توسل جیدی ونس به مقامات عرب
دولت ترامپ با نادیده گرفتن هشدارهای اسرائیل، برای توجیه توافق هستهای با تهران به تایید کشورهای عربی متوسل شده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «توسل جیدی ونس به مقامات عرب» نوشته الیوت کافمن (Elliot Kaufman) در وال استریت ژورنال (Wall Street Journal) منتشر شده است. این یادداشت به نقد رویکرد و استدلالهای معاون رئیسجمهور آمریکا در فرآیند فروش و توجیه توافق هستهای با ایران میپردازد. متن با تحلیل اظهارات اخیر واشنگتن، تلاش دولت ترامپ برای جلب مشروعیت از طریق همسایگان ایران و همزمان نادیده گرفتن منافع و هشدارهای امنیتی تلآویو را به چالش میکشد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
تلاشهای معاون رئیسجمهور ایالات متحده برای متقاعد کردن افکار عمومی در خصوص توافق با ایران، با تناقضها و ابهامات ساختاری جدی همراه شده است. کاخ سفید در شرایطی مدعی تحول در رفتار رهبران جدید تهران و تلاش آنها برای گشودن فصلی تازه در روابط بینالملل است که منتقدان، لغو گسترده و زودهنگام تحریمها را امتیازی فراتر از تعهدات دریافتی قلمداد میکنند؛ امتیازی که معاون رئیسجمهور آن را نوعی سود متقابل برای مردم آمریکا توصیف میکند. با این حال، شکنجهبارترین بخش راهبرد توجیهی واشنگتن، نوع نگاه و استناد این دولت به مواضع کشورهای همسایه ایران در منطقه خاورمیانه است.
محور اصلی استدلالهای اخیر معاون رئیسجمهور بر این گزاره استوار است که باید به ارزیابی و مواضع کسانی اعتماد کرد که ایران را بهتر از همه میشناسند و بیشترین آسیب را از یک ایران هستهای متحمل میشوند. اما این رویکرد به طور کاملاً مهندسیشده، موضع و منافع حیاتی اسرائیل را نادیده میگیرد. دولت ترامپ در حالی برای مشروعیتبخشی به توافق خود به مقامات عرب منطقه متوسل میشود که تلآویو بزرگترین ذینفع در مهار برنامه هستهای تهران بوده و بیشترین خطرات امنیتی را لمس میکند؛ امری که نشان میدهد واشنگتن در فروش این توافق، مصلحتجویی سیاسی را بر دغدغههای راهبردی متحدان کلیدی خود ترجیح داده است.
در نهایت، این نوع سیاستورزی و عبور تعمدی از هشدارهای فنی، اطلاعاتی و نظامی تلآویو، پایداری و مشروعیت هرگونه توافق احتمالی را با بحرانی جدی مواجه خواهد ساخت. نادیده گرفتن شریکی که مستقیماً در تیررس تهدیدات قرار دارد، ساختار بازدارندگی منطقهای را تضعیف کرده و به جای حل ریشهای بحرانهای ژئوپلیتیک، تنها به یک مسکن موقت و شکننده دیپلماتیک دامن میزند. واشنگتن با این اقدام نشان میدهد که دستیابی به یک دستاورد زودگذر برایش فراتر از امنیت پایدار خاورمیانه ارزش دارد؛ امری که در بلندمدت میتواند به قیمت از دست رفتن اعتماد متحدان، جسورتر شدن طرف مقابل و شعلهور شدن دوباره تنشها در غیاب یک اجماع همهجانبه منطقهای تمام شود./منبع
