پهپادها می‌توانند جایگزین ناوشکن‌های نیروی دریایی شوند؟ بله و خیر

نیروی دریایی آمریکا با کارگروه ۶۶، زیر نظر ناوگان ششم مستقر در مدیترانه، در حال آزمایش مفهوم «ناوشکن تجزیه‌شده» است. دریادار مایکل متیس پیشنهاد می‌دهد که ناوگان با بیست فروند پهپاد سطحی (USV) از انواع مختلف می‌تواند مأموریت‌های یک ناوشکن کلاس آرلی برک (DDG) با هزینه دو و نیم میلیارد دلار را با تنها ۸۳ میلیون دلار انجام دهد. این یعنی توانایی رزمی با هزینه‌ای یک‌سی‌ام. اما آیا پهپادها واقعاً می‌توانند جایگزین ناوشکن‌ها شوند؟

کاپیتان وین هیوز فقید، متخصص تاکتیک‌های ناوگان، معتقد بود عوامل کلیدی موفقیت تاکتیکی شامل برد تسلیحات، توانایی شناسایی دشمن و مختل کردن شناسایی دشمن هستند، و تاکتیک‌هایی وجود دارند که نیازمند فرماندهی و کنترل مؤثرند. برای جایگزینی یک ناوشکن، ناوگان پهپادها باید قابلیت‌هایی مانند پیشرانه با سرعت بیش از ۳۰ گره دریایی، برد بیش از چهار هزار مایل دریایی بدون سوخت‌گیری، سوخت‌گیری و تسلیح در دریا، مجموعه ارتباطی قوی برای هماهنگی با کشتی‌ها و هواپیماهای سرنشین‌دار، جنگ الکترونیک دفاعی و تهاجمی، توانایی هوانوردی معادل دو بالگرد اس‌اچ-۶۰ (SH-60)، سامانه رزمی مشابه اگیس برای ردیابی و درگیری با اهداف، سونار برای شکار زیردریایی‌ها، قدرت آتش معادل ۹۶ پرتابگر عمودی، دفاع کوتاه‌برد، و معادل یک توپ پنج اینچی داشته باشد. هماهنگی این سامانه پیچیده احتمالاً به هوش مصنوعی نیاز دارد؛ مشابه تجربه نیروی هوایی با جت  اف-۱۶.

مزایای این رویکرد عظیم است. معماری ناوگان «توزیعی» می‌تواند مقاومت را افزایش دهد. آسیب به یک ناوشکن، ۱۰۰ درصد توانایی‌هایش را از ناوگان می‌گیرد، اما از بین بردن یکی از بیست پهپاد، تنها پنج درصد ظرفیت را کاهش می‌دهد و ۹۵ درصد باقی‌مانده به مبارزه ادامه می‌دهند. این توزیع، ناوگان را «ضدشکننده» می‌کند -مفهومی برگرفته از «نسیم نقولا (نیکولاس) طالب» که سامانه‌ای را توصیف می‌کند که از آسیب قوی‌تر می‌شود. ظرفیت صنعتی نیز کمک می‌کند؛ برخلاف تولید کند ناوشکن‌ها (دو بدنه در سال)، ده‌ها کارخانه می‌توانند کشتی‌های کوچک ‌یک‌صد تا سی‌صد فوتی را سریع بسازند. همچنین، ناوگان پهپادها می‌تواند برای محیط‌های مختلف مانند خلیج فارس یا غرب اقیانوس آرام، با تنظیم قابلیت‌ها برای دشمنانی چون نیروی دریایی سپاه ایران یا چین، انعطاف‌پذیر باشد.

اما چالش‌ها وجود دارد. تنوع تأمین‌کنندگان پهپاد ممکن است مشکلات هماهنگی بین پهپادها و دارایی‌های سنتی ایجاد کند. مهم‌تر، ناوشکن تجزیه‌شده، سامانه‌ای از سیستم‌هاست که از طریق طیف الکترومغناطیسی هماهنگ می‌شود. دکترین «جنگ تخریب سیستم‌ها» چین، این سیستم‌ها را هدف قرار داده و مختل می‌کند؛ در حالی که ناوشکن‌های انسانی کمتر آسیب‌پذیرند. طراحان ناوگان باید این تهدیدات را پیش‌بینی کنند. با این حال، گسترش استفاده از پهپادها آزمایشی نویدبخش است که می‌تواند مشکلات ساختار نیروی دریایی را کاهش داده و قدرت رزمی را به‌سرعت تقویت کند./ منبع