تلاش واشنگتن برای تشدید محاصره اقتصادی ایران در سایه بنبست نظامی
دولت آمریکا با رونمایی از کارزار جدید تحریمی درصدد تشدید فشار اقتصادی بر تهران و قطع درآمدهای نفتی است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، گزارشی با عنوان «تلاش واشنگتن برای تشدید محاصره اقتصادی ایران در سایه بنبست نظامی» به قلم کیتلین بابکوک (Caitlin Babcock) و ویکتوریا هافمن (Victoria Hoffmann) در کریستین ساینس مانیتور (Christian Science Monitor) منتشر شده است. این گزارش با بررسی راهبرد جدید تحریمی کاخ سفید موسوم به «عملیات طرد اقتصادی»، به ارزیابی توانایی واشنگتن در انزوای کامل تهران و موانع پیشروی این سیاست پرداخته است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
همزمان با افزایش هزینههای نظامی و تداوم بنبست ۶ ماهه با ایران، دونالد ترامپ مسیر جنگ اقتصادی همهجانبه علیه تهران را در پیش گرفته است. در همین راستا، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، از طرحی تحت عنوان «عملیات طرد اقتصادی» رونمایی کرده که هدف آن به صفر رساندن قاچاق نفت و مقابله با دورزدن تحریمها است. دولت ترامپ این کارزار را که «روز دی اقتصادی» نامگذاری کرده، شدیدترین عملیات اقتصادی تاریخ علیه یک کشور توصیف میکند؛ هرچند واشنگتن اعلام کرده تحریمهای ثانویه بلافاصله اعمال نمیشوند و به کشورها مهلتی برای قطع روابط داده شده است.
با وجود لفاظیهای تند کاخ سفید، ابهامات عمیقی درباره اثربخشی این کارزار وجود دارد. در بیانیه وزارت خزانهداری هیچ اقدام مشخصی علیه چین بهعنوان بزرگترین خریدار نفت ایران اعلام نشده و مقامات آمریکایی از پاسخ به پرسشها پیرامون مجازات بانکهای بزرگ چینی طفره رفتهاند. از نگاه تحلیلگران، واشنگتن بهدلیل ملاحظات دیپلماتیک و نگرانی از پیامدهای منفی جنگ تجاری جدید بر اقتصاد داخلی، تمایل چندانی به درگیری مستقیم اقتصادی با پکن ندارد؛ عاملی که این طرح را بیشتر به یک موضعگیری تبلیغاتی شبیه میکند.
کارشناسان تحریم تأکید میکنند که اقتصاد ایران طی سه دهه گذشته تقریباً در تمامی بخشها تحت شدیدترین فشارها قرار داشته و فضای اندکی برای افزایش اهرمهای فشاری جدید باقی مانده است. به باور تحلیلگران، تابآوری ساختار سیاسی تهران در انتقال فشارهای معیشتی به جامعه و بیاعتمادی عمیق نسبت به لغو واقعی تحریمها، احتمال تسلیمشدن در برابر خواستههای حداکثری واشنگتن را بسیار کاهش داده است. در همین حال، مقامات ایران نیز این اقدامات را تکرار تجربههای شکستخورده گذشته خواندهاند.
در مقابل، برخی کارشناسان بر این باورند که همزمانی تحریمهای سختگیرانهتر با تورم فزاینده و پیامدهای اقتصادی ناشی از درگیریها، میتواند شکنندگی درونی ساختار حاکمیت را افزایش دهد. بااینحال، تاریخ تحریمها نشان میدهد زمانی که مطالبات یک طرف بیشازحد بنیادین و فراتر از ظرفیت پذیرش طرف مقابل باشد، ابزار تحریم بهجای دستیابی به توافق، به بنبست راهبردی منتهی میشود./ منبع
