عبور از صهیونیسم؛ چگونه گذشت یک دهه، حقانیت دانشگاهیان منتقد یهودی را ثابت کرد؟

انتقادات بنیادین پژوهشگران یهودی از صهیونیسم در یک دهه پیش، اکنون در سایه جنگ ویرانگر غزه و تداوم اشغالگری، بیش از هر زمان دیگری در میان یهودیان دیاسپورا طنین‌انداز شده و لزوم تغییر رویکرد آن‌ها را آشکار کرده است.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «یک دهه پیش، این دانشگاهیان یهودی از صهیونیسم بریدند؛ زمان حقانیت آن‌ها را ثابت کرد» به قلم میرا سوخاروف (Mira Sucharov) در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این یادداشت با بازخوانی مقاله جنجالی دو پژوهشگر آمریکایی در سال ۲۰۱۶، به بررسی تغییر نگرش یهودیان دیاسپورا (خارج از اسرائیل) نسبت به سیاست‌های تل‌آویو پرداخته و خواستار توقف حمایت‌های بی‌قیدوشرط از اشغالگری است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

ده سال پیش، هاسیا داینر و مارجوری فلد، دو پژوهشگر مطالعات یهودی در آمریکا، با انتشار مقاله‌ای در هاآرتص جدایی خود را از جنبش صهیونیسم اعلام کردند؛ اقدامی که با واکنش‌های تند، بایکوت و حتی تهدید از سوی جامعه یهودیان آمریکا مواجه شد. اما امروز، با گذشت یک دهه و به‌ویژه پس از کشته‌شدن ده‌ها هزار نفر در غزه طی سه سال گذشته، بسیاری از یهودیان دیاسپورا در حال طرح پرسش‌های دشواری درباره ماهیت و دستاوردهای صهیونیسم هستند.

نسل جوان‌تر یهودیان در خارج از اسرائیل، اکنون با کشوری به‌شدت نظامی‌شده روبه‌رو هستند که روی صلح را ندیده است. اشغالگری دائمی، شکست امنیتی ۷ اکتبر، کارزار نظامی سه‌ساله در غزه (که نهادهای حقوق بشری برجسته آن را نسل‌کشی می‌خوانند)، فرار مغزها و تلاش بی‌سابقه برای کسب گذرنامه‌های خارجی، تصویر کشوری را ترسیم می‌کند که هزینه‌های اخلاقی و انسانیِ موفقیت‌هایش بسیار سنگین بوده است. اگرچه صهیونیسم دستاوردهایی چون احیای زبان عبری و ایجاد یک جامعه پویا داشته، اما این موفقیت‌ها به قیمت سلب مالکیت و آوارگی ملتی دیگر تمام شده است که هرگز جبران نشده است.

تداوم حمایت‌های بی‌قیدوشرط، مانند برگزاری راهپیمایی‌های حمایتی و دعاخوانی برای ارتش اسرائیل در مراسم مذهبی بدون توجه به تأثیر سیاست‌های چندین‌دهه‌ای این کشور بر میلیون‌ها فلسطینی، عملاً به معنای مشروعیت‌بخشیدن به اشغالگری و پذیرش نابرابری حقوقی است؛ وضعیتی که پس از دهه‌ها دیگر نمی‌توان آن را یک «شرایط موقت» توجیه کرد.

این انرژیِ محافظتی و حمایتی باید در مسیر کمک به گروه‌های مشترک اسرائیلی-فلسطینی هدایت شود؛ کنشگرانی که برای آینده‌ای مبتنی بر حقوق برابر برای هر دو ملت تلاش می‌کنند و امنیت یک گروه را در گرو پایمال‌کردن حقوق گروه دیگر نمی‌دانند. به باور او، زمان آن فرا رسیده است که این گفت‌وگوی مهم نه تنها در قالب کلمات، بلکه با تبدیل رؤیاهای پیشین به اشکال جدیدی از کنشگری عملی ادامه یابد./ منبع