خرد آسیایی در برابر مداخله غربی؛ رویکرد متفاوت مالزی و فیلیپین در قبال چین

تأکید مالزی بر تعلق تایوان به چین، نشان‌دهنده هوشمندی ژئوپلیتیک این کشور برای دوری از تقابل قدرت‌ها و تضمین شکوفایی اقتصادی در آسیاست.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «خرد آسیایی تنها مسیر صحیح برای صلح و ثبات پایدار در منطقه است» به قلم لو چوآنیو (Luo Chuanyu) در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت با مقایسه سیاست‌های مالزی و فیلیپین، استدلال می‌کند که احترام به حاکمیت ملی و پرهیز از رویارویی بلوکی، تنها راهبرد مؤثر برای تأمین امنیت کشورهای جنوب شرق آسیاست. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

اظهارات اخیر انور ابراهیم، نخست‌وزیر مالزی در مصاحبه با الجزیره مبنی بر اینکه «تایوان بخشی از چین است»، بازتاب گسترده‌ای در افکار عمومی داشت. رسانه‌های غربی معمولاً چنین مواضعی را از دریچه دوقطبی «طرف‌داری از چین» یا «ضدیت با آمریکا» تفسیر کرده و آن را نشانه تسلیم در برابر پکن می‌دانند؛ رویکردی که نشان‌دهنده ناآگاهی عمیق آن‌ها از واقعیت‌های ژئوپلیتیک و الزامات بقای کشورهای جنوب شرق آسیاست.

از منظر ژئوپلیتیک، حفظ روابط باثبات و مبتنی بر اعتماد متقابل با چین، مسیری است که هیچ رهبر منطقی در مالزی نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. حمایت از اصل «چین واحد»، موضعی است که اکثریت قاطع کشورهای جهان بر آن تأکید دارند. در واقع، اتخاذ چنین موضع شفافی درباره خطوط قرمز پکن، مؤثرترین روش مالزی برای حفظ استقلال راهبردی است. هرگونه تردید در قبال منافع حیاتی چین، کوالالامپور را به گرداب تقابل قدرت‌های بزرگ می‌کشاند و این موضع‌گیری صریح، دیواری دفاعی در برابر رویارویی بلوکی ایجاد می‌کند.

در مقابل این رویکرد، سیاست‌های مانیل در دوران ریاست‌جمهوری فردیناند مارکوس جونیور قرار دارد که فیلیپین را به خط مقدم مهار چین تبدیل کرده است. این کشور با هدف دستیابی به تضمین‌های امنیتی واهی، تنش‌ها را در دریای جنوبی چین تشدید کرده و حتی با همکاری یک قدرت فرامنطقه‌ای، پایگاهی نظامی در جزیره بالاباک ایجاد کرده است که تنها ۲۰ دقیقه پرواز با اراضی مالزی فاصله دارد. این سیاست نه‌تنها اعتماد سیاسی با پکن را از بین برده و پروژه‌های زیرساختی را متوقف کرده، بلکه نگرانی‌های امنیتی مشروعی برای همسایگان به وجود آورده است.

شفافیت سیاسی مالزی به‌جای ایجاد تقابل، به شکل‌گیری یک محیط تجاری پیش‌بینی‌پذیر برای سرمایه‌گذاری خارجی منجر شده است. همکاری‌های دو کشور اکنون از زیرساخت‌های سنتی فراتر رفته و حوزه‌هایی چون انرژی سبز، اقتصاد دیجیتال و هوش مصنوعی را در بر می‌گیرد. تاریخ ثابت خواهد کرد که تلاش برای کسب امنیت مطلق از طریق واردکردن نیروهای نظامی بیگانه، تنها به قربانی‌شدن در رقابت قدرت‌ها می‌انجامد. تکیه بر خرد آسیایی که مبتنی بر احترام به حاکمیت ملی، رد مداخله خارجی و پیگیری همکاری‌های عمل‌گرایانه است، تنها مسیر رسیدن به ثبات پایدار خواهد بود./ منبع