ترامپ جونیور در محافل خصوصی با پدرش دچار اختلاف شده است
ترامپ جونیور با مخالفت خصوصی با جنگ ایران, شکاف در جنبش مگا را آشکار می‌کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «ترامپ جونیور در محافل خصوصی با پدرش دچار اختلاف شده است» به قلم ویوین سلاما (Vivian Salama) و اشلی پارکر (Ashley Parker) در نشریه آتلانتیک (The Atlantic) منتشر شده است که به بررسی مخالفت خصوصی دونالد ترامپ جونیور با جنگ ایران و پیامدهای این اختلاف برای انسجام جنبش مگا, اعتبار وعده‌های انتخاباتی دونالد ترامپ و اولویت‌های سیاست خارجی و اقتصادی دولت آمریکا می‌پردازد. در ادامه, چکیده این مطلب را می‌خوانید.
دونالد ترامپ جونیور در جریان کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۴ از رویکرد پدرش در سیاست خارجی با این استدلال حمایت می‌کرد که ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ مانع ورود ایالات متحده به جنگی تازه در خاورمیانه خواهد شد. او در آن مقطع, قدرت و قاطعیت پدرش را عاملی برای جلوگیری از گسترش درگیری با ایران معرفی می‌کرد. با این حال, ورود آمریکا به جنگ با ایران, این وعده انتخاباتی را با چالشی جدی مواجه کرده و به نارضایتی پنهان او انجامیده است.
بر اساس اظهارات افرادی که مستقیماً با ترامپ جونیور درباره این جنگ گفت‌وگو کرده‌اند, او از همان ابتدای درگیری با مشارکت نظامی آمریکا مخالف بوده و مخالفت خود را به پدرش نیز منتقل کرده است. بدبینی او به مداخلات نظامی خارجی, بخشی از دیدگاه دیرینه‌اش درباره ضرورت تمرکز واشنگتن بر مسائل داخلی آمریکا به شمار می‌رود. نزدیکی او به چارلی کرک, فعال محافظه‌کار فقید که با موضع دولت ترامپ درباره جنگ ایران مخالفت کرده بود, نیز در چارچوب همین گرایش قابل توجه است. با وجود این اختلاف, انتظار نمی‌رود ترامپ جونیور به‌صورت علنی در برابر پدرش موضع‌گیری کند؛ موضوعی که نشان می‌دهد اختلافات درون خانواده ریاست‌جمهوری لزوماً به گسست سیاسی آشکار منجر نمی‌شوند.
این اختلاف در بستر شکاف گسترده‌تر در جنبش «مگا» (MAGA) شکل گرفته است؛ جنبشی که درباره معنای عملی شعار «اول آمریکا» با اختلاف نظر روبه‌روست. یک جریان ملی‌گرا معتقد است ورود به جنگ‌های خارجی منابع مالی, سیاسی و نظامی کشور را از نیازهای داخلی منحرف می‌کند و با وعده‌های انتخاباتی برای پرهیز از مداخلات پرهزینه ناسازگار است. در مقابل, جریان مداخله‌گراتر بر ضرورت استفاده فعالانه از قدرت نظامی آمریکا برای مقابله با دشمنان و تغییر موازنه‌های منطقه‌ای تأکید دارد. تا پیش از جنگ ایران, وعده نمایش قدرت بدون ورود به جنگی بزرگ امکان همزیستی این دو گرایش را فراهم می‌کرد؛ اما درگیری کنونی حفظ این توازن را دشوارتر ساخته است.
این اختلاف به حلقه نزدیکان رئیس‌جمهور نیز محدود نیست. جی‌دی ونس, معاون رئیس‌جمهور, در گفت‌وگوهای خصوصی درباره پیوستن آمریکا به عملیات نظامی اسرائیل مخالفت‌هایی مطرح کرده بود. همچنین جان رتکلیف, رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا, و مارکو روبیو, وزیر امور خارجه, نسبت به پیشنهاد بنیامین نتانیاهو, نخست‌وزیر اسرائیل, در فوریه برای تغییر حکومت ایران از طریق عملیات نظامی, به‌ویژه حملات هوایی, تردید داشتند. این نگرانی‌ها نشان می‌دهد درباره امکان تحقق اهداف راهبردی جنگ و پیامدهای آن, در سطوح مختلف دولت آمریکا اختلاف نظر وجود داشته است.
هزینه‌های سیاسی جنگ نیز رو به افزایش است. طبق نظرسنجی مرکز پژوهشی پیو که طی ماه گذشته انجام شده, ۶۵ درصد آمریکایی‌ها از نحوه مدیریت عملیات ایران توسط ترامپ ناراضی بوده‌اند و ۳۳ درصد از آن حمایت کرده‌اند. میزان حمایت جمهوری‌خواهان نیز از ۶۹ درصد در مارس به ۶۳ درصد کاهش یافته است. نزدیک به نیمی از پاسخ‌دهندگان انتظار داشته‌اند درگیری بیش از یک سال ادامه یابد؛ برآوردی بسیار طولانی‌تر از پیش‌بینی اولیه دولت که چهار تا شش هفته بود.
پیامدهای اقتصادی جنگ, از جمله افزایش قیمت بنزین در پی اختلال در بازارهای انرژی, فشار بیشتری بر خانوارها وارد کرده است. جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای باید از جنگی دفاع کنند که هزینه‌های سنگین و پایان نامشخصی دارد و بدون مجوز کنگره آغاز شده است؛ آن هم در شرایطی که بسیاری از رأی‌دهندگان انتظار دارند دولت بر کاهش هزینه‌های زندگی تمرکز کند.
در مجموع, مخالفت خصوصی ترامپ جونیور نشانه‌ای از گسترش تردیدها درباره جنگ در میان حامیان اصلی رئیس‌جمهور است. مسئله فراتر از اختلاف خانوادگی یا رقابت میان جناح‌های محافظه‌کار قرار دارد: ورود آمریکا به جنگ ایران, تعارض میان تعهد به پرهیز از مداخلات خارجی, ضرورت پاسخ‌گویی به فشارهای اقتصادی داخلی و ادعای حفظ قدرت بازدارندگی آمریکا را برجسته کرده است. تداوم این تعارض می‌تواند انسجام سیاسی ائتلاف حامی ترامپ را تحت فشار قرار دهد و هزینه دفاع از سیاست جنگی دولت را در عرصه داخلی افزایش دهد./ منبع