کارخانه سایک در اسپانیا؛ تناقض در سیاست صنعتی اورسلا فوندرلاین
در حالی که اروپا بهدنبال کاهش وابستگی به پکن است، شرکتهای چینی در حال تسلط بر بازارهای حیاتی اتحادیه اروپا هستند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای تحلیلی با عنوان «کارخانه سایک در اسپانیا؛ تناقض در سیاست صنعتی اورسلا فوندرلاین» به قلم خاویر ویلامور (Javier Villamor) در یوروپین کانسروتیو (European Conservative) منتشر شده است. این مقاله به بررسی تضادهای درونی راهبرد اقتصادی اروپا میپردازد که با وجود شعار کاهش خطرپذیری، مسیر را برای نفوذ صنعتی چین در قاره سبز هموار کرده است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
طرح احتمالی تأسیس کارخانه شرکت چینی سایک (SAIC) در اسپانیا، تناقضهای راهبرد اروپا در قبال چین را آشکار کرده است. بروکسل سالهاست بر کاهش وابستگی راهبردی به پکن تأکید دارد و اورسلا فوندرلاین، رئیس کمیسیون اروپا، سیاست «کاهش خطرپذیری» را در مرکز برنامههای تجاری خود قرار داده است. با این حال، آمارها نشان میدهد واردات اروپا از چین در پنج سال گذشته ۴۵ درصد افزایش یافته و کسری تجاری اتحادیه اروپا با این کشور به رقم بیسابقه ۳۶۰ میلیارد یورو در سال رسیده است.
ریشه این بحران تنها در حجم واردات نیست، بلکه در شرایط نابرابر رقابت نهفته است. در حالی که شرکتهای اروپایی زیر بار هزینههای فزاینده نظارتی و اداری قرار دارند، شرکتهای چینی در حال گسترش سهم خود در بازار واحد اروپا هستند. بارزترین نمونه این تضاد در صنعت خودروهای برقی دیده میشود. با وجود تلاش کمیسیون اروپا برای کنترل بازار از طریق تعرفهها، فروش خودروهای چینی در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ با رشد ۶۳ درصدی به حدود ۵۴۹ هزار دستگاه رسید و اکنون نزدیک به ۱۰ درصد از بازار اروپا را در اختیار دارند.
این نابرابری نظارتی در خارج از صنعت خودرو نیز بهوضوح دیده میشود. پلتفرمهای چینی با استفاده از معافیتهای گمرکی برای محمولههای زیر ۱۵۰ یورو، حجم عظیمی از کالاها را بدون بازرسی دقیق و پرداخت مالیات روانه بازار اروپا میکنند. همزمان در بخشهای راهبردی مانند فناوری باتری، تسلط چین خیرهکننده است. شرکتهای چینی بیش از ۸۰ درصد از بازار سیستمهای ذخیره انرژی خانگی اروپا و حدود ۸۸ درصد از واردات باتریهای لیتیومیون این قاره را به خود اختصاص دادهاند.
این وضعیت نشاندهنده تناقض بنیادین در سیاست صنعتی فوندرلاین است. اتحادیه اروپا از یک سو تلاش میکند از تولیدکنندگان داخلی محافظت کرده و ظرفیتهای صنعتی خود را بازسازی کند، اما از سوی دیگر سیستمی را حفظ کرده که تولید در داخل اروپا را روزبهروز پرهزینهتر میکند. نتیجه این سیاست، چیزی جز هموارشدن مسیر برای تصاحب سهم بازار و ظرفیتهای صنعتی اروپا توسط شرکتهای چینی نبوده است./منبع
