آسیاامنیت و دفاعخارجی

چتر امنیتی آمریکا مانع دستیابی فیلیپین به استقلال راهبردی شده است

به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای با عنوان «چتر امنیتی آمریکا مانع دستیابی فیلیپین به استقلال راهبردی شده است» که به قلم ریچارد حیدریان (Richard Heydarian)، در نشریه ساوت چاینا مورنینگ پست (SCMP منتشر شده است، به بررسی افزایش وابستگی فیلیپین به آمریکا در حوزه دفاعی در دولت دوم دونالد ترامپ و تأثیر آن بر تلاش‌های فیلیپین برای حفظ خودمختاری راهبردی در برابر تنش‌های فزاینده با چین می‌پردازد. نویسنده هشدار می‌دهد که تعمیق همکاری نظامی با آمریکا ممکن است توانایی مانیل برای حفظ سیاست خارجی متعادل را محدود کند و خطر ورود به درگیری با چین را افزایش دهد. در ادامه چکیده این مقاله را می‌خوانید.


دولت دوم دونالد ترامپ، برخلاف خروج از نهادهای جهانی مانند سازمان بهداشت جهانی و اتخاذ سیاست‌های حمایت‌گرایانه تجاری، در آسیا به‌ویژه در رابطه با فیلیپین، تداوم سیاست‌های دفاعی را حفظ کرده است. فیلیپین به‌عنوان متحد کلیدی در رقابت فزاینده آمریکا با چین، شاهد تقویت کمک‌های دفاعی و همکاری نظامی با واشنگتن است. پنتاگون سامانه‌های تسلیحاتی پیشرفته‌ای مانند موشک تایفون را در شمال فیلیپین مستقر کرده، پایگاه‌های جدیدی تحت توافق همکاری دفاعی پیشرفته (EDCA) ایجاد کرده، و در حال بررسی ایجاد یک مرکز مهمات منطقه‌ای در خلیج سابیک است. مقامات دفاعی فیلیپین از حضور نظامی بیش‌تر آمریکا استقبال کرده‌اند، اما این وابستگی ممکن است تلاش‌های فیلیپین برای خودمختاری راهبردی را تضعیف کند.

فردیناند مارکوس جونیور، رئیس‌جمهور فیلیپین، در ابتدای ریاست‌جمهوری خود بر سیاست خارجی متعادل تأکید داشت. او روابط تیره‌شده با آمریکا در دوره رودریگو دوترته را ترمیم کرد، اما به دلیل روابط تاریخی گرم خانواده مارکوس با پکن، به‌دنبال روابط سازنده با چین بود. در کارزار انتخاباتی، او با متحد شدن با سارا دوترته، از رویکرد نرم دوترته در مناقشات دریای جنوبی چین حمایت کرد. پس از پیروزی، مارکوس در تماس با شی جین‌پینگ قول ارتقای روابط داد و چین را «قوی‌ترین شریک» و «دوست خوب» خواند. او در سفر به چین، اولین مقصد مهم خارج از آسیای جنوب شرقی، چهارده توافق‌نامه امضا کرد و تعهدات سرمایه‌گذاری ۲۲.۸ میلیارد دلاری دریافت کرد. با این حال، بن‌بست در مناقشات دریای جنوبی چین و عدم تحقق وعده‌های سرمایه‌گذاری چین، مارکوس را به سوی غرب سوق داد.

او روابط دفاعی با شرکای سنتی را گسترش داد، از جمله همسویی امنیتی ژاپن-فیلیپین-آمریکا، توافق دسترسی متقابل با ژاپن، و گسترش توافق همکاری دفاعی پیشرفته، که حضور نظامی آمریکا را در استان‌های راهبردی فیلیپین، از جمله نزدیک به تایوان، افزایش داد. مارکوس سعی کرد تعادل را حفظ کند و حتی مقامات ارشد آمریکا تأکید کردند که منطقه نباید بین قدرت‌های بزرگ انتخاب کند. مانیل گفت‌وگوهای نهادی با پکن را ادامه داد و اعلام کرد پایگاه‌های جدید توافق همکاری دفاعی پیشرفته برای عملیات تهاجمی در صورت درگیری در تایوان استفاده نخواهد شد. اما در سال گذشته، فیلیپین به سمت همسویی نزدیک‌تر با آمریکا حرکت کرده است. پس از بازدید پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، از مانیل، که بر تقویت بازدارندگی مشترک علیه «تجاوز چین کمونیستی» تأکید کرد، دو کشور رزمایش‌های گسترده‌ای در دریای جنوبی چین و کانال باشی نزدیک تایوان برگزار کردند.

رزمایش‌های بالیکاتان ۲۰۲۵ با بیش از چهارده هزار نیرو و سامانه‌های پیشرفته مانند موشک‌انداز نیروی دریایی-تفنگداران دریایی، سناریوهای جنگ تمام‌عیار را شبیه‌سازی کرد. دولت ترامپ در نظر دارد دومین سامانه موشکی تایفون را در منطقه مستقر کند. مرکز پیشنهادی تولید و ذخیره مهمات در خلیج سابیک می‌تواند صنعت دفاعی فیلیپین را تحت قانون احیای وضعیت دفاعی خودکفا تقویت کند. انتقال فناوری و زنجیره تأمین دفاعی یکپارچه با آمریکا، توانایی فیلیپین برای خرید تسلیحات پیشرفته مانند جت‌های جنگنده آمریکایی را بهبود می‌بخشد و برای درگیری‌های طولانی‌مدت با چین در تایوان یا دریای جنوبی چین حیاتی است. این اقدامات می‌تواند مانع جاه‌طلبی‌های ارضی چین شود. با این حال، وابستگی فزاینده نظامی به آمریکا ممکن است توانایی مارکوس برای حفظ سیاست خارجی مستقل را محدود کند و خطر کشیده شدن فیلیپین به جنگ با چین را افزایش دهد. در میانه ریاست‌جمهوری، مارکوس در تقاطع راهبردی بی‌سابقه‌ای قرار دارد که هیچ‌یک از پیشینیانش با آن مواجه نبودند./ منبع

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا