چگونه قدرت‌های میانی می‌توانند در رقابت جهانی هوش مصنوعی دوام بیاورند
در میانه دوقطبی فناورانه آمریکا و چین، کشورهای فاقد اهرم در زنجیره تأمین یا بازار بزرگ داخلی در معرض عقب‌ماندگی تدریجی و وابستگی راهبردی قرار دارند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، پژوهشی با عنوان «چگونه قدرت‌های میانی می‌توانند در رقابت جهانی هوش مصنوعی دوام بیاورند» به قلم السدیر فیلیپس-رابینز (Alasdair Phillips-Robins) و تدی تاویل (Teddy Tawil) در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی (Carnegie Endowment for International Peace) منتشر شده است. نویسندگان با ترسیم چهار سناریوی آینده، راهبردهای مختلف کشورهای میانی را برای پرهیز از حذف‌شدن در رقابت هوش مصنوعی میان واشنگتن و پکن بررسی می‌کنند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
در حالی که ایالات متحده و چین فاصله خود را با سایر نقاط جهان در تولید مدل‌های پیشرفته و جذب استعدادهای برتر هوش مصنوعی افزایش می‌دهند، قدرت‌های میانی با پرسشی سرنوشت‌ساز درباره نحوه بقا و حفظ استقلال راهبردی خود در این رقابت روبه‌رو هستند. سرعت سرسام‌آور تحولات فناوری و هزینه‌های کلان زیرساختی باعث شده است که حتی شرکت‌های بزرگ آمریکایی و چینی نیز برای همگام‌شدن با پیشتازان بازار با دشواری روبه‌رو شوند؛ امری که کار را برای رقبای بین‌المللی بسیار سخت‌تر می‌کند.
دولت‌های میانی در مواجهه با این چالش، رویکردهای متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. برخی کشورها به دنبال ساخت مدل‌های هوش مصنوعی بومی و مستقل (Sovereign AI) هستند تا از وابستگی سیاسی و امنیتی به ابرقدرت‌ها جلوگیری کنند. گروهی دیگر استدلال می‌کنند که قدرت‌های میانی باید منابع مالی، محاسباتی و علمی خود را با یکدیگر تجمیع کنند تا بتوانند به صورت مشترک مدل‌های مرزی و سخت‌افزارهای پیشرفته بسازند.
رویکرد سوم بر یافتن و حفظ یک گلوگاه حیاتی در زنجیره تأمین جهانی هوش مصنوعی متمرکز است. کشورهایی که بتوانند انحصار بخشی از تجهیزات، مواد معدنی حیاتی یا فناوری‌های ساخت تراشه را در اختیار بگیرند، از آن به‌عنوان اهرم فشاری برای تضمین دسترسی مستمر خود به پیشرفته‌ترین سامانه‌های هوش مصنوعی استفاده خواهند کرد. در مقابل، دسته چهارمی از کشورها معتقدند بیشترین بازدهی اقتصادی نه در تولید مدل‌های پرهزینه، بلکه در پذیرش، بومی‌سازی و به‌کارگیری سریع‌تر این فناوری در صنایع داخلی نهفته است و برخی نیز روی مسیرهای فناورانه کاملاً جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند.
بااین‌حال، بسیاری از کشورها هنوز هیچ اقدام جدی و منسجمی در این حوزه انجام نداده‌اند. کشورهایی که فاقد اهرم فشار در زنجیره تأمین، بازار داخلی بزرگ یا ظرفیت بالای پذیرش فناوری هستند، در معرض یک فشار فرسایشی قرار دارند و به‌طور پیوسته از قافله اقتصاد و امنیت جهانی عقب خواهند ماند./ منبع