در ذهن دونالد ترامپ ۸۰ ساله چه می‌گذرد؟

دونالد ترامپ در آستانه ۸۰ سالگی قرار دارد و همین موضوع دوباره بحث درباره وضعیت شناختی رئیس‌جمهور آمریکا را به میان آورده است. تجربه مشابهی پیش‌تر درباره جو بایدن و عملکرد ضعیف او در مناظره سال ۲۰۲۴ رخ داده بود. درباره ترامپ، مسئله پیچیده‌تر به نظر می‌رسد؛ زیرا اگرچه نشانه‌هایی از مشکل، مانند خوابیدن در جلسات و رفتارهای عجیب، دیده می‌شود، اما او همچنان در بسیاری مواقع همان لحن و شخصیت سابق خود را حفظ کرده است. ترامپ هر روز سرنخ‌هایی درباره وضعیت ذهنی و شیوه تفکرش ارائه می‌دهد.

در حالی که جنگ با ایران ادامه دارد، ترامپ بخش زیادی از وقت خود را صرف حمله به مجریان برنامه‌های شبانه مانند بیل ماهر می‌کند و هم‌زمان در سخنرانی‌های مرتبط با سیاست خارجی و نظامی، به موضوعات فرهنگی و نوستالژیک می‌پردازد. او بارها درباره مجموعه مستند «پیروزی در دریا» مربوط به نبردهای دریایی جنگ جهانی دوم صحبت کرده؛ اثری که بخشی از فرهنگ رسانه‌ای شکل‌دهنده نسل ترامپ بوده است. ترامپ پس از آغاز حمله به ونزوئلا نیز ویدئویی از جنگنده‌ها را با موسیقی ترانه ضدجنگ «Fortunate Son» منتشر کرد. همچنین در مرکز ترامپ–کندی، مراسم رونمایی از مستند ۴۰ میلیون دلاری «ملانیا» برگزار شد؛ اثری به کارگردانی برت رتنر که از چهره‌های ثابت اطراف ترامپ در سال‌های اخیر بوده است.

ذهن ترامپ بیش از گذشته به مجموعه‌ای از گلایه‌های محافظه‌کارانه نسل قدیم آمریکا و ارجاعات فرهنگی دهه‌های گذشته تبدیل شده است. برنامه‌های پیشنهادی او برای جشن ۲۵۰ سالگی آمریکا، از جمله برگزاری مسابقه UFC در محوطه کاخ سفید و ایجاد باغ مجسمه‌هایی از شخصیت‌هایی مانند الویس پریسلی، فرانک سیناترا، والت دیزنی، ژنرال پتن، ژنرال مک‌آرتور، جان وین و دیوی کراکت، نمونه‌ای از همین نگاه نوستالژیک توصیف می‌شود. ترامپ همچنین علاقه‌ای مداوم به مجله تایم و نمایش موزیکال «شبح اپرا» دارد و حتی در گفت‌وگویی با استیو بنن در سال ۲۰۲۳ چنان غرق صحبت درباره این نمایش شد که حاضر نبود بحث را به موضوع جرم و جنایت در نیویورک بازگرداند.

در مواردی، این علاقه‌های فرهنگی مستقیماً بر سیاست‌گذاری ترامپ تأثیر گذاشته‌اند. اشاره‌های مکرر ترامپ به هانیبال لکتر و تیمارستان‌ها در کارزار انتخاباتی بیانگر این است که او ظاهراً پناهجویان را با بیماران بستری در آسایشگاه اشتباه گرفته بود. همچنین تصمیم ناگهانی ترامپ برای بازگشایی آلکاتراز، پس از پخش دوباره فیلم «فرار از آلکاتراز» در شبکه‌ای محلی در جنوب فلوریدا مطرح شد.

تلاش ترامپ برای کنترل نهادهای فرهنگی و رسانه‌ای با فشار بر پارامونت و شبکه CBS، لغو برنامه استیون کولبرت و اعمال شروط ایدئولوژیک برای ادغام شرکت اسکای‌دنس، به‌دنبال بازسازی فضای رسانه‌ای آمریکا بوده است. ترامپ علاقه ویژه‌ای دارد که لری الیسون و پسرش مجموعه رسانه‌ای بزرگی را اداره کنند و حتی فیلم «Rush Hour 4» را با کارگردانی برت رتنر تولید کنند.

بررسی علاقه‌های فرهنگی ترامپ نشان می‌دهد که او اغلب برداشت‌هایی سطحی و تحریف‌شده از آثار محبوبش دارد. نمونه آن، گفت‌وگویش درباره فیلم «همشهری کین» است که از تحلیل نسبتاً دقیق درباره انزوای ناشی از ثروت به اظهارات زن‌ستیزانه کشیده می‌شود. سلیقه موسیقایی ترامپ نیز، با وجود سیاست‌های ضدحقوق دگرباشان، به موسیقی‌های نمایشی، ارکسترال و پرزرق‌وبرق گرایش دارد؛ از موزیکال‌ها گرفته تا استانداردهای قدیمی جاز و اپرا.

روایت مارک سینگر از علاقه ترامپ به فیلم «بلاداسپورت» اشاره می‌کند؛ جایی که ترامپ از پسرش می‌خواست تمام بخش‌های داستانی فیلم را جلو بزند تا فقط صحنه‌های خشونت باقی بماند. این رفتار مشابه ویدئوهای پرهیجان و تدوین‌های سریع شبکه‌های اجتماعی کاخ سفید است و انگار ذهن ترامپ همچنان در فضایی آمیخته به خشونت، زرق‌وبرق، تصویر و فرهنگ رسانه‌ای دهه ۱۹۸۰ شکل می‌گیرد و سیاست‌ورزی او نیز از همان الگوها تأثیر می‌پذیرد./ منبع