حمله اتمی به ایران؛ چرا واشنگتن و تلآویو از عبور از خط قرمز نهایی سودی نمیبرند؟
بررسیها نشان میدهد که هرگونه استفاده از سلاح هستهای علیه تهران، بازدارندگی ایجاد نمیکند بلکه جهان را به سمت رقابت تسلیحاتی غیرقابلکنترلی سوق میدهد.
طرح احتمال استفاده از سلاح هستهای (حتی تسلیحات تاکتیکی) توسط آمریکا یا اسرائیل علیه ایران در ماههای اخیر، فراتر از یک لفاظی سیاسی، به موضوعی استراتژیک تبدیل شده است. با این حال، تحلیلهای نظامی و ژئوپلیتیک نشان میدهند که شکستن تابوی هستهایِ پابرجا از سال ۱۹۴۵، هیچیک از چالشهای راهبردی واشنگتن و تلآویو را حل نخواهد کرد. وسعت جغرافیایی ۱.۶ میلیون کیلومتر مربعی و عوارض کوهستانی ایران مانع از نابودی ساختار حاکمیتی آن با ضربات محدود میشود و چنین اقدامی تنها به یک فاجعه انسانی و زیستمحیطی بیسابقه ختم خواهد شد.
از منظر بازدارندگی، حمله اتمی به کشوری با پتانسیلهای علمی بالا مانند ایران، فوراً این پیام را به تهران و سایر پایتختهای جهان مخفیانه مخابره میکند که بقای آنها تنها در گرو دستیابی فوری به بازدارندگی هستهایِ مستقل است. این امر نه تنها ساختار ناتو را به دلیل مخالفتهای داخلی در اروپا دچار شکاف میکند، بلکه انزوای دیپلماتیک شدید آمریکا و اسرائیل را به همراه داشته و ثبات جهانی را برای نسلها از بین میبرد./کریدل
