نتانیاهو بار دیگر نقش قربانی را بازی می‌کند

نخست‌وزیر اسرائیل بار دیگر با ادعای اینکه حماس به‌دنبال «نابودی دولت یهودی» و «محو مردم یهودی» است، خود را قربانی نشان داده است. این اظهارات در پاسخ به انتقادات مطرح‌شده در بریتانیا، فرانسه و کانادا درباره «نسل‌کشی محتمل» اسرائیل در فلسطین اشغالی بیان شد. این انتقادات نه از جهان عرب، بلکه از کشورهای غربی مطرح شده‌اند که به باور برخی، تحت نفوذ صهیونیست‌های عرب قرار ندارند. این ادعاها تلاشی برای منحرف کردن توجه از تاریخچه صهیونیسم سیاسی است که از زمان انتشار کتاب «دولت یهودی» تئودور هرتزل در اواخر قرن نوزدهم، بر پاکسازی قومی فلسطین و جایگزینی آن با مهاجران یهودی برای ایجاد یک دولت ظاهراً یهودی متمرکز بوده است. این دولت به‌عنوان پایگاه تمدن اروپایی در منطقه‌ای توصیف شده که از نظر حامیان غربی آن، مملو از «بربریت» است.

این روایت، واقعیت را وارونه جلوه می‌دهد. از پیش از اعلام «استقلال» اسرائیل در ۱۵ مه ۱۹۴۸، هدف این رژیم جلوگیری از شکل‌گیری یک دولت فلسطینی یا عربی (بر اساس طرح تقسیم سازمان ملل در سال ۱۹۴۷) بوده است. در طول ۷۷ سال گذشته، اسرائیل از طریق کشتار یا اخراج فلسطینی‌ها، تلاش کرده تا آنها را از سرزمین خود بیرون کند. این اقدامات از طریق تروریسم دولتی انجام شده که گروه‌های صهیونیستی مانند ایرگون به رهبری مناخم بگین و گروه «استرن» به‌رهبری اسحاق شامیر، هر دو از نخست‌وزیران بعدی اسرائیل، آن را پایه‌گذاری کردند. این گروه‌ها ابتدا مقامات بریتانیایی و سازمان ملل را هدف قرار دادند و سپس حملات خود را به مردم فلسطین معطوف کردند.

در حالی که ارتش، نیروی هوایی و نیروی دریایی اسرائیل در غزه به کشتار غیرنظامیان فلسطینی مشغول است و نیروهای اشغالگر و شهرک‌نشینان غیرقانونی یهودی در کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی مرتکب اقدامات تروریستی علیه فلسطینی‌ها می‌شوند، ادعاهای نتانیاهو مبنی بر قربانی بودن اسرائیل غیرقابل‌قبول است. او رهبران بریتانیا، فرانسه و کانادا را به تقویت حماس متهم کرده و مبارزان مقاومت را «قاتلان جمعی، متجاوزان، قاتلان کودکان و آدم‌ربایان» خوانده است. اما در واقعیت، سربازان اسرائیلی در ۱۸ ماه گذشته دست‌کم  17 هزار و ۵۰۰ کودک فلسطینی از جمله نوزادان را کشته‌اند و در ۲۵ سال گذشته به‌طور متوسط هر ۲.۵ روز یک کودک فلسطینی را به‌قتل رسانده‌اند. سربازان اسرائیلی به تجاوز و آزار جنسی زندانیان فلسطینی، اعم از زن و مرد، متهم هستند و اسرائیل هزاران فلسطینی را بدون اتهام یا محاکمه در بازداشت نگه داشته است.

اسرائیل اصطلاحا کشوری است که هرگز مرزهای خود را مشخص نکرده و مرزهای فرضی خود را به‌طور مداوم به سمت سرزمین‌های عربی و فلسطینی گسترش داده است، با هدف تحقق رویای «اسرائیل بزرگ» که شامل بخش‌هایی از اردن، عربستان سعودی، مصر، لبنان، سوریه و عراق می‌شود. این هدف با حمایت روسای جمهور آمریکا و دیگر رهبران غربی پیش رفته است؛ همان‌هایی که اکنون مورد انتقاد نتانیاهو قرار گرفته‌اند. او با بازی کردن نقش قربانی، تلاش می‌کند این‌گونه وانمود کند که فلسطینی‌ها قصد دارند سرزمین اسرائیل را بدزدند و اسرائیلی‌ها را نابود کنند؛ در حالی که شواهد متعددی از اظهارات اعضای ائتلاف راست‌گرای او نشان‌دهنده نیت نسل‌کشی آنها علیه فلسطینی‌هاست. «روز نکبت» ۱۹۴۸ یک رویداد منفرد نبود، بلکه فرایندی ادامه‌دار است. رویدادهای ۷ اکتبر ۲۰۲۳ نتیجه اشغال و استعمار فلسطین توسط اسرائیل بود، نه بهانه‌ای برای حمله جنایتکارانه‌ای که تاکنون منجر به کشته شدن دست‌کم ۵۴ هزار فلسطینی و مفقود شدن حدود ۱۱ هزار نفر دیگر شده که احتمالاً زیر آوار خانه‌ها و زیرساخت‌های غیرنظامی تخریب‌شده توسط اسرائیل مدفون شده‌اند.

نسل‌کشی فلسطینی‌ها برای دهه‌ها آشکار بوده و تمام سازوکار اشغال برای تصاحب حداکثری زمین‌های فلسطینی و کشتار یا اخراج فلسطینی‌ها طراحی شده است. ادعای اسرائیل مبنی بر «دفاع از خود» در برابر مردمی که تحت اشغال نظامی آن قرار دارند، بی‌اساس است. هر شهرک اسرائیلی در سرزمین‌های فلسطینی، هر شهرک‌نشین یهودی در این مناطق، و هر فلسطینی بازداشت‌شده در سرزمین‌های اشغالی و منتقل‌شده به زندان‌های اسرائیل، خود یک جنایت جنگی است. دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت نتانیاهو را به‌دلیل «جنایات جنگی» در غزه صادر کرده و اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری با اتهام نسل‌کشی مواجه است. این واقعیتی است که ادعاهای نتانیاهو نمی‌تواند آن را پنهان کند. /منبع