آیا آمریکا برای جنگ با چین آماده است؟

آمریکا با چالشی جدی برای آمادگی در برابر جنگی طولانی با چین روبه‌روست؛ چالشی که ریشه اصلی آن در کمبود ذخایر نظامی حیاتی، گلوگاه‌های تولید و ضعف‌های ساختاری در صنایع دفاعی آمریکا قرار دارد. اگرچه تلاش‌هایی برای افزایش تولید و بازسازی ذخایر تسلیحاتی آغاز شده، اما این اقدامات هنوز برای پاسخ‌گویی به نیازهای یک جنگ شدید و بلندمدت در منطقه هند-آرام کافی نیست؛ به‌ویژه اگر آمریکا هم‌زمان ناچار به بازدارندگی یا درگیری در اروپا نیز باشد.

یکی از نگرانی‌های اصلی، کاهش ذخایر موشک‌های دوربرد و رهگیرهای پدافندی است. سامانه‌هایی مانند موشک‌های تاماهاوک، JASSM، گونه‌های SM-6 و SM-3 و رهگیرهای THAAD در مقایسه با میزان مصرف احتمالی در جنگ، تعداد محدودی دارند. تولید این سامانه‌ها نیز بین دو تا چهار سال زمان می‌برد و همین موضوع بازسازی سریع ذخایر را دشوار کرده است. جنگ با ایران نیز این ضعف را آشکار کرد، زیرا شمار زیادی از تسلیحات دقیق و رهگیرها در مدت کوتاهی مصرف شد و ذخایر موجود برای دیگر درگیری‌های احتمالی کاهش یافت.

آمادگی کلی ارتش آمریکا نیز تحت فشار قرار گرفته است. هواپیماها و ناوهای آمریکایی به دلیل مشارکت در چندین درگیری اخیر، با فرسودگی، تأخیر در تعمیرات و کاهش آمادگی مواجه شده‌اند. جابه‌جایی بخش‌های مهمی از نیروی دریایی برای پشتیبانی از عملیات در مناطق مختلف نیز فشار بیشتری بر ناوگان وارد کرده است. هم‌زمان، پایگاه‌های آمریکا در ژاپن، کره جنوبی، گوام و فیلیپین در برابر حملات موشکی و پهپادی آسیب‌پذیر باقی مانده‌اند و از زیرساخت‌های مستحکم و سامانه‌های دفاعی لایه‌ای کافی برخوردار نیستند.

در مقابل، چین با سرعت در حال نوسازی و گسترش توان نظامی خود است. ارتش آزادی‌بخش خلق مقادیر زیادی کشتی، هواپیما، موشک و سامانه‌های پیشرفته در حوزه‌های سایبری، فضایی و جنگ الکترونیک تولید می‌کند. شبیه‌سازی‌های جنگی متعدد نشان داده‌اند که در صورت وقوع جنگ بر سر تایوان، آمریکا و متحدانش ظرف چند روز بخش مهمی از ذخایر موشکی خود را مصرف خواهند کرد.

این تحلیل بر ناهماهنگی میان مفاهیم عملیاتی آمریکا و توانمندی‌های موجود تأکید دارد. چین احتمالاً از حملات گسترده موشکی، پهپادهای انبوه و سامانه‌های دفاعی چندلایه برای کنترل زنجیره جزایر اول و دوم استفاده خواهد کرد. نیروهای آمریکا، با وجود برتری فناوری، ممکن است به دلیل کمبود سامانه‌های مصرف‌پذیر و انبوه، تحت فشار قرار گیرند.

برای مقابله با این وضعیت، بر رویکرد «ترکیب سطح بالا و پایین» تأکید می‌شود؛ یعنی ترکیب سامانه‌های پیشرفته و گران‌قیمت با پهپادها و سامانه‌های بدون سرنشین ارزان‌تر در دریا، هوا و زیر آب. این سامانه‌ها باید بتوانند مأموریت‌هایی مانند شناسایی، جنگ الکترونیک، مین‌ریزی و حملات دقیق را در مقیاس وسیع انجام دهند و مفهوم «انبوه دقیق» را محقق کنند.

در حوزه حملات دوربرد نیز ذخایر موشک‌هایی مانند LRASM، JASSM  و تاماهاوک برای نبرد طولانی کافی نیست. داده‌های شبیه‌سازی نشان می‌دهد هزاران موشک ممکن است تنها در هفته نخست جنگ مصرف شوند. سامانه‌های پدافندی مانند پاتریوت و THAAD نیز محدود و پرهزینه‌اند و حملات اشباعی موشکی و پهپادی نیازمند سامانه‌های جدید دفاعی، از جمله تسلیحات انرژی هدایت‌شده و رهگیرهای ارزان‌قیمت است.

آمریکا برای حفظ بازدارندگی نیازمند اصلاحات فوری در صنایع دفاعی، قراردادهای بلندمدت تولید، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، افزایش آمادگی عملیاتی و توسعه دفاع از پایگاه‌هاست. در غیر این صورت، واشنگتن ممکن است در جنگی با چین با کمبود مهمات، زیرساخت‌های آسیب‌پذیر و نیروهای فرسوده مواجه شود؛ وضعیتی که می‌تواند خطر جنگی طولانی و پرهزینه را افزایش دهد./ منبع