آیا راهبرد ایالات متحده نسبت به خاورمیانه پس از جنگ تغییر کرده است؟

بازنگری‌های راهبردی ایالات متحده در استقرار نظامی خاورمیانه، تداوم رویکردی بلندمدت است که با هدف کاهش حضور مستقیم، امنیت منطقه‌ای را با محوریت منافع خود بازتعریف می‌کند.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «آیا راهبرد ایالات متحده نسبت به خاورمیانه پس از جنگ تغییر کرده است؟» نوشته سانیا فیصل الحسینی (Sania Faisal El-Husseini) در میدل ایست مانیتور (Middle East Monitor) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی ارزیابی‌های اخیر وزارت جنگ آمریکا پیرامون کاهش حضور نظامی در خاورمیانه پس از جنگ با ایران می‌پردازد و بررسی می‌کند که این تحولات در راستای اجرای یک استراتژی قدیمی برای اتکای بیشتر به متحدان محلی و صیانت از منافع اسرائیل شکل گرفته است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

در پی تحولات و هزینه‌های گزاف جنگ با ایران، رسانه‌های بین‌المللی از بازنگری وزارت جنگ ایالات متحده پیرامون بازتوزیع نیروها و کاهش پایگاه‌های نظامی ثابت در خاورمیانه خبر داده‌اند. این گمانه‌زنی‌ها این پرسش را مطرح کرده است که آیا رویکردهای جدید واشنگتن حاصل پیامدهای جنگ اخیر است یا در ادامه راهبردهای بلندمدتی قرار دارد که دولت‌های متوالی آمریکا طی دهه گذشته با هدف کاهش تدریجی حضور مستقیم نظامی خود در منطقه دنبال کرده‌اند.

بررسی سیاست‌های دولت‌های مختلف ایالات متحده از دوران باراک اوباما تا ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ نشان می‌دهد که ایده انتقال مسئولیتی امنیتی به شرکای منطقه‌ای، تقویت سامانه‌های دفاعی مشترک و یکپارچه‌سازی نظامی اسرائیل با کشورهای عربی همواره بخش ثابتی از دکترین واشنگتن بوده است. اسناد فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) نیز مؤید این امر است که کاهش حجم نیروها با رویکرد ایجاد شبکه‌های همکاری منطقه‌ای و مقابله با تهدیدات مشترک همگام بوده است.

با این حال، ساختار همکاری‌های امنیتی و توافقات دوجانبه میان واشنگتن و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، متضمن تعهد دفاعی متقابل نیست؛ بلکه این چتر نظامی پیش‌تر بیش از آنکه حافظ امنیت کشورهای عربی باشد، در راستای تأمین منافع و اهداف راهبردی اسرائیل و مقابله با ایران سازماندهی شده است. تجربه‌های عینی مانند واکنش ایالات متحده به حملات گذشته به تأسیسات نفتی آرامکو یا تحولات اخیر نشان می‌دهد که کشورهای منطقه به‌ویژه در سایه تغییرات موازنه‌ها، ناگزیر به جستجوی ترتیبات امنیتی جدید و متوازن‌تری با سایر قدرت‌های جهانی مانند چین و روسیه برای صیانت از منابع خود هستند./ منبع