رویکرد نادرست آمریکا در اعمال فشار بر ایران

ایالات متحده تا زمانی که نتواند محاسبات و انتظارات تهران را تغییر دهد، در دستیابی به اهداف راهبردی خود ناکام خواهد ماند.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «رویکرد نادرست آمریکا در اعمال فشار بر ایران» نوشته بردلی مارتین (Bradley Martin) و لیرام کوبلنتس-استنزلر (Liram Koblentz-Stenzler) در هیل (The Hill) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی چالش‌های راهبردی واشنگتن در مواجهه با ایران می‌پردازد و بررسی می‌کند که تداوم ابزارهای سنتی فشار بدون تغییر محاسبات تهران، به موفقیت سیاسی منجر نخواهد شد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

با وجود گذشت ماه‌ها از بن‌بست دیپلماتیک و تلاش‌های واشنگتن برای یافتن ابزارهای خلاقانه جهت اعمال فشار بر تهران، ایالات متحده همچنان در تبدیل برتری نظامی و اقتصادی خود به دستاوردهای پایدار سیاسی با چالش مواجه است. ریشه این مسئله در تفاوت نگاه دو طرف به مقوله زمان و هزینه قرار دارد. در حالی که ساختار سیاسی آمریکا تحت تأثیر چرخه‌های انتخاباتی و تحولات داخلی عمل می‌کند، تهران از زمان به عنوان ابزاری برای فرسایش اراده حریف و بهبود موقعیت مذاکراتی خود بهره می‌برد.

راهبرد‌نویسان غالباً موفقیت را با ابزارهای به‌کاررفته مانند حملات هوایی، تحریم‌ها و انزوای دیپلماتیک می‌سنجند، در حالی که در واقعیت، فشار زمانی کارآمد می‌شود که معادلات و انتظارات طرف مقابل را دگرگون سازد. شرکای منطقه‌ای آمریکا نیز با رویکردهای متناقض خود، تمایل دارند تا از یک سو از قدرت ایران بکاهند و از سوی دیگر از بروز جنگی تمام‌عیار جلوگیری کنند؛ امری که به تهران اطمینان خاطر می‌دهد که ائتلاف مقابل در نهایت ثبات را بر فشار مستمر ترجیح خواهد داد.

تاریخ نشان داده است که دموکراسی‌ها به‌رغم نوسانات سیاسی و بحث‌های عمومی، قابلیت بالایی در تطبیق با بحران‌ها دارند. با این حال، تا زمانی که رهبران ایران به این باور نرسند که انتظار کشیدن و تعلل دیگر به نفع منافعشان نیست، واشنگتن ممکن است در پیروزی‌های تاکتیکی موفق باشد اما در دستیابی به هدف راهبردی خود ناکام خواهد ماند. قدرت نظامی تنها بستر فرصت را فراهم می‌کند و اثربخشی اجبار در گرو تغییر بنیادین انتظارات طرف مقابل است.

در عرصه بین‌المللی، ارزیابی سیاست‌ها نباید تنها به تعداد اهداف تخریب‌شده یا شدت تحریم‌های اعمال‌شده محدود شود؛ بلکه معیار اصلی باید این باشد که آیا رهبران ایران به این نتیجه می‌رسند که تداوم تأخیر و وقت‌کشی دیگر به نفع منافع ملی آن‌ها نخواهد بود یا خیر. بدون تغییر این تصور ذهنی، واشنگتن تنها به پیروزی‌های مقطعی دست خواهد یافت بدون آنکه به اهداف کلان ژئوپلیتیک خود دست پیدا کند./ منبع