ایران نقطه ضعف ترامپ را پیدا کرد
پیروزی استراتژیک تهران بر واشنگتن در پی تزلزل و عقبنشینی زودهنگام ترامپ از جنگ کاملا واضح است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «تسلیم در برابر تهران؛ بازخوانی تزلزل واشنگتن» به قلم برت استفنز (Bret Stephens) در روزنامه نیویورک تایمز (New York Times) منتشر شده است. این تحلیل با لحنی رسمی و بیطرف، به ارزیابی نتایج آتشبس میان ایالات متحده و ایران پرداخته و استدلال میکند که علیرغم تضعیف شدید توان اقتصادی، هستهای و منطقهای تهران در طول سالهای گذشته، در نبرد ارادهها، رهبران ایران توانستند با بهرهبرداری از هراس و تزلزل دونالد ترامپ پس از افزایش قیمت انرژی، یک پیروزی دیپلماتیک و روانی قاطع را علیه واشنگتن رقم بزنند. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
سران نظامی ایران توافق آتشبس اخیر با دولت آمریکا را یک پیروزی بزرگ برای خود و مایه تحقیر دشمنانشان میدانند؛ ارزیابی مثبتی که با توجه به روند تحولات، تا حد زیادی مقرون به واقعیت است. البته ساختار سیاسی و نظامی تهران نسبت به سالهای گذشته، به ویژه پیش از آغاز درگیریهای منطقهای در اکتبر ۲۰۲۳، با کاهش ملموس نفوذ مواجه شده است. شبکه متحدان و نیروهای نیابتی ایران در سوریه، لبنان، غزه و یمن بخش عمدهای از توان رزمی خود را از دست دادهاند، متحد اصلی آنها در دمشق سرنگون شده و ریال به شدت سقوط کرده است؛ با این حال، نتیجه نهایی جنگها همیشه بر اساس توازن قوای مادی رقم نمیخورد، بلکه حاصل فرسایش و نبرد ارادههاست. در این کارزار روانی، رهبران تهران موفق شدند اراده خود را بر رئیسجمهور آمریکا تحمیل کنند.
دستیابی به اهدافی مانند واداشتن ایران به دستکشیدن کامل از غنیسازی اورانیوم و تضمین امنیت مطلق آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز، کاملاً در دسترس واشنگتن بود. این امر به ویژه در صورتی محقق میشد که کاخ سفید به جای متوقف کردن زودهنگام عملیات نظامی و پیشبرد مذاکرات در فضای صلحآمیز، به تداوم فشار بر زیرساختهای نظامی و صنعتی طرف مقابل ادامه میداد تا آنها را وادار به پذیرش شروط آمریکا کند؛ اما هراس ناگهانی رئیسجمهور آمریکا از پایداری تهران و متعاقب آن افزایش شدید قیمت جهانی انرژی، روند معادلات را تغییر داد. واشنگتن پس از مدت کوتاهی نبرد مستمر و با وجود متحمل شدن تلفات انسانی بسیار ناچیز، به طور موثری از ادامه جنگی که خود آغازگر آن بود، عقبنشینی کرد.
این خطای راهبردی با زنجیرهای کمسابقه از تهدیدهای تند نظامی و به دنبال آن عقبنشینیهای ناگهانی در آخرین لحظات تکمیل شد. این رفتارهای متناقض، سیگنالهای واضحی از بلاتکلیفی، ضعف و فقدان قاطعیت در تصمیمگیری را به طرف مقابل مخابره کرد؛ رقیبی سرسخت که در مطالعه و بهرهبرداری از نقاط ضعف دشمنان خود مهارت بالایی دارد. در نهایت، علیرغم آسیبهای جدی که به بدنه اقتصادی و نظامی ایران وارد شد، سستی اراده در دستگاه حاکمه آمریکا مانع از تبدیل این دستاوردهای نظامی به یک پیروزی سیاسی پایدار گردید و تهران توانست از این تزلزل به عنوان یک اهرم برنده دیپلماتیک استفاده کند./منبع
