استیصال، نه تشدید درگیری

در هفته‌های اخیر، دو رویداد خشونت‌بار در ایالات متحده، یکی قتل دو دیپلمات اسرائیلی در واشنگتن و دیگری حمله تروریستی به گروهی از سالمندان در بولدر، نشانگر تحول نگران‌کننده‌ای در مبارزات ضداسرائیلی بوده‌اند. این اقدامات نه از موضع قدرت، بلکه از سر استیصال و ناامیدی صورت گرفته‌اند. آنچه زمانی با هدف جلب همدلی مخاطب غربی در قالب شعارها و کارزار‌های اعتراضی دنبال می‌شد، اکنون به رفتارهای خشن و مرگبار بدل شده است که پیام اصلی این جریان‌ها را نیز زیر سؤال می‌برد.

شعار «جهانی‌سازی انتفاضه» که طی سال‌های اخیر در میان دانشجویان دانشگاه‌ها، معترضان خیابانی و کاربران فضای مجازی گسترش یافته، بر بستری از ایدئولوژی ضداستعماری شکل گرفته و نسل جوانی را با انگیزه‌های احساسی و افراطی درگیر کرده است. این روند تنها علیه دولت اسرائیل نیست، بلکه به شکل نگران‌کننده‌ای به تهدید مستقیم علیه جامعه یهودی در کلیت آن تبدیل شده است. با وجود خطرات این روند، باید توجه داشت که این واکنش‌ها بیشتر ناشی از ناکامی متحدان منطقه‌ای آن‌ها در صحنه واقعی نبرد است.

دشمنان اسرائیل از دیرباز به این نتیجه رسیده‌اند که در میدان نبرد نظامی نمی‌توانند اسرائیل را شکست دهند. ارتش قدرتمند، توان اطلاعاتی پیشرفته و روحیه مقاوم مردم اسرائیل مانعی جدی برای آنان بوده است. در واکنش به این محدودیت‌ها، آن‌ها مسیر جنگ ایدئولوژیک را انتخاب کرده‌اند: بهره‌گیری از زبان عدالت اجتماعی، بازتعریف تروریسم به‌عنوان مقاومت، و القای این گزاره که اسرائیل یک دولت استعمارگر و سرکوبگر است. اما این تغییر مسیر نیز بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بازتابی از ضعف بنیادین استراتژیک آنان بوده است.

گرچه در ماه‌های نخست پس از حملات تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط حماس، به‌نظر می‌رسید که اسرائیل با فشار جدی در عرصه بین‌المللی مواجه است، اما تحولات میدانی تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد. طی ۲۰ ماه اخیر، اسرائیل ضربات سنگینی به حماس و حزب‌الله وارد کرده، حکومت سوریه که سابقه‌ای طولانی در دشمنی با اسرائیل داشته عملاً از میدان خارج شده و تهدید ایران نیز در حال تضعیف سیستماتیک است. برخلاف برداشت‌های رسانه‌ای و فضای مجازی، روندهای واقعی در منطقه به سود اسرائیل در حال پیش‌روی هستند.

هم‌زمان، گشایش‌هایی در مسیر صلح منطقه‌ای قابل مشاهده است. واقعیت این است که بسیاری از کشورهای خاورمیانه، برخلاف تبلیغات جریان‌های افراطی، اسرائیل را نه یک رژیم فاشیستی و نسل‌کُش بلکه یک بازیگر مشروع در منطقه تلقی می‌کنند. این ناهماهنگی میان واقعیت میدانی و روایت‌های افراطی، سبب بروز واکنش‌های خشن و غیرمنطقی از سوی جریان‌های مخالف شده است. آن‌ها در تلاش‌اند تا از طریق خشونت، مانع تغییر موازنه‌ای شوند که به‌زیان آنان در حال شکل‌گیری است.

همان‌طور که در تاریخ جنگ‌ها مشاهده شده، گاهی آخرین و خونین‌ترین نبردها پس از مشخص‌شدن نتیجه نهایی رخ می‌دهد. در جنگ جهانی اول، نبرد آمیان در آگوست ۱۹۱۸ پایان قریب‌الوقوع جنگ را رقم زد، اما عملیات مرگبار موز-آرگون تا روز امضای آتش‌بس ادامه یافت. اکنون نیز در جنگ ایدئولوژیک علیه اسرائیل، علی‌رغم استمرار خشونت، جهت کلی تحولات به‌سوی شکست آن جریان‌هاست. البته این به‌معنای نبود خطر نیست و همچنان باید برای حفاظت از یهودیان و دفاع از حقیقت تلاش کرد. اما باید درک کرد که موج فعلی خشونت، تلاشی نومیدانه برای جلوگیری از شکست نهایی است./  منبع