نشست دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو واقعاً به چه معناست؟

نشست ۲۹ دسامبر ۲۰۲۵ در فلوریدا، نقطه‌عطف انتقال از فاز اول به فاز دوم طرح صلح غزه است که بر خلع سلاح حماس و غیرنظامی‌سازی کامل این منطقه تمرکز دارد. ترامپ در این دیدار به‌صراحت اعلام کرده است که ایالات متحده دیگر نمی‌تواند به‌عنوان ضامن امنیتی دائمی و مستقیم در غزه باقی بماند. اولویت اصلی واشنگتن در این مرحله، تشکیل یک «نیروی ثبات‌ساز بین‌المللی» است که مسئولیت‌های میدانی را بر عهده بگیرد. این رویکرد به ترامپ اجازه می‌دهد تا نفوذ آمریکا را از طریق یک ساختار حاکمیتی بین‌المللی و سازوکارهای نظارتی مستقل حفظ کند، در حالی که حضور فیزیکی ارتش خود را به حداقل می‌رساند. نتانیاهو نیز در گفت‌وگوهای اخیر خود، از جمله در دیدار با فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، اعتراف کرده است که چالش‌های این فاز برای ثبات بلندمدت منطقه، اگر بیشتر از فاز اول نباشد، کمتر نیست.

پیام ترامپ به نتانیاهو در این نشست کاملاً شفاف بود: اسرائیل برای دستیابی به ادغام منطقه‌ای واقعی، باید از «دستورکار منفی» و تمرکز صرف بر تهدیدها فراتر رود. از نظر کاخ سفید، موفقیت طرح صلح تنها با رضایت طرفین فلسطینی یا اسرائیلی سنجیده نمی‌شود، بلکه معیار اصلی، میزان کارایی این طرح در آزادسازی توان راهبردی آمریکا برای مقابله با چالش‌های جهانی است. قرارداد گازی ۳۵ میلیارد دلاری اخیر بین اسرائیل و مصر به‌عنوان الگویی از همکاری‌های اقتصادی مورد تحسین ترامپ قرار گرفته است که می‌تواند زیربنای امنیت مشترک باشد. در واقع، ترامپ به‌دنبال آن است که با تثبیت فاز دوم طرح غزه، با خیالی آسوده تمرکز خود را معطوف به تقابل با ونزوئلا در آمریکای جنوبی و رقابت با چین در اقیانوس آرام کند. در نهایت، نشست مارآلاگو نشان داد که بقای سیاسی نتانیاهو در گروی ارائه دستاوردهای امنیتی ملموس برای اسرائیل است، اما محاسبات راهبردی ترامپ در افقی بسیار وسیع‌تر عمل می‌کند. دولت ترامپ قصد دارد غزه را به یک پروژه مدیریت‌شده بین‌المللی تبدیل کند تا مانع از اتلاف منابع آمریکا در «جنگ‌های ابدی» غرب آسیا شود. با ورود به سال ۲۰۲۶، تمرکز واشنگتن از یک ضامن امنیتی در خط مقدم به یک معمار راهبردی دورتر تغییر خواهد کرد که از ائتلاف‌های منطقه‌ای توانمند برای مهار بحران‌ها استفاده می‌کند. این جابجایی قدرت، بخشی از بازآرایی بزرگ جهانی است که در آن غرب آسیا باید یاد بگیرد با تکیه بر پیمان‌های منطقه‌ای و نظارت بین‌المللی، بارهای امنیتی خود را حمل کند./ منبع