آسیب به مردم عادی ایران کمکی به منافع آمریکا نمیکند
شکست فشار حداکثری بر تهران کاملا مشخص شده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشت «آسیب به مردم عادی ایران کمکی به منافع آمریکا نمیکند» نوشته اندرو دی (Andrew Day) در نشریه امریکن کانسرواتیو (The American Conservative)، به بررسی رویکرد دولت ترامپ در قبال ایران پرداخته و استدلال میکند که تمرکز بر جنگ اقتصادی و تحریمهای فلجکننده، برخلاف ادعای مقامات واشنگتن، به تغییر محاسبات استراتژیک تهران منجر نخواهد شد و صرفاً رنج شهروندان عادی را افزایش میدهد. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
راهبرد جدید دولت ایالات متحده در قبال ایران، پس از هشدار مقامات پنتاگون درباره پیامدهای جنگ نظامی بر آمادگی نیروهای مسلح، بر کاهش درگیریهای مستقیم نظامی و تشدید فشار اقتصادی متمرکز شده است. مقامات واشنگتن امیدوارند با مسدود کردن مسیرهای تجاری و منزوی کردن تهران، حکومت ایران را وادار به عقبنشینی یا تغییر رفتار کنند. با این حال، کارشناسان امور خاورمیانه بر این باورند که این رویکرد چشمانداز روشنی ندارد و نمیتواند به اهداف اعلامشده دست یابد.
تجربه تاریخی نشان میدهد که جمهوری اسلامی دهههاست تحت شدیدترین تحریمها قرار داشته و اقتصاد ایران، با وجود آسیبهای عمیق، فرو نپاشیده است. از سوی دیگر، قدرتهای کلیدی منطقهای و جهانی مانند چین، پاکستان و روسیه تمایلی به همکاری با ایالات متحده برای انزوای کامل ایران ندارند. در نتیجه، راهبرد موسوم به «روز دی اقتصاد» به جای به زانو درآوردن حاکمیت، بیشترین فشار و آسیب را متوجه اقشار ضعیف و شهروندان عادی کرده است؛ افرادی که با مشکلاتی چون تورم شدید، گرانی مواد غذایی و بحران در معیشت روبهرو هستند.
از منظر تحلیلگران سیاست بینالملل، فشار اقتصادی فزاینده نه تنها انگیزه سازش در تهران ایجاد نکرده، بلکه به تشدید تنشها و اقدامات متقابل منجر شده است. دولت ایران با تکیه بر ابزارهای ژئوپلیتیک خود، از جمله کنترل بر تنگه هرمز و جریانهای انرژی منطقه، تلاش میکند هزینههای فشار خارجی را جبران کند. در این میان، وقوع درگیریهای مقطعی، تلاش برای مینگذاری در آبراههای حیاتی و تبادل حملات پهپادی و موشکی نشان میدهد که خطر بازگشت به جنگ تمامعیار همچنان پابرجاست.
برخی تحلیلگران هشدار میدهند که رویکرد کنونی واشنگتن عملاً به سمت نوعی وضعیت «جنگ دائمی» و فرسایشی حرکت میکند که در آن نه راهحل دیپلماتیک پایداری حاصل میشود و نه فشار اقتصادی به تغییر رژیم میانجامد. در این چرخه باطل، بیشترین هزینه را غیرنظامیانی میپردازند که میان تحریمهای فلجکننده و تنشهای نظامی گرفتار شدهاند، بدون آنکه دستاوردی استراتژیک برای منافع بلندمدت آمریکا حاصل شود./ منبع
