‌گر» نامیده است؛ کسانی که ویرانی ساختارهای قدیمی را بر اصلاحات تدریجی ترجیح می‌دهند. برخلاف سال گذشته که جی.دی. ونس اروپا را به‌دلیل عقب‌نشینی از ارزش‌های دموکراتیک سرزنش کرد، مارکو روبیو با لحنی ملایم‌تر آمریکا را «فرزند اروپا» خواند، اما همزمان تأکید کرد که مشارکت آمریکا مشروط به «جدیت و عمل متقابل» از سوی اروپایی‌هاست. این تغییر لحن که بااستقبال نه‌چندان مطمئن شرکت‌کنندگان همراه بود، در واقع پوششی برای یک هشدار صریح است: آمریکا دیگر لزوماً به ارزش ذاتی روابط ترنس‌آتلانتیک باور ندارد و اروپا باید خود را برای دوران «خودمختاری راهبردی» آماده کند.

محور اصلی بحث‌های امسال، گزارش جنجالی «شکاف بازدارندگی را دریابید» (Mind the Deterrence Gap)  بود که توسط «گروه مطالعه هسته‌ای اروپا» منتشر شد. این گزارش هشدار می‌دهد که بازدارندگی هسته‌ای آمریکا در قبال اروپا به شکننده‌ترین وضعیت خود از زمان جنگ سرد رسیده است. پنج گزینه برای اروپا پیشنهاد شده که همگی «گزینه‌های بد» هستند؛ از جمله تکیه بر زرادخانه‌های هسته‌ای فرانسه و انگلیس، توسعه یک بازدارنده مشترک اروپایی، یا حتی بازدارندگی صرفاً متعارف. خوزه مانوئل باروسو، رئیس سابق کمیسیون اروپا، با تأکید بر لزوم «اروپایی‌سازی ناتو»، از آلمان و فرانسه خواست تا اختلافات راهبردی خود را حل کرده و به‌سمت یک توافق بزرگ بر سر تسلیحات میان‌برد هسته‌ای حرکت کنند.

در نهایت، بسیاری از تحلیلگران از جمله هلوئیز فایت معتقدند که تقویت ستون اروپایی ناتو نه‌تنها باعث تضعیف این ائتلاف نمی‌شود، بلکه تنها راه نجات آن در برابر سیاست‌های پیش‌بینی‌ناپذیر واشنگتن است. اروپا اکنون در میان دو قدرت «شکارچی» یعنی روسیه متعدی و ایالات متحده منفعت‌طلب گرفتار شده و برای بقا، چاره‌ای جز تبدیل‌شدن به یک «قدرت ژئوپلیتیک مستقل» ندارد. این مسیر شامل بازنگری در دکترین هسته‌ای، افزایش بودجه دفاعی و کاهش وابستگی به فناوری‌ها و بازارهای آمریکایی است تا در صورت قطع کامل حمایت‌های واشنگتن، قاره سبز دچار فروپاشی امنیتی نشود./ منبع