از آمریکای لاتین تا اروپا؛ فلسطین چگونه به محک قطببندیهای جهانی تبدیل شد؟
تغییر موازنه قدرت در دولتها و چرخشهای سیاسی میان احزاب چپ و راست، روابط با اسرائیل و موضعگیری در قبال فلسطین را دگرگون میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «از آمریکای لاتین تا اروپا؛ فلسطین چگونه به محک قطببندیهای جهانی تبدیل شد؟» به قلم حسام الحملاوی (Hossam el-Hamalawy) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی تحولات سیاسی اخیر در آمریکای لاتین و اروپا استدلال میکند که مسئله فلسطین به معیاری برای تشخیص صفبندیهای ایدئولوژیک، خیزش نیروهای مترقی یا بازگشت راست افراطی در سراسر جهان تبدیل شده است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
تحولات سیاسی اخیر در کشورهایی مانند کلمبیا، ونزوئلا و اسلوونی نشان میدهد که بازتعریف روابط دیپلماتیک با اسرائیل تابعی مستقیم از چرخشهای ایدئولوژیک داخلی است. ونزوئلا پس از ۱۷ سال قطع رابطه، خدمات کنسولی با اسرائیل را از سر گرفت و در کلمبیا نیز با روی کار آمدن دولتی راستگرا، بوگوتا نهتنها روابط امنیتی خود را با تلآویو احیا کرد، بلکه حاکمیت اسرائیل بر بلندیهای جولان اشغالی را به رسمیت شناخت. رویدادی مشابه در اسلوونی نیز رخ داد؛ جایی که دولت محافظهکار جدید، سیاستهای تنبیهی دولت چپ میانه قبلی علیه اسرائیل را لغو کرد.
این همزمانی در تغییر رویکردها اتفاقی نیست؛ مسئله فلسطین اکنون به یک محک سیاسی جهانی تبدیل شده است. در هر نقطهای از جهان که جنبشهای مترقی و عدالتخواه قدرت میگیرند، نمادهای مقاومت فلسطین نیز برجسته میشوند. از تظاهرات ضد نژادپرستی در آمریکا و میدان تحریر مصر گرفته تا کارزارهای دانشجویی و هواداران ورزشی پیشرو در اروپا، پرچم فلسطین نمایانگر مبارزه عدالتطلبانه در برابر هژمونی و ساختارهای نابرابر قدرت است.
در مقابل، با پیشروی نیروهای محافظهکار و راست افراطی، نزدیکی راهبردی به اسرائیل شتاب میگیرد. احزاب راست افراطی در غرب که از حامیان تفکیک نژادی و اخراج مهاجران هستند، ساختار سیاسی اسرائیل و مرزهای بهشدت نظامیشده آن را الگویی ایدهآل برای اهداف خود میدانند. این پیوند ایدئولوژیک باعث شده تا راستگرایان بدون توجه به تناقضهای درونی، مدل امنیتی تلآویو را ستایش کنند.
از منظر تاریخی نیز نزدیکی به اسرائیل همواره یکی از ابزارهای ورود دولتهای دستراستی به مدار نفوذ آمریکا بوده است. در دوران جنگ سرد، تلآویو تأمین تسلیحات و آموزشهای امنیتی رژیمهای اقتدارگرای آمریکای لاتین را برای سرکوب جنبشهای مردمی بر عهده داشت. امروز نیز دولتهایی که در پی همپیمانی نزدیکتر با واشنگتن هستند، با خرید تسلیحات، پذیرش روایتهای امنیتی اسرائیل و نادیدهگرفتن حقوق فلسطینیان، ورود خود به این بلوک محافظهکار را تثبیت میکنند.
بنابراین، مناقشه فلسطین صرفاً یک بحران محلی در خاورمیانه نیست، بلکه بازتابی از نبرد جهانی میان نیروهای دموکراتیک و اقتدارگرا است. تقویت کارزارهای تحریم، پیروزی نیروهای مترقی در انتخاباتها و مبارزات مدنی بینالمللی میتواند هزینههای سیاسی تداوم اشغالگری را برای تلآویو افزایش دهد و مانع از گسترش نفوذ جریانهای افراطی در سطح بینالمللی شود./ منبع
