خروج از ناتو؛ تنها راه نجات اروپا از وابستگی استعماری به آمریکا

سخنرانی مارکو روبیو در مونیخ یکی از رادیکال‌ترین و آشکارترین دفاعیه‌ها از استعمار در قرن بیست و یکم بود. او با ستایش از امپراتوری‌های غربی و تحقیر جنبش‌های استقلال‌طلبانه جنوب جهانی به‌عنوان توطئه‌های کمونیستی، عملاً اروپا را به بازگشت به دوران سلطه فراخواند. تشویق ایستاده سران اروپایی نشانگر عمق وابستگی و وضعیت «واسال‌گونه» آن‌ها بود؛ وضعیتی که در آن اروپا نه شریک برابر، بلکه مجری تقسیم‌کار در پروژه هژمونیک آمریکاست. اگرچه برخی رهبران اروپایی امیدوارند که دولت فعلی آمریکا پدیده‌ای گذرا باشد، اما واقعیت این است که نظم بین‌المللی تنها تا زمانی برای واشنگتن ارزشمند است که ابزار سلطه باشد.

اروپا در حال حاضر مسیر آینده‌دار خود را مسدود کرده است. جنگ اقتصادی علیه روسیه و تأمین مالی جنگ نیابتی اوکراین، اقتصادهای رفاهی قاره سبز را به لبه پرتگاه کشانده است. همان‌طور که هنری کیسینجر به‌درستی گفته بود، آمریکا نه دوست دائم دارد و نه دشمن دائم، بلکه تنها منافع دائم دارد؛ حقیقتی که اروپا با اصرار بر خودزنی از درک آن عاجز است. ناتو دیگر نه یک پیمان دفاعی جمعی، بلکه ابزاری برای تحمیل منافع واشنگتن است. تنها نتیجه منطقی برای آلمان و سایر اعضا، خروج از این ساختار و بازگشت به سیاست تنش‌زدایی از طریق وابستگی متقابل اقتصادی است.

حتی اگر خروج فوری از ناتو دور از دسترس باشد، گام‌های میانی مانند خروج نیروهای آمریکایی، جلوگیری از استقرار موشک‌های مافوق صوت در آلمان و ایجاد شراکت با کشورهای بریکس پلاس ضروری است. اروپا باید تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد همچنان دیکته‌های واشنگتن را بنویسد و روابط خود را با روسیه و چین تخریب کند یا خیر. پیشنهاد وانگ یی، وزیر خارجه چین برای احیای مشارکت چین و اروپا، فرصتی برای بازگشت عقلانیت به روابط بین‌الملل است. در حالی که آمریکا به دنبال تخریب پل‌های ارتباطی برای فروش انرژی گران‌قیمت خود است، همکاری با چین برای بسیاری از اقتصادهای اروپایی نه یک انتخاب، بلکه یک مسئله وجودی است. راهبرد امپریالیستی شفاف واشنگتن نشان می‌دهد که هرکس تسلیم نشود، نابود خواهد شد؛ پیامی که سرنوشت غزه و کوبا گواه آن است./ منبع