جعبههای سیاه نتانیاهو: اسرار کودتای قضایی و کشتار غزه باید فاش شود
بنیامین نتانیاهو دو تصمیم سرنوشتساز کودتای قضایی و کشتار گسترده در غزه را در هالهای از ابهام اتخاذ کرده و با پنهان کردن نحوه و عوامل تصمیمگیری، از پذیرش مسئولیت آنها شانه خالی میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «جعبههای سیاه نتانیاهو: اسرار کودتای قضایی و کشتار غزه باید فاش شود» به قلم آلوف بن (Aluf Benn) در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این یادداشت استدلال میکند که برخلاف شفافیت نسبی دولت ترامپ، بنیامین نتانیاهو تصمیمات حیاتی خود، به ویژه در مورد اصلاحات قضایی و جنگ غزه را در «جعبههای سیاه» پنهان کرده و با این کار، هم از مسئولیتپذیری فرار میکند و هم حقیقت را از مردم اسرائیل مخفی نگه میدارد. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
در حالی که جزئیات دقیق تصمیمگیریهای دولت ترامپ در کتابهای متعددی فاش میشود، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، حیاتیترین تصمیمات خود را در هالهای از ابهام و پنهانکاری اتخاذ میکند. برخلاف ترامپ که با رسانهها مصاحبههای متعدد میکند، نتانیاهو در اسرائیل تنها با رسانههای وابسته به خود سخن میگوید و حلقه بستهاش غیرقابل نفوذ است. دو مورد از سرنوشتسازترین تحولات دوران اخیر حکومت او، یعنی «کودتای قضایی» و «کشتار و تخریب گسترده در غزه»، در دو «جعبه سیاه» پنهان ماندهاند. نتایج این اقدامات مشخص است، اما فرآیند تصمیمگیری و نقش مستقیم نتانیاهو در آنها همچنان نامعلوم است. او توانسته است هم تصمیمات کلیدی خود و هم هویت افراد دخیل در حلقه داخلیاش را مخفی نگه دارد.
در مورد کودتای قضایی، دولت نتانیاهو در حالی که در کارزار انتخاباتی خود هیچ اشارهای به این موضوع نکرده بود، به طور شگفتانگیزی «اصلاح» نظام قضایی را هدف اصلی خود اعلام کرد. نتانیاهو به بهانه تضاد منافع ناشی از پروندههای فسادش، از اظهارنظر عمومی در این باره خودداری کرد، اما این ادعا قانعکننده نیست. انتصاب یاریو لوین، چهرهای شناختهشده در مخالفت با استقلال قضایی، به عنوان وزیر دادگستری و همچنین ماهیت متمرکز و شخصیتمحور حزب لیکود، نشان میدهد که چنین اقدام بزرگی بدون دستور مستقیم نتانیاهو غیرممکن بود. او همواره ترجیح میدهد تصمیمات جنجالی را به عنوان ابتکارات زیردستان یا تسلیم در برابر فشارهای خارجی و داخلی جلوه دهد، اما دشوار است باور کنیم که او تنها نظارهگر تلاشهای لوین و روثمن بوده و هیچ نقشی در هدایت آنها نداشته است. فاش شدن نحوه هدایت این طرح در حلقه داخلی او و آنچه در خفا درباره نظام قضایی گفته، برای تاریخ ضروری است.
اما رویدادی که میراث تاریخی نتانیاهو را تعریف خواهد کرد، جنگی است که پس از حمله هفتم اکتبر حماس آغاز شد. مسئولیت او در این شکست، از جمله حمایت پیشین از تقویت حماس، نادیده گرفتن هشدارهای اطلاعاتی و شوک اولیه، به خوبی مستند شده است. با این حال، اطلاعات بسیار کمی درباره نحوه هدایت ضدحمله اسرائیل در غزه وجود دارد؛ حملهای که به کشته شدن دهها هزار فلسطینی، آوارگی میلیونها نفر و تخریب گسترده شهرها و روستاها منجر شد. نتانیاهو در هر مرحله از این کشتار و تخریب چه میدانست؟ آیا او ارتش را به استفاده از نیروی نامحدود تشویق کرد یا ترجیح داد در این باره سکوت کند؟ انگیزه او برای سکوت روشن است: حکم بازداشت بینالمللی در انتظار اوست و نگران است که ردی از خود به جای بگذارد.
این سکوت برای همه راحت است. رهبران ارتش و اطلاعات که به هشدارهای خود به نتانیاهو افتخار میکنند، ترجیح میدهند نقش خود را در جنگی که بسیاری آن را «نسلکشی» مینامند، کماهمیت جلوه دهند. دادستان کل نیز با حمایت کامل از عملیات ارتش، قوانین بینالمللی را نادیده گرفته است. حتی جامعه اسرائیل که در ابتدا از نابودی غزه حمایت میکرد، اکنون نگران انزوای بینالمللی است و علاقهای به افشای تصمیمات مربوط به تخریب غزه ندارد. اما این سکوت در حال فرسایش اسرائیل از درون است. برای آینده تاریخ و برای حال حاضر، باید مشخص شود که نتانیاهو در طول جنگ چگونه عمل کرد، چه دستوراتی صادر کرد و به دنبال چه هدفی بود. او میخواهد مسئولیت را بر دوش ارتش بیندازد، اما نباید از مسئولیت تصمیمات حیاتی خود به عنوان نخستوزیر مبرا شود. جعبههای سیاه حکومت او باید گشوده شوند./منبع
