آفریقا کرسی خود را بر سر میز میطلبد. آیا به آن خواهد رسید؟
کارشناسان میگویند آفریقا برای جلب حمایت بیشتر در مسیر اصلاح شورای امنیت، به موضعی واحد نیاز دارد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای با عنوان «آفریقا کرسی خود را بر سر میز میطلبد. آیا به آن خواهد رسید؟» به قلم جکسون اوکاتا (Jackson Okata) در راشا تودی (Russia Today) منتشر شده است. این مقاله به درخواست مجدد رهبران آفریقایی در هشتادمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برای اصلاح شورای امنیت با هدف اعطای کرسیهای دائمی به این قاره اشاره میکند. بر اساس «اجماع ازولوینی» (Ezulwini Consensus)، آفریقا خواستار حداقل دو کرسی دائمی با حق وتو و پنج کرسی غیردائمی است. نویسنده با استناد به کارشناسان، تأکید میکند که ساختار کنونی، که آفریقا با ۱.۴ میلیارد نفر جمعیت را از تصمیمگیریهای اصلی محروم کرده است، یک «عدم توازن تاریخی» و «نژادپرستی ساختاری» است. موفقیت این تلاش حیاتی، مشروط به غلبه بر «تفرقههای داخلی» در اتحادیه آفریقا و جلب حمایت دیپلماتیک روسیه و چین برای مقابله با سلطه قدرتهای غربی است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
رهبران آفریقایی در هشتادمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، بار دیگر خواستار اصلاح ساختار شورای امنیت سازمان ملل (UNSC) شدند تا به این قاره کرسی دائمی در بالاترین نهاد تصمیمگیری جهانی اعطا شود. رؤسای جمهور کنیا، آفریقای جنوبی و نیجریه با اشاره به محرومیت آفریقا از سال ۱۹۴۵، این وضعیت را «عدم توازن تاریخی غیرقابل دفاع» و «بحران اعتبار» برای خود سازمان ملل خواندند. کارشناسان حقوقی این حذف را نه صرفاً یک غفلت، بلکه «نژادپرستی ساختاری» تلقی میکنند، زیرا آفریقا با جمعیتی بالغ بر ۱.۴ میلیارد نفر و سهم عمده در مأموریتهای حفظ صلح، همچنان بهعنوان «بازدیدکننده یا تماشاگر» در نهادی که صرفاً توسط پنج عضو دائمی (آمریکا، روسیه، چین، فرانسه و انگلیس) اداره میشود، نگریسته میشود. به اعتقاد تحلیلگران، کرسی دائمی نهتنها صدای آفریقا در مسائل امنیتی را تقویت میکند، بلکه به این قاره اهرم لازم برای شکلدهی به پاسخهای جهانی در برابر درگیریها، تغییرات آبوهوایی و همهگیریها را خواهد داد.
با این وجود، کارشناسان روابط بینالملل هشدار میدهند که آفریقا نمیتواند بهتنهایی این اصلاحات پرمخاطره را پیش ببرد. برای موفقیت، رهبران قاره شدیداً به «حسن نیت سیاسی و دیپلماتیک و حمایت روسیه و چین» نیاز دارند. از آنجایی که هر دو کشور سرمایهگذاریهای گستردهای در آفریقا انجام دادهاند و همواره منتقد سلطه قدرتهای غربی بر ساختار سازمان ملل بودهاند، تمایل دارند که از بازسازی شورای امنیت بهعنوان یک پیروزی راهبردی در راستای منافع جهانی خود در یک جهان در حال حرکت بهسوی چندقطبیشدن حمایت کنند. این پویایی ژئوپلیتیک با کاهش نفوذ غرب، یک فرصت جدید را برای تقویت قدرت چانهزنی آفریقا در سازمان ملل فراهم آورده است. بزرگترین مانع در این مسیر، چالشهای داخلی خود قاره آفریقا است. بهرغم وجود موضع مشترک اتحادیه آفریقا از سال ۲۰۰۵ که به «اجماع ازولوینی» مشهور است و خواستار دو کرسی دائمی با حق وتو و پنج کرسی غیردائمی برای آفریقا است، کشورهای عضو تاکنون نتوانستهاند بر سر نحوه اجرای آن و اینکه چه کشوری نماینده قاره باشد، به اجماع برسند. تحلیلگران هشدار میدهند که رقابت منافع ملی، اختلافات منطقهای، و تفاوت در همسویی با قدرتهای جهانی، به احتمال زیاد تلاشهای جمعی این قاره را تضعیف خواهد کرد. در نتیجه، تلاش آفریقا برای تأثیرگذاری بیشتر، تا زمانی که قاره «جنگ از درون» را متوقف نکند و در نهایت با «یک صدا» سخن نگوید و وحدت متفرق خود را اصلاح نکند، صرفاً در حد آرزو باقی خواهد ماند و متحدان نیز تنها در صورت هماهنگی و اجماع داخلی آفریقا میتوانند بهطور مؤثر وارد عمل شوند./ منبع
