نقشه ترامپ برای ونزوئلا بحران مرزی جدیدی ایجاد خواهد کرد

بر اساس این یادداشت، عملیات تغییر دولت در ونزوئلا که دولت ترامپ با بهانه نقش این کشور در قاچاق مواد مخدر دنبال می‌کند، در واقع پوششی برای براندازی دولت مادورو است. به گزارش نیویورک‌تایمز، مقام‌های کنونی و پیشین آمریکا تأیید کرده‌اند که هدف اصلی، نه مبارزه با مواد مخدر، بلکه تغییر حکومت است. در هفته‌های اخیر، واشنگتن استقرار نظامی گسترده‌ای در دریای کارائیب آغاز کرده و هشت ناو جنگی، جنگنده‌های اف-۳۵، یک زیردریایی هسته‌ای و هزاران نیرو را به منطقه اعزام کرده است. افزون بر این، ترامپ مجوز عملیات مخفیانه سازمان سیا از جمله حملات زمینی را صادر کرده است.

ترامپ بارها مدعی شده است که دولت مادورو زندانیان و بیماران روانی را به سمت مرز آمریکا فرستاده، اما این ادعا نادرست است و در واقع خود ترامپ با اقداماتش می‌تواند زمینه تحقق آن را فراهم کند. هرگونه اقدام نظامی یا عملیات پنهانی که منجر به بی‌ثباتی در کاراکاس شود، موج تازه‌ای از پناه‌جویان ونزوئلایی را به‌سوی مرز جنوبی آمریکا سرازیر خواهد کرد. این بحران مهاجرتی، تا حد زیادی نتیجه سال‌ها تحریم سختگیرانه آمریکا علیه ونزوئلاست؛ تحریم‌هایی که از دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ هشدار داده شده بود موجب وخامت اوضاع انسانی می‌شود.

تجربه غرب ‌آسیا به‌روشنی نشان داده است که سقوط دیکتاتورهای اقتدارگرا، هرچند خشن، غالباً به بی‌نظمی و خشونتی منجر می‌شود که مهاجرت‌های گسترده را در پی دارد. بحران پناه‌جویان اروپا مستقیماً از جنگ‌ها و مداخلات تغییر رژیم آمریکا در غرب‌ آسیا ناشی شد؛ همان سیاست‌هایی که ترامپ زمانی آن‌ها را نکوهش می‌کرد. نمونه بارز آن، «فاجعه هیلاری کلینتون در لیبی» در سال ۲۰۱۱ است که به جنگ داخلی طولانی و هرج‌ومرج منتهی شد و موجب شد شمار مهاجران از سواحل لیبی به ایتالیا ظرف پنج سال نزدیک به ششصد درصد افزایش یابد. برنامه ترامپ برای ونزوئلا می‌تواند سناریویی مشابه را رقم بزند، با این تفاوت که این بار پیامدها نه در اروپا بلکه در حیاط خلوت خود آمریکا نمایان خواهد شد.

در کشورهای عراق، سوریه و لیبی پس از سقوط رژیم‌ها، زندان‌ها شکسته و هزاران زندانی آزاد شدند؛ پدیده‌ای که می‌تواند در ونزوئلا نیز تکرار شود. حتی صدام حسین پیش از حمله آمریکا ده‌ها هزار زندانی را آزاد کرده بود. از آنجا که مادورو هم‌اکنون به غیرنظامیان سلاح و آموزش نظامی می‌دهد تا در برابر حمله احتمالی آمریکا مقاومت کنند، چنین سناریویی بعید نیست.

هرچند تیم ترامپ ممکن است از تشدید بحران مهاجرت برای توجیه سیاست‌های سختگیرانه خود بهره‌برداری کند، اما نتیجه سیاسی آن احتمالاً بر ضد رئیس‌جمهور خواهد بود. حمایت عمومی از سیاست‌های مهاجرتی ترامپ از پیش پایین است، و در صورت بروز بحران انسانی در مرز، افکار عمومی او را مسئول مستقیم آن خواهد دانست؛ همان‌گونه که جو بایدن در مواجهه با موج پناه‌جویان لطمه سیاسی دید. اگر ترامپ می‌خواهد از تکرار این سرنوشت پرهیز کند، باید مسیر خود را تغییر دهد و کنترل سیاست خارجی را از نئومحافظه‌کارانی که اکنون تصمیم‌گیری را به آنان سپرده، بازپس گیرد./ منبع