چرا آمریکا نباید تعهد نظامی بلندمدت به اسرائیل بدهد

دیدار بنیامین نتانیاهو با دونالد ترامپ در مارآلاگو به تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، گمانه‌زنی‌ها درباره تمدید بیست‌ساله تعهدات نظامی آمریکا را تقویت کرده است؛ تعهدی که قرار است جایگزین تفاهم‌نامه فعلی منقضی در سال ۲۰۲۸ شود. منتقدان بر این باورند که با توجه به عملکرد اسرائیل در دو سال گذشته، واشنگتن نباید با امضای یک قرارداد بلندمدت جدید، عملاً بر اقدامات نظامی در غزه و کرانه باختری مهر تأیید بزند. در حال حاضر، آمریکا سالانه حداقل ۳.۸ میلیارد دلار سلاح به اسرائیل صادر می‌کند که این رقم تنها یک کف قیمتی است؛ چنان‌که در سال اول جنگ غزه، دولت بایدن رکورد ۱۷.۹ میلیارد دلار کمک نظامی را ثبت کرد. این حجم عظیم از تسلیحات، تأمین‌کننده اصلی ماشین جنگی اسرائیل بوده و تمام ناوگان هواپیماهای جنگی آن شامل مدل‌های اف-۱۵، اف-۱۶ و اف-۳۵ ساخت آمریکا هستند.

ادامه این حمایت‌های بی‌قیدوشرط، نه‌تنها هزینه‌های انسانی سنگینی در پی داشته، بلکه خطر کشیده‌شدن ایالات متحده به یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر، به‌ویژه با ایران را افزایش داده است. اگرچه طرح صلح ترامپ برای غزه اجرایی شده، اما خشونت‌های روزمره همچنان ادامه دارد و تعهد به تامین سلاح برای دو دهه آینده، قدرت مانور کنگره و دولت‌های بعدی آمریکا را برای مهار ماجراجویی‌های نظامی تل‌آویو به‌شدت کاهش می‌دهد. دولت باید به‌جای امضای قراردادهای پنهانی و بدون نظارت عمومی، از کمک‌های نظامی به‌عنوان اهرمی برای وادار کردن اسرائیل به پایبندی کامل به آتش‌بس و توقف حملات استفاده کند.

نکته کلیدی در این میان، لزوم شفافیت و دخالت افکار عمومی در تصمیم‌گیری‌های کلان نظامی است. اختصاص ده‌ها میلیارد دلار از مالیات شهروندان آمریکایی به کشوری که متهم به نقض گسترده حقوق بین‌الملل است، نیازمند بازنگری جدی در ساختار روابط دو کشور است. کنگره باید از صدور «چک سفید» نظامی خودداری کرده و با تعلیق حمایت‌های فعلی، اسرائیل را برای پایان‌دادن به کشتار غیرنظامیان و تنش‌زایی در منطقه تحت فشار قرار دهد. زمان آن فرا رسیده است که الگوی سنتی روابط نظامی که دهه‌ها بدون تغییر باقی مانده، بر اساس واقعیت‌های جدید میدانی و منافع راهبردی آمریکا اصلاح شود./ منبع